HISTORIA WILLIAMA MORRISA, część 10.

Widziałem przed sobą absolutny dobrobyt. Każdy chłopiec i dziewczynka, których widziałem biegających swobodnie po polach, byli szczęśliwi i beztroscy do 240 lub 250 roku życia.

Do stolicy o nazwie “Archa” dotarliśmy o umówionej godzinie. Nie było opóźnienia, drzwi się otworzyły i zatrzymaliśmy się na peronie, gdzie wszystko było pokryte jakimś kryształem. Nie potrafię wyrazić piękna, które widzieliśmy. To były chwile, które sprawiły, że żałuję, że nie urodziłem się wielkim literatem, ale zapewniam, że tego dnia mieliśmy najpiękniejszy zachód słońca, jaki ktokolwiek mógł przeżyć.

Były tam struktury, których nigdy wcześniej nie widziano, które dotykały nieba. Widzieliśmy setki latających motocykli, wyglądały jak dwa motocykle połączone ze sobą w kulę z jednym lub dwoma pasażerami.

To było spektakularne zobaczyć coś takiego. Kolejnym niesamowitym szczegółem było to, że pomimo tego, że widziałem największe, najbardziej oświetlone i najbardziej zatłoczone miasto ze wszystkich, nie było hałasu, wszystko działo się w kompletnej ciszy.

Przyjęła nas stolica Archa. Staraliśmy się nie stracić kapitana z oczu. Byliśmy zafascynowani otoczeniem na każdym kroku. Było pełno ludzi w miejscach publicznych, restauracjach i pojazdach, a ich manewry były niemal idealne.

Na niebie duże przezroczyste kule przemieszczały się z jednej strony na drugą, w większości zajęte przez jedną osobę, ale w niektórych przypadkach nawet przez dwie. Kontrolowali te dziwne balony, które unosiły się i przecinały niebo.

Nawet gdy wieści o konflikcie szybko rozeszły się po całej republice, mieszkańcy Arki chodzili wesoło, jakby żadna wojna nie wybuchła.

Rozłąka z kapitanem oznaczałaby dla nas wielkie kłopoty. Językiem, którego używali w stolicy, nie był angielski ani żaden inny język, który mogłem rozszyfrować. Jaki był język? Być może najstarszy, jaki ktokolwiek mógł usłyszeć – z wcześniejszego okresu ludzkości. A jeśli tak, to skąd się wziął?

Pogrążyłem się w myślach o krainie Anakim. Część mnie nawet wątpiła w ich istnienie. To było niewiarygodne, aby nawet wyobrazić sobie możliwość zobaczenia olbrzymów. Zbliżyliśmy się do miejsca, które wyglądało jak duży port, było tam wiele statków.

Kapitan Butler poprosił nas, żebyśmy na niego zaczekali, a sam pójdzie porozmawiać z oficerami. Skorzystaliśmy z okazji, aby porozmawiać, wszyscy żyliśmy jak we śnie.

Z książki: Nawigator, który przekroczył lodowe ściany

117
ZRODLO ARTYKULU

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *