Największą przykrywką wszech czasów jest fakt, że w centrum Ziemi żyje cywilizacja ludzi, których nazwa cywilizacyjna nosi nazwę „Agartha” (odmiany: „Agharta” i „Aghartha”). Niektórym z was może być trudno w to uwierzyć. Wiem, że na początku było to dla mnie, jednak teraz mam absolutną wiedzę o tym.
Po pierwsze, buddyści w swojej teologii żarliwie wierzą w jej istnienie. Wierzą, że jest to rasa super mężczyzn i kobiet, którzy od czasu do czasu wychodzą na powierzchnię, aby nadzorować rozwój rasy ludzkiej. 

Wierzą też, że ten podziemny świat ma miliony mieszkańców i wiele miast, a ich stolicą jest Szamballa. Wierzono, że Mistrz tego świata wydał rozkazy Dalajlamie z Tybetu, który był jego ziemskim przedstawicielem. Jego wiadomości były przekazywane pewnymi tajnymi tunelami łączącymi ten wewnętrzny świat z Tybetem.

Słynny rosyjski badacz, Nicholas Roerich twierdził, że Lhasa, stolica Tybetu, jest połączona tunelem z wewnętrzną ziemią, Szamballą. Wejście do tego tunelu było strzeżone przez lamów, którzy zobowiązali się do zachowania tajemnicy. 

Uważano, że podobny tunel łączy tajne komnaty u podstawy wielkiej piramidy w Gizie i Agarcie.
Indyjska epopeja, Ramajana i Bhagawadgita to dwa najsłynniejsze teksty Indii. Ramajana opowiada historię wielkiego Awatara Ramy. 

Bhagawadgita opowiada historię Kryszny. Ramajana opisuje Ramę jako „wysłannika z Agarthy”, który przybył samolotem. Jest to dość niezwykłe, ponieważ zarówno religie buddyjska, jak i hinduska osobno odnoszą się do Agarthy.

II. Dziennik admirała USA Richarda E. Byrda

Pierwsze publiczne dowody naukowe miały miejsce w 1947 roku, kiedy kontradmirał Richard E. Byrd z Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych poleciał bezpośrednio na biegun północny i zamiast przelatywać nad biegunem, faktycznie wszedł na Ziemię Wewnętrzną .

W swoim pamiętniku wraz z innymi świadkami opowiada o wejściu do pustego wnętrza Ziemi i przebyciu 1700 mil przez góry, jeziora, rzeki, zieloną roślinność i życie zwierzęce. Opowiada o widzeniu potwornych zwierząt przypominających mamuta starożytności poruszających się po zaroślach. W końcu znalazł miasta i kwitnącą cywilizację.
Jego samolot został powitany przez latające maszyny, jakich nigdy wcześniej nie widział. Odprowadzili go do bezpiecznego miejsca lądowania i został łaskawie powitany przez emisariuszy z Agartha. Po odpoczynku on i jego załoga zostali zabrani na spotkanie z Władcą Agarthy. Powiedzieli mu, że pozwolono mu wejść do Agarthy ze względu na jego wysoki moralny i etyczny charakter. Powiedzieli dalej, że odkąd Stany Zjednoczone zrzuciły bomby atomowe na Hiroszimę i Nagasaki, bardzo troszczyli się o własne bezpieczeństwo i przetrwanie. Zdecydowali, że nadszedł czas, aby nawiązać większy kontakt ze światem zewnętrznym, aby upewnić się, że nie zniszczymy tej planety i jej cywilizacji. Zostali wpuszczeni w tym wyraźnym celu, jako sposób na nawiązanie kontaktu z kimś, komu ufali.

Krótko mówiąc, admirał Byrd i jego załoga zostali poprowadzeni przez gospodarzy samolotem z powrotem do świata zewnętrznego, a ich życie zmieniło się na zawsze.
W styczniu 1956 admirał Byrd poprowadził kolejną ekspedycję na Antarktydę i/lub Biegun Południowy. W tej wyprawie on i jego załoga ponownie przeniknęli na 2300 mil do środka Ziemi. Admirał Byrd twierdzi, że biegun północny i południowy to w rzeczywistości dwa z wielu otworów prowadzących do środka Ziemi. Nie mogę nie pomyśleć o słynnej książce science fiction Juliusza Vernesa „ Podróż do wnętrza Ziemi ”, którą wielu z Was mogło przeczytać lub obejrzeć w wersji filmowej .

Admirał Byrd twierdzi również, że Wewnętrzna Ziemia ma wewnętrzne Słońce. Teoria admirała Byrda mówi, że bieguny Ziemi są raczej wypukłe niż wklęsłe. Statki i samoloty mogą faktycznie latać lub wjeżdżać.
Prasa amerykańska ogłosiła odkrycie admirała Byrda, jednak zostało ono natychmiast stłumione przez naszych dobrych przyjaciół, Tajny Rząd. Ray Palmer, redaktor „Flying Saucer Magazine”, szczegółowo opisał odkrycia admirała Byrda. Rząd Stanów Zjednoczonych albo kupił, ukradł lub zniszczył prawie każdy egzemplarz, a następnie zniszczył płyty w prasie drukarskiej.
Powiedziano mi, że dokładnie to samo wydarzyło się w odniesieniu do artykułu o odkryciu admirała Byrda przez „National Geographic”. Magazyn został wydany, a rząd USA pochłonął prawie każdy numer. Jeśli ta historia nie była prawdziwa, dlaczego rząd był tak spięty?

Innym ciekawym faktem jest to, że rząd Stanów Zjednoczonych nie pozwala samolotom latać nad biegunami. Wszystkie loty są skierowane na obejście a każdy pilot linii lotniczych lecący w tych rejonach powie Ci o tym. Innym ciekawym zjawiskiem jest fakt, że góry lodowe składają się z wody słodkiej, a nie słonej, która spływa z biegunów. Innym ciekawym pytaniem jest, dlaczego bliżej biegunów jest cieplej niż w odległości od 600 do 1000 mil.

W książce dr Raymonda Bernarda zatytułowanej „ Pusta ziemia ” opowiada on o człowieku, który potwierdził historię admirała Byrda. Dr Nephi Cotton z Los Angeles poinformował, że jeden z jego pacjentów, człowiek pochodzenia nordyckiego, opowiedział mu następującą historię:

Wewnętrzna Ziemia – Mój sekretny pamiętnik

Muszę pisać ten dziennik w tajemnicy i niejasności. Dotyczy to mojego lotu do Arktyki, który odbył się dziewiętnastego lutego roku dziewiętnastego i czterdziestego siódmego.Przychodzi czas, kiedy racjonalność ludzi musi odejść w nieistotność i trzeba zaakceptować nieuchronność Prawdy!

W chwili pisania tego tekstu nie mogę ujawnić następującej dokumentacji… być może nigdy nie ujrzy ona światła publicznego, ale muszę spełnić swój obowiązek i zapisać to tutaj, aby wszyscy mogli pewnego dnia przeczytać. W świecie chciwości i wyzysku niektórzy ludzie nie mogą już tłumić tego, co jest prawdą.

Dziennik lotów: Base Camp Arctic, 19.02.1947

Godzina 06:00 – Wszystkie przygotowania do lotu na północ zostały zakończone i o godzinie 06:10 jesteśmy w powietrzu z pełnymi zbiornikami paliwa.

06:20 – Mieszanka paliwowa w prawym silniku wydaje się zbyt bogata, dokonano regulacji i Pratt Whittneys pracują płynnie.

07:30 – Kontrola radiowa w bazie. Wszystko jest w porządku, odbiór radia jest normalny.

07:40 – Zaobserwowano niewielki wyciek oleju w prawym silniku, jednak wskaźnik ciśnienia oleju wydaje się normalny.

Godzina 08:00 – Nieznaczna turbulencja zaobserwowana z kierunku wschodniego na wysokości 2321 stóp, korekta do 500 metrów, dalszych turbulencji nie ma, ale wiatr tylny wzrasta, niewielka regulacja przepustnicy, samolot radzi sobie obecnie bardzo dobrze.

08:15 – Kontrola radiowa w bazie, sytuacja normalna.

08:30 – Ponownie napotkano turbulencje, zwiększ wysokość do 2900 stóp, ponownie zapewnij płynne warunki lotu.

09:10 Godzina – Ogromny lód i śnieg poniżej, zwróć uwagę na żółtawe zabarwienie natury i rozpraszają się w liniowy wzór. Zmieniając kurs w celu lepszego zbadania tego wzoru kolorów poniżej, zwróć uwagę również na kolor czerwonawy lub fioletowy. Okrąż ten obszar dwa pełne obroty i wróć do przypisanego kursu kompasu. Ponowne sprawdzenie pozycji w Base Camp i przekazanie informacji dotyczących ubarwień lodu i śniegu poniżej.

Godzina 09:10 – Zarówno kompas magnetyczny, jak i żyroskopowy zaczynają wirować i chybotać się, nie jesteśmy w stanie utrzymać naszego kursu za pomocą przyrządów. Zmierz namiar za pomocą kompasu słonecznego, a mimo to wszystko wydaje się w porządku. Sterowanie pozornie wolno reaguje i ma powolną jakość, ale nic nie wskazuje na oblodzenie!

09:15 – W oddali widać góry.

09:49 Godzina – 29 minut lotu upłynęło od pierwszego zobaczenia gór, to nie jest złudzenie. Są to góry i składają się z małego pasma, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem!

09:55 – Zmiana wysokości na 2950 stóp i ponowne napotkanie silnych turbulencji.Godzina 10.00 – Przekraczamy niewielkie pasmo górskie i na tyle, na ile można to stwierdzić, nadal podążamy na północ. Za pasmem górskim znajduje się coś, co przypomina dolinę z małą rzeką lub strumieniem przepływającym przez środkową część.

Poniżej nie powinno być zielonej doliny! Coś tu jest zdecydowanie nie tak i nienormalnego! Powinniśmy skończyć z lodem i śniegiem! Po lewej stronie rozciągają się wielkie lasy rosnące na zboczach gór. Nasze przyrządy nawigacyjne wciąż się kręcą, żyroskop oscyluje tam i z powrotem!10:05 – Zmieniam wysokość na 400 metrów i wykonuję ostry skręt w lewo, aby lepiej przyjrzeć się dolinie poniżej. Jest zielony z mchem lub rodzajem zwartej trawy. Światło tutaj wydaje się inne. Nie widzę już Słońca.

Skręcamy jeszcze raz w lewo i zauważamy pod nami coś, co wydaje się być jakimś dużym zwierzęciem. Wygląda jak słoń! NIE!!! Wygląda bardziej jak mamut! To jest niesamowite! A jednak, tam jest!

Zmniejsz wysokość do 300 metrów i weź lornetkę, aby lepiej przyjrzeć się zwierzęciu. Potwierdza się – to zdecydowanie zwierzę mamutopodobne! Zgłoś to do Base Camp.

10.30 – Napotkanie kolejnych zielonych wzgórz. Zewnętrzny wskaźnik temperatury wskazuje 74 stopnie Fahrenheita! Kontynuujemy teraz nasz kurs. Instrumenty nawigacyjne wydają się teraz normalne. Jestem zdziwiony ich postępowaniem. Próba skontaktowania się z Base Camp. Radio nie działa!11.30 – Wieś poniżej jest bardziej pozioma i normalna (jeśli mogę użyć tego słowa). Przed nami dostrzegamy coś, co wygląda na miasto!!!! To niemożliwe! Samolot wydaje się lekki i dziwnie pływający.

Kontrole odmawiają reakcji!! Mój Boże!!! U naszych lewych i prawych skrzydeł znajdują się samoloty dziwnego typu. Zamykają się szybko obok! Mają kształt dysku i mają promienną jakość.

Są teraz na tyle blisko, że widać na nich oznaczenia. To rodzaj swastyki!!! To jest fantastyczne. Gdzie jesteśmy! Co się stało. Znowu pociągam za elementy sterujące. Nie odpowiedzą!!!! Jesteśmy złapani w jakiś niewidzialny uścisk imadła!Godzina 11.35 – Nasze radio trzeszczy i słychać głos po angielsku z być może lekkim nordyckim lub germańskim akcentem!

Wiadomość brzmi: „Witamy, admirale, w naszej domenie. Wylądujemy dokładnie za siedem minut! Spokojnie, admirale, jesteś w dobrych rękach.

Zauważam, że silniki naszego samolotu przestały działać! Samolot znajduje się pod jakąś dziwną kontrolą i teraz sam się obraca. Kontrole są bezużyteczne.

Godzina 11.40 – Odebrano kolejną wiadomość radiową. Rozpoczynamy teraz proces lądowania i po chwili samolot lekko drży i rozpoczyna opadanie, jakby został złapany w jakąś wielką, niewidzialną windę! Ruch w dół jest znikomy, a my lądujemy z lekkim wstrząsem!11.45 – Dokonuję pospiesznie ostatniego wpisu w Dzienniku lotów. Kilku mężczyzn zbliża się pieszo w stronę naszego samolotu.

Są wysocy i mają blond włosy. W oddali widać duże, błyszczące miasto, pulsujące tęczowymi barwami. Nie wiem, co się teraz stanie, ale na zbliżających się nie widzę żadnych śladów broni. Słyszę teraz głos nakazujący mi po imieniu otworzyć drzwi ładunkowe. przestrzegam.

Zakończ dziennikOd tego momentu wszystkie poniższe wydarzenia zapisuję tutaj z pamięci. Jest to sprzeczne z wyobraźnią i wydawałoby się szaleństwem, gdyby tak się nie stało. Radiooperator i ja zostajemy zabrani z samolotu i przyjęci bardzo serdecznie.

Następnie wsiedliśmy na mały, przypominający platformę pojazd bez kół! Z wielką szybkością przenosi nas w stronę świecącego miasta. Gdy się zbliżamy, miasto wydaje się być zbudowane z kryształu. Wkrótce docieramy do dużego budynku, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem.

Wygląda na to, że pochodzi prosto z planu projektowego Franka Lloyda Wrighta, a może bardziej poprawnie, ze scenerii Bucka Rogersa! Dostajemy jakiś ciepły napój, który nie smakuje jak nic, czego kiedykolwiek wcześniej próbowałem. To jest pyszne.Po około dziesięciu minutach dwóch naszych cudownie pojawiających się Gospodarzy przychodzi do naszej kwatery i ogłasza, że ​​mam im towarzyszyć. Nie mam innego wyjścia, jak tylko się zgodzić. Zostawiam mojego Radiomana, idziemy kawałek i wchodzimy do czegoś, co wygląda na windę.

Schodzimy na chwilę w dół, maszyna zatrzymuje się, a drzwi cicho podnoszą się do góry! Następnie idziemy długim korytarzem oświetlonym różowym światłem, które zdaje się emanować z samych ścian!Jedna z istot daje nam znak, abyśmy zatrzymali się przed wielkimi drzwiami. Nad drzwiami widnieje napis, którego nie mogę odczytać. Wielkie drzwi rozsuwają się bezszelestnie i jestem zapraszany do środka. Mówi jeden z moich Gospodarzy.

„Nie bój się, admirale, masz audiencję u Mistrza…”Wchodzę do środka i moje oczy przyzwyczajają się do pięknych kolorów, które zdają się całkowicie wypełniać pokój. Wtedy zaczynam widzieć moje otoczenie. Moim oczom ukazał się najpiękniejszy widok w całym moim życiu. W rzeczywistości jest to zbyt piękne i cudowne, aby je opisać. Jest wykwintny i delikatny.

Nie sądzę, że istnieje ludzki termin, który mógłby opisać to szczegółowo i sprawiedliwie! Moje myśli przerywa w serdeczny sposób ciepły, bogaty i melodyjny głos: „Witam w naszym Królestwie, Admirale”.

Widzę mężczyznę o delikatnych rysach i twarzy z wyrytymi latami. Siedzi przy długim stole. Wskazuje mi, żebym usiadła na jednym z krzeseł. Gdy już siadam, składa razem opuszki palców i uśmiecha się. Znów mówi cicho i przekazuje następujące informacje.

“We have let you enter here because you are of noble character and well-known on the Surface World, Admiral.” 

“Surface World?”, I half-gasp under my breath! „Tak” – odpowiada Mistrz z uśmiechem – „jesteś w domenie Arianni, Wewnętrznego Świata Ziemi. Nie będziemy długo opóźniać twojej misji, a ty będziesz bezpiecznie eskortowany z powrotem na powierzchnię i dalej.

Ale teraz, admirale, powiem ci, dlaczego zostałeś tu wezwany. Nasze zainteresowanie słusznie zaczyna się zaraz po tym, jak wasza rasa zdetonowała pierwsze bomby atomowe nad Hiroszimą i Nagasaki w Japonii. To właśnie w tym alarmującym czasie wysłaliśmy nasze latające maszyny, „Flugelrady”, do waszego świata na powierzchni, aby zbadały, co zrobiła wasza rasa.

To oczywiście już przeszłość, mój drogi admirale, ale muszę kontynuować. Widzicie, nigdy wcześniej nie ingerowaliśmy w wojny waszej rasy i barbarzyństwo, ale teraz musimy, ponieważ nauczyliście się manipulować pewną mocą, która nie jest dla człowieka, a mianowicie energią atomową.

Nasi emisariusze przekazali już wiadomości mocom waszego świata, a one jednak ich nie słuchają. Teraz zostaliście wybrani, aby być tutaj świadkami tego, że nasz świat istnieje. Widzisz, nasza kultura i nauka są o wiele tysięcy lat starsze od twojej rasy, admirale.

Przerwałem: „Ale co to ma wspólnego ze mną, proszę pana?”

Oczy Mistrza zdawały się przenikać głęboko w mój umysł i po kilku chwilach studiowania mnie odpowiedział: „Wasza rasa osiągnęła punkt, z którego nie ma odwrotu, ponieważ są wśród was tacy, którzy woleliby zniszczyć wasz Świat, zamiast zrzec się swojej mocy, jaką znają…”Skinąłem głową, a Mistrz mówił dalej:

„W 1945 roku i później próbowaliśmy skontaktować się z waszą rasą, ale nasze wysiłki spotkały się z wrogością, a nasi Flugelradowie zostali ostrzelani.

“Tak, nawet ścigani ze złośliwością i wrogością przez wasze myśliwce. Zatem teraz, mówię ci, mój synu, w twoim Świecie zbiera się wielka burza, czarna furia, która nie minie przez wiele lat. W Twoich Ramionach nie będzie odpowiedzi, w Twojej Nauki nie będzie bezpieczeństwa.

“Może szaleć, aż każdy kwiat twojej kultury zostanie zdeptany, a wszystkie ludzkie sprawy pogrążą się w ogromnym chaosie. Twoja niedawna wojna była jedynie preludium tego, co jeszcze czeka twoją rasę. Z każdą godziną widzimy to coraz wyraźniej. Czy twierdzisz, że się mylę?”

„Nie” – odpowiadam – „to już raz się zdarzyło, nadeszły Wieki Ciemne i trwały ponad pięćset lat”.„Tak, mój synu” – odpowiedział Mistrz – „ciemne wieki, które teraz nadejdą dla twojej rasy, pokryją Ziemię jak całun, ale wierzę, że część twojej rasy przeżyje burzę, poza tym nie mogę powiedzieć.

Widzimy z daleka nowy świat wyłaniający się z ruin twojej rasy, poszukujący zaginionych i legendarnych skarbów, a one będą tutaj, mój synu, bezpieczne pod naszą opieką. Kiedy nadejdzie ten czas, ponownie wystąpimy, aby pomóc ożywić waszą kulturę i waszą rasę.

Być może do tego czasu nauczycie się daremności wojny i związanych z nią konfliktów… a po tym czasie część waszej kultury i nauki zostanie zwrócona, aby wasza rasa mogła rozpocząć się od nowa. Ty, mój synu, masz powrócić do Świata Powierzchni z tą wiadomością…”

Tymi końcowymi słowami wydawało się, że nasze spotkanie dobiegło końca. Stałem przez chwilę jak w martwym punkcie… ale jednak wiedziałem, że to rzeczywistość i z jakiegoś dziwnego powodu skłoniłem się lekko, czy to z szacunku, czy z pokory, nie wiem która.Nagle ponownie uświadomiłam sobie, że dwie piękne Hostie, które mnie tu przyprowadziły, znów są przy mnie. „Tędy, admirale” – wskazał jeden z nich. Zanim wyszedłem, odwróciłem się jeszcze raz i spojrzałem w stronę Mistrza.

Na jego delikatnej i wiekowej twarzy pojawił się delikatny uśmiech. „Żegnaj, mój synu” – powiedział, po czym piękną, smukłą dłonią dał znak pokoju i nasze spotkanie rzeczywiście się zakończyło.

Szybko przeszliśmy z powrotem przez wielkie drzwi komnaty Mistrza i ponownie weszliśmy do windy. Drzwi osunęły się cicho w dół i od razu skierowaliśmy się w górę.

Jeden z moich gospodarzy odezwał się ponownie: „Musimy się teraz pośpieszyć, admirale, ponieważ Mistrz nie chce już dłużej opóźniać pana w stosunku do zaplanowanego harmonogramu i musi pan wrócić z jego wiadomością do swojej rasy”.

Nic nie powiedziałem. Wszystko to było niemal nie do uwierzenia i po raz kolejny moje myśli zostały przerwane, gdy zatrzymaliśmy się. Wszedłem do pokoju i znów byłem z moim Radiomanem. Na jego twarzy malował się niepokój. Kiedy podszedłem, powiedziałem: „Wszystko w porządku, Howie, wszystko w porządku”.Obie istoty wskazały nam drogę do oczekującego transportu, wsiedliśmy na pokład i wkrótce dotarliśmy z powrotem do samolotu. Silniki pracowały na biegu jałowym, więc natychmiast weszliśmy na pokład. Cała atmosfera wydawała się teraz przepełniona atmosferą pilności.

Po zamknięciu drzwi ładunkowych samolot został natychmiast uniesiony przez niewidzialną siłę, aż osiągnęliśmy wysokość 2700 stóp. Dwa samoloty towarzyszyły nam przez pewien dystans, prowadząc nas w drodze powrotnej. Muszę tu stwierdzić, że wskaźnik prędkości nie zarejestrował żadnego odczytu, a mimo to poruszaliśmy się z bardzo dużą szybkością.

2.15 – Nadchodzi komunikat radiowy. „Opuszczamy cię teraz, admirale, twoja kontrola jest wolna. Auf Wiedersehen!!!”

Przez chwilę obserwowaliśmy, jak flugelrady znikają na bladoniebieskim niebie. Samolot nagle poczuł się, jakby na chwilę wpadł w ostry prąd zstępujący. Szybko odzyskaliśmy kontrolę. Przez jakiś czas nie rozmawiamy, każdy ma swoje myśli….

Wpis do dziennika lotów jest kontynuowany:

2.20 – Znowu jesteśmy na rozległych obszarach lodu i śniegu, około 27 minut od Base Camp. Wysyłamy je przez radio, odpowiadają. Zgłaszamy, że wszystkie warunki są normalne… normalne. Base Camp wyraża ulgę z powodu ponownego nawiązania kontaktu.

Godzina 3.00 – Płynnie lądujemy w Base Camp. Mam misję…..

Zakończ wpisy w dzienniku:11 marca 1947. Właśnie uczestniczyłem w spotkaniu sztabowym w Pentagonie. Opisałem w pełni moje odkrycie i przesłanie od Mistrza. Wszystko jest należycie rejestrowane. Prezydent został poinformowany. Jestem teraz zatrzymany na kilka godzin (dokładnie sześć godzin i trzydzieści dziewięć minut).

Przeprowadzam szczegółowe wywiady z najwyższymi siłami bezpieczeństwa i zespołem medycznym. To była ciężka próba!!!! Jestem objęty ścisłą kontrolą na mocy przepisów bezpieczeństwa narodowego Stanów Zjednoczonych Ameryki. ROZKAZANO MI ZACHOWAĆ MILCZENIE W ZWIĄZKU Z WSZYSTKIM, CZEGO SIĘ NAUCZYŁEM, W IMIENIU LUDZKOŚCI!!! Niesamowity! Przypomina mi się, że jestem wojskowym i muszę słuchać rozkazów.

30.12.56 – Wejście końcowe:

Te ostatnie lata, jakie upłynęły od 1947 roku, nie były łaskawe… Dokonuję teraz ostatniego wpisu w tym wyjątkowym pamiętniku. Na zakończenie muszę stwierdzić, że przez te wszystkie lata wiernie utrzymywałem tę sprawę w tajemnicy, zgodnie z zaleceniami. Było to całkowicie sprzeczne z moimi wartościami, czyli prawem moralnym. Teraz wydaje mi się, że wyczuwam, że nadchodzi długa noc i ten sekret nie umrze wraz ze mną, ale jak każda prawda zatriumfuje i tak się stanie.To może być jedyna nadzieja dla ludzkości. Ujrzałem prawdę, która ożywiła mojego ducha i uwolniła mnie! Spełniłem swój obowiązek wobec potwornego kompleksu wojskowo-przemysłowego.

Teraz zaczyna się zbliżać długa noc, ale nie będzie jej końca. Gdy długa noc Arktyki dobiegnie końca, ponownie wzejdzie jasne słońce Prawdy… a ci, którzy są w ciemności, wpadną w jego Światło. Bo widziałem tę krainę za biegunem, to centrum wielkiego nieznanego.

Admirał Richard E. Byrd

Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych

24 grudnia 1956

Relacje i świadectwa

Mieszkałem niedaleko koła podbiegunowego w Norwegii. Pewnego lata mój przyjaciel i ja postanowiliśmy wybrać się na wspólną wycieczkę łodzią i popłynąć jak najdalej na północ. Wrzuciliśmy więc zapasy żywności na całe miesiące do małej łodzi rybackiej i wyruszyliśmy w morze.
„Pod koniec miesiąca pojechaliśmy daleko na północ, za biegun i do obcego nowego kraju. Byliśmy bardzo zdumieni panującą tam pogodą. Ciepło, a czasami w nocy było prawie za ciepło, żeby spać. Wtedy zobaczyliśmy coś tak dziwnego, że oboje byliśmy zdumieni. 
„Przed ciepłym otwartym morzem byliśmy na czymś, co wyglądało jak wielka góra. W tej górze w pewnym momencie ocean wydawał się opróżniać. 
„Zdziwieni, szliśmy dalej w tym kierunku i znaleźliśmy się w ogromnym kanionie prowadzącym do wnętrza Ziemi. Płynęliśmy dalej i wtedy zobaczyliśmy to, co nas zaskoczyło… Słońce świecące wewnątrz Ziemi.
„Ocean, który zabrał nas do pustego wnętrza Ziemi, stopniowo stał się rzeką. Ta rzeka wiodła, jak później sobie uświadomiliśmy, przez całą wewnętrzną powierzchnię świata, od jednego końca do drugiego. Jeśli podążasz za nim wystarczająco długo, może cię zabrać od bieguna północnego do bieguna południowego.
„Widzieliśmy, że wewnętrzna powierzchnia Ziemi jest podzielona, ​​podobnie jak druga, na ląd i wodę. Jest tam mnóstwo słońca i obfituje w życie zarówno zwierzęce, jak i roślinne. Płynęliśmy coraz dalej w głąb tego fantastycznego kraju, fantastycznego, bo wszystko było ogromne w porównaniu z rzeczami na zewnątrz. Rośliny są duże, drzewa gigantyczne iw końcu doszliśmy do gigantów.
„Mieszkali w domach i miastach, tak jak my na powierzchni Ziemi, i do transportu ludzi używali elektrycznego środka transportu, takiego jak wagon jednoszynowy. Biegła wzdłuż brzegu rzeki od miasta do miasta.
„Kilku mieszkańców Ziemi Wewnętrznej, ogromne olbrzymy, wykryło naszą łódź na rzece i było bardzo zdziwionych. Byli jednak dość przyjaźni. Zostaliśmy zaproszeni na obiad z nimi w ich domach, więc mój towarzysz i ja rozdzieliliśmy się, on szedł z jednym olbrzymem do domu tego olbrzyma, a ja szedłem z innym olbrzymem do jego domu.
„Mój gigantyczny przyjaciel przywiózł mnie do domu, do swojej rodziny i byłem całkowicie przerażony, widząc ogromne rozmiary wszystkich przedmiotów w jego domu. Stół obiadowy był kolosalny. Postawiono przede mną talerz i napełniono go porcją jedzenia tak dużą, że wystarczyłaby na cały tydzień. Olbrzym zaoferował mi kiść winogron, a każde grono było wielkości jednej z naszych brzoskwiń. Spróbowałem jednego i stwierdziłem, że jest o wiele słodszy niż jakikolwiek, który kiedykolwiek próbowałem na zewnątrz. We wnętrzu Ziemi wszystkie owoce i warzywa smakują znacznie lepiej i bardziej aromatycznie niż te, które mamy na zewnętrznej powierzchni Ziemi.
„Zostaliśmy z Gigantami przez rok, ciesząc się ich towarzystwem tak samo, jak im się podobało poznanie nas. Podczas naszej wizyty u tych niezwykłych ludzi zaobserwowaliśmy wiele dziwnych i niezwykłych rzeczy i nieustannie byliśmy zdumieni ich postępem naukowym i wynalazkami. 
„Przez cały ten czas nigdy nie byli dla nas nieprzyjazni i pozwolono nam wrócić do naszego domu w ten sam sposób, w jaki przybyliśmy… w rzeczywistości uprzejmie zaoferowali swoją ochronę, jeśli będziemy jej potrzebować w drodze powrotnej”.

The Smoky God i Olaf Jansen

Göring, Himmler i Hitler z entuzjazmem poparli projekt. Fuehrer był przekonany, że Ziemia jest wklęsła, a człowiek żyje wewnątrz globu.
W „ The Hollow Earth ” Raymond Bernard opowiada również o fotografii opublikowanej w 1960 roku w Toronto, Canada Globe and Mail, która przedstawia piękną dolinę z bujnymi, zielonymi wzgórzami. Lotnik twierdził, że zdjęcie zostało zrobione z jego samolotu, kiedy leciał „za biegunem północnym”.

Kanały Djwhal Khul na pustej ziemi

Zawsze, gdy robię badania na dany temat, lubię otrzymywać opinie Djwhala Khula na temat informacji, które wymyśliłem. Dzieląc się z Nim tym, czym podzieliłem się z wami w tej książce, miał kilka interesujących rzeczy do dodania.
Po pierwsze potwierdził, że admirał Byrd rzeczywiście podróżował na Ziemię Wewnętrzną, tak jak powiedział. Powiedział, że na Ziemi Wewnętrznej jest Słońce, ale jest inne niż nasze zewnętrzne Słońce. Powiedział, że Aurora Borealis nie została spowodowana przez Słońce Wewnętrznej Ziemi, ale z innego źródła światła. 

Powiedział, że otwór przy biegunach jest bardzo szeroki i mogą do niego wlecieć statki i samoloty, jednak jest on naturalnie chroniony przez jakieś pole energetyczne. Ludzie mogą to znaleźć, jeśli naprawdę tego szukają, jednak jest to nieco zakamuflowane przez to pole energetyczne.
Potwierdził, że istnieją wejścia do Ziemi Wewnętrznej w Egipcie, Tybecie i Jukatanie, a także dodał, że istnieją inne wejścia w Trójkącie Bermudzkim, Związku Radzieckim i Afryce.Powiedział, że na Ziemi Wewnętrznej były różne rasy, podobnie jak na powierzchni Ziemi, a niektóre z nich są dość wysokie. Potwierdził również, że rząd Stanów Zjednoczonych i inne kraje są świadome Wewnętrznej Ziemi i ukrywają ten fakt, tak jak w przypadku UFO i istot pozaziemskich.

Teoria Williama Reeda

Jednym z pierwszych autorów, którzy przedstawili teorię, że Ziemia jest pusta z otworami na biegunach, był amerykański myśliciel William Reed, autor książki „ Upiór Polaków ” wydanej w 1906 roku. dowody, oparte na raportach badaczy Arktyki, potwierdzające teorię, że Ziemia jest pusta z otworami na biegunach. 

Reed szacuje, że skorupa Ziemi ma grubość 800 mil, podczas gdy jej puste wnętrze ma średnicę 6400 mil. Reed podsumowuje swoją rewolucyjną teorię w następujący sposób:
„Ziemia jest pusta.Na krańcach północnych i południowych znajdują się otwory w głębi lądu znajdują się rozległe kontynenty, oceany, góry i rzeki. Życie roślinne i zwierzęce jest widoczne w tym Nowym Świecie i prawdopodobnie jest zaludnione przez rasy nieznane mieszkańcom powierzchni Ziemi”.
Reed zwrócił uwagę, że Ziemia nie jest prawdziwą kulą, ale jest spłaszczona na biegunach, a raczej zaczyna się spłaszczać w miarę zbliżania się do hipotetycznego bieguna północnego i południowego, które tak naprawdę nie istnieją, ponieważ występują tam otwory do jej pustego wnętrza . Stąd bieguny naprawdę znajdują się w powietrzu, w środku otworów polarnych, a nie na ich powierzchni, jak przypuszczają przyszli odkrywcy biegunów.
Reed twierdzi, że biegunów nie da się odkryć, ponieważ Ziemia jest pusta w punktach biegunowych, które istnieją w powietrzu, ze względu na istnienie tam biegunowych otworów prowadzących do jej wnętrza. 

Kiedy odkrywcy myśleli, że dotarli do bieguna, zostali zmyleni ekscentrycznym zachowaniem kompasu na dużych szerokościach geograficznych, na północy i południu. Reed twierdzi, że stało się to w przypadku Peary’ego i Cooka, z których żaden tak naprawdę nie dotarł do Bieguna Północnego, jak zobaczymy później.

III. William Reed: „Upiór biegunów”

Zaczynając od 70 do 75 stopni szerokości geograficznej północnej i południowej, Ziemia zaczyna zakrzywiać się DO WEWNĄTRZ. Biegun to po prostu zewnętrzna krawędź koła magnetycznego wokół otworu biegunowego. Północny biegun magnetyczny, niegdyś uważany za punkt na archipelagu arktycznym, został ostatnio wykazany przez sowieckich badaczy Arktyki jako linia o długości około 1000 mil.
Jednak, jak wspomnieliśmy powyżej, zamiast być linią prostą, jest to tak naprawdę linia kołowa stanowiąca obrzeże otworu biegunowego. 

Kiedy odkrywca dociera do tej krawędzi, dotarł do północnego bieguna magnetycznego; i chociaż kompas zawsze wskaże go po przejściu przez niego, tak naprawdę nie jest to biegun północny, nawet jeśli ktoś łudzi się, że tak jest, lub że odkrył biegun, ponieważ został wprowadzony w błąd przez jego kompas.
Kiedy ktoś dotrze do tego magnetycznego okręgu (obrzeża biegunowego otworu), magnetyczna igła kompasu jest skierowana prosto w dół. 

Zaobserwowało to wielu badaczy Arktyki, którzy po osiągnięciu wysokich szerokości geograficznych, bliskich 90 stopni, byli oszołomieni niewytłumaczalnym działaniem kompasu i jego tendencją do wskazywania pionowo w górę. 

(Znajdowali się wtedy wewnątrz otworu biegunowego, a kompas wskazywał na północny biegun magnetyczny Ziemi, który znajdował się wzdłuż krawędzi tego otworu).
Gdy Ziemia obraca się wokół własnej osi, ruch jest żyroskopowy, jak wirowanie blatu. Zewnętrzny biegun żyroskopowy to koło magnetyczne obrzeża otworu biegunowego. Za krawędzią Ziemia stopniowo spłaszcza się i opada ku swemu wydrążonemu wnętrzu.
ci, którzy twierdzili, że to odkryli, nie powiedzieli prawdy, nawet jeśli myśleli, że tak, wprowadzeni w błąd przez nieregularnym działaniem kompasu na dużych szerokościach geograficznych. 

Z tego powodu ani Cook, ani Peary, ani żaden inny odkrywca nigdy nie dotarł do bieguna północnego lub południowego i nigdy nie dotrze. 

IV. Pułkownik Sił Powietrznych USA:

Podróż  do Ziemi Wewnętrznej Billie Faye Woodard – pułkownik USAF
Poniżej znajduje się niesamowita relacja z pierwszej ręki od pułkownika sił powietrznych USA na temat wnętrza naszej planety [dzięki uprzejmości abovetopsecret.com/onelight.com]
Te informacje zostały zebrane i zapisane za zgodą, z nagrania wykonanego telefonem 10 stycznia 2002 (Greg Gavin/Onelight.com): 
Nazywam się pułkownik Billie Faye Woodard z Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych.

Przybycie i indoktrynacja 

Po raz pierwszy stacjonowałem w Strefie 51, Nevada, 28 stycznia 1971 do 1982. W tym okresie służby odwiedziłem Puste Wnętrze Ziemi sześć razy, głębokie na 800 mil. Po przybyciu do Strefy 51 zostałem zindoktrynowany, że istnieją tunele pod Strefą 51, a wkrótce potem spotkałem kilku operatorów wahadłowców podziemnych o wzroście od 13 do 14 stóp. Te tunele, które przecinają świat, są budowane przez gatunek istot, które istniały tu przed nami od bardzo dawna.
Natychmiast po przybyciu do Strefy 51 zostałem poinformowany o tunelach i wszystkich działaniach samego obiektu. Powiedzieli mi, że pierwszych 15 poziomów obiektu Strefy 51 zostało stworzonych przez człowieka; że poziomy 16-27 już tam były. Nikt z naszego rządu ich nie zrobił. Po prostu je odkrylismy.
Mój ojciec stacjonował w Roswell. W ramach mojego wprowadzenia do wojska poprosił mnie, abym stacjonował razem z nim w Pentagonie. 

Tam powiedzieli: „Mamy dla ciebie nową stację dyżurną, która będzie obiektem Strefy 51 w stanie Nevada”, powszechnie określana jako S-4. Kiedy wszedłem do Pentagonu, byłem podporucznikiem.
Kiedy przybyłem do Pentagonu, dali mi komisję polową jako porucznik. Po 3 tygodniach pobytu tam przekazali mi mój pełny stopień pułkownika, mówiąc „trzeba być pełnym pułkownikiem, aby stacjonować w tej następnej placówce”. 

W obiekcie tym pracowało 150 tys. osób, ok. 2 tys. 85% personelu wojskowego i 15% cywilnego. Po przybyciu zostałem zabrany do podziemia i nie ujrzałem światła dziennego przez 11,5 roku.

Tunele i wahadłowce

Ściany tuneli są bardzo gładkie. Jeśli przeciągniesz pustą rurkę przez kulkę gliny, możesz zorientować się, jak gładka. 

Ściany mają coś, co przypomina marmurowe wykończenie, które są wykonane z metalowej substancji, nieprzenikliwej; powierzchni ścian nie da się przebić nawet wiertłem diamentowym, a laser nie przebije powierzchni.
Pamiętaj, że był czas, kiedy obserwowaliśmy ruchy wojsk z punktu A do B na powierzchni Ziemi, w sposób ciągły. Nie tak dawno temu. Rzadko to widzisz. Teraz używają tuneli do przemieszczania wszystkich tych oddziałów na duże odległości. Tunele są na tyle szerokie, że mogą jeździć obok siebie dwa mierzące 18 stóp koła.
Wylatując ze Strefy 51, jeden wahadłowiec wyrusza na Ocean Spokojny – 350 mil na zachód od Monterey – gdzie znajduje się piramida; kolejny wahadłowiec jedzie do ośrodka Cheyenne Mountain
Długość dużej maszyny wahadłowej wynosi około 1/4 mili. Mieszkańcy wnętrz korzystają z tych maszyn – ogromnego statku do szybkiego przemieszczania dużej liczby ludzi/istot/cokolwiek. Mniejszy wahadłowiec ma 50-60 stóp długości, w tym właśnie byłem. 

Prędkość wahadłowców jest większa niż prędkość dźwięku, mogą podróżować z Obszaru 51 do głównego wnętrza Ziemi w mniej niż 10 minut ziemskich. Za 5-6 minut jesteś na miejscu.
Materiał użyty do wykonania promów to ta sama substancja, z której wykonano skórę statku kosmicznego w Roswell. Wahadłowce działają na mocy elektromagnetycznej, korzystając z linii siatki Ziemi. 

Operatorzy, o których wspomniałem wcześniej, którzy mają 13-14 stóp wzrostu, wyglądają jak my, ale znacznie bardziej rozwinęli się i mówią przez telepatię. Mężczyźni mają brody lub nie, a kobieca skóra jest nieskazitelna, wręcz idealnie czysta. Ich wyrażenie dla ludzi jest wyrazem troski o Nas – ponieważ widzą, dokąd my, ludzie, zmierzamy. 

W Wewnętrznej Ziemi żyje siedem cywilizacji, które rządzą się zasadami harmonii. Rozumieją i mówią wszystkimi językami ziemi. Ich rozumienie wiedzy medycznej jest fenomenalne.

Moja osobista historia

W wieku 12 lat, spacerując po polu kukurydzy z innym przyjacielem, doznałem paranormalnego doświadczenia. Zostałem zabrany do wehikułu UFO i przetransportowany do Ziemi Wewnętrznej. Tutaj mieszkałem przez 6 miesięcy wśród mieszkańców Pustej Ziemi.
Możecie sobie wyobrazić cud moich rodziców, zwłaszcza mojego Ojca, który był w służbie wojskowej w tym czasie, kiedy zniknąłem, a potem tajemniczy powrót za 6 miesięcy. Uważam, że dzięki temu doświadczeniu mój Ojciec upewnił się, że zostałem zatrudniony pod jego skrzydłami w Pentagonie, a później skierowany do służby w Strefie 51.
Nie jestem biologicznym potomstwem mojego Ojca, ale adoptowanym dzieckiem, tak jak moja Siostra. Moja Siostra została zabita przez tzw. „Tajny Rząd”. Udało mi się zwalczyć ich negatywność moim umysłem, który jest silniejszy, i przeżyłem ich ataki.
To moja wiedza od mojego Przewodnika Zory, naukowca Wewnętrznej Ziemi, który ma 150 000 lat, że moja Siostra i ja pochodzimy z Wewnętrznej Ziemi, że nasi prawdziwi rodzice żyją na Wewnętrznej Ziemi. Kiedy nasz Ojciec przyjął nas jako adoptowane dzieci, nie mówiliśmy językiem znanym żadnej kulturze powierzchniowej.
Mam nieznaną grupę krwi. Nigdy nie miałem żadnej choroby. Moja krew została przebadana medycznie i w połączeniu z innymi próbkami krwi w laboratorium niszczy wszystkie infekcje wirusowe.

Pusta Ziemia Wiry

Mieszkańcy Pustej Ziemi mają zdolność do dzielenia dna oceanu i tworzenia wiru, jak pokazano w przypadku Trójkąta Bermudzkiego. W tych wirach jest 7 różnych poziomów, a wyposażenie i istoty są wprowadzane i umieszczane zgodnie z tymi różnymi poziomami.

Wiry działają jak drzwi do wejścia lub wyjścia do pustego wnętrza Ziemi. Istnieje więcej niż jeden trójkątny obszar poza Florydą, jeden nad jeziorem Erie i inny u wybrzeży Meksyku, jeden poza Japonią; jak również inne lokalizacje geograficzne Ziemi. 

Są to tak zwane „Ciche Strefy”. Te drzwi pozwalają wychodzić stworzeniom z wnętrza i do środka, takim jak Sasquatch, LochNess… itd.
Wszystkie planety są puste, podobnie jak Słońce, które w rzeczywistości jest planetą. Istnieją cywilizacje na Słońcu, które mają kolonie w podziemnych regionach Ziemi.
Szukam wpisu
Aby zlokalizować wejście do Wewnętrznej Ziemi, gdziekolwiek jesteś pod ziemią, potrzebujesz tylko kompasu. Kompas będzie się obracał, jakbyś stał na biegunie północnym przy wejściu do tunelu na Ziemię Wewnętrzną.
Kiedy opuściłem służbę wojskową, nie miałem już możliwości przedostania się na Pustą Ziemię. Trzeba było szukać innej drogi. Ja i grupa zainteresowanych poszukiwaczy wynajęliśmy samolot, który zabrał nas na sam brzeg Bieguna Północnego.

Ludzie z wnętrza 

Ludzie z wnętrza byli bardzo wolni w oprowadzaniu mnie po okolicy, bardzo elokwentnie pokazując, co dokładnie się dzieje – niczego nie powstrzymują. 

Zawsze proszą o pozwolenie podczas pracy z Naturą, proszą rośliny o pozwolenie przed ich zjedzeniem lub wycięciem, proszą Matkę Ziemię przed budową na niej i robią to z ukształtowaniem terenu, który najlepiej odpowiada ich środowisku, praktyka podobna do Indian amerykańskich; dlatego dążąc do zachowania harmonijnego stanu przez cały czas; pragnienie bycia jednym z naturą przez cały czas; są bardziej zaawansowani duchowo niż mieszkańcy powierzchni i bardzo szanują Matkę Ziemię.
Atmosfera jest krystalicznie czysta, z reguły są chmury, ale nie ma to jak chmury deszczowe. Temperatura jest stała 73 stopnie.
Ludzie we wnętrzu rozmawiają bezpośrednio ze zwierzętami, a zwierzęta przemawiają bezpośrednio do ludzi we wnętrzu.
Nie ma potrzeby gromadzenia, bo wszystko jest za darmo, nie ma potrzeby tworzenia w obfitości, bo wszystkiego jest pod dostatkiem. Proces wymiany jest bardziej powszechny niż handel pieniędzmi.
Jest to w zasadzie kultura utopijna, w której nie ma depresji prowadzącej do przemocy. Żadnych partii nie dążących do prowadzenia wojny i zdobycia dominacji nad sobą. Nie ma bogatszych ani biedniejszych.
Istnieją statki powietrzne (na powierzchni nazywamy latającymi spodkami), w których część ich samych, część ich osobowości wchodzi w tworzenie statku powietrznego poprzez proces myślenia, dzięki ich bardzo potężnym umysłom. To sprawia, że ​​statki powietrzne są doskonałe w projektowaniu i wykonywaniu w ruchu. Tylko nieliczne osoby na powierzchni mają podobne zdolności tworzenia, ze względu na tłumienie tych zdolności w dzieciństwie przez religię, edukację i lęki rodzinne. Mieszkańcy wnętrza, jeśli zechce, mogą wejść w przestrzeń swojej wyobraźni i tam tworzą. Choroba nie wejdzie w ich ciała – bo to nie jest dozwolone.

Gdy ludzkość powierzchniowa wejdzie w nadchodzącą fazę 4-wymiarową, ludzie z Wewnętrznej Ziemi wystąpią i głębiej będą z nami pracować na powierzchni. Ludzie na powierzchni są obecnie tak zaangażowani w poczucie „ja”, że nie mogą żyć razem w harmonii.
Otrzymają ją ludzie z powierzchni, którzy poprzez medytację starają się dotrzeć do mieszkańców Ziemi Wewnętrznej. Dzieci, które rodzą się teraz, stają się coraz bardziej zdolne do korzystania z całości swojego mózgu, co jest powszechną praktyką we wnętrzu.
Jedną z pierwszych rzeczy, które pokazali nam we wnętrzu, była ich zdolność do podróży międzyplanetarnych i podróży w czasie. Podstawę podróży w czasie porównuje się do zaginania przestrzeni, co wynika z mocy medytacji i akceptacji bycia nieograniczonym bytem. Jeśli ćwiczysz swój umysł na poziomie podświadomości, że jesteś nieograniczoną istotą, wszystko jest możliwe.
Na powierzchni, możliwości doświadczania tej nieskończonej mocy są łatwiejsze do przebudzenia w takich portalach jak Góra Shasta, która służy jako Portal Czasoprzestrzenny bezpośrednio do Wewnętrznej Ziemi. 

Gdy znajdziesz się w okolicach góry Shasta, zostajesz wciągnięty w „stan harmonii”. W moich doświadczeniach na Górze Szasta Telosianie w ich podziemnych cywilizacjach na tym obszarze tworzą aurę wielkiej harmonii w cudownej atmosferze.

Obszar 51 

Ze wszystkiego, co widziałem w Strefie 51, 95% pozostaje ukryte przed opinią publiczną. Wejście do Strefy 51 jest jak wejście do innego świata, w którym strasznie boją się, że inne kraje i inne strony dostaną „te” informacje. 

Ich myśli to „jeśli przyznamy, że Ziemia jest pusta, z centralną inteligencją, spowoduje to niezgodę i strach”. Ten proces strachu jest generowany przez prywatne firmy, które dążą do kontrolowania i rozwijania własnych potrzeb i osobistych planów poprzez Strefę 51.
Opuściłem Siły Powietrzne z powodu ich dominującego sposobu działania przez tych, którzy starali się zachowywać jak maniacy kontroli, którzy stagnowali moją zdolność do kreatywnego myślenia i działania. Przyjmując nakazy, aby nie mówić o takich informacjach, przyjmują za pewnik, że będą automatycznie posłuszni.
Z powodu mojej otwartej chęci dzielenia się informacjami i informowania opinii publicznej moja emerytura służbowa oraz wszystkie moje świadczenia i prawa, takie jak korzystanie z usług komisarza, dentystycznego i medycznego, zostały odebrane.
Byłem w wojsku przez 13,5 roku, od podstawowego do Pentagonu, a potem do Strefy 51. Inżynieria genetyczna, która ma miejsce w Strefie 51, jest z naszym młodszym pokoleniem. „Dzieci z kartonu mleka”, których zdjęcia były często widywane na targach w przeszłości, zostały uprowadzone i zabrane do Strefy 51.
Poziom 16 Strefy 51 to poziom inżynierii genetycznej, na którym wykorzystują nasze dzieci do eksperymentowania z długowiecznością i mocą umysłu. Główną siłą stojącą za tym jest tak zwany „tajny rząd”. Istnieją cywile Tajnego Rządu, którzy kontrolują kilka obszarów Strefy 51.

Istnieje sieć podziemnych tuneli, które prowadzą aż do Europy, Ameryki Południowej – kilku kontynentów. Ta wielka sieć tuneli na całym świecie przeplata się, z której korzysta wiele rządów. Niech cię Bóg błogosławi i bądź z tobą,
Pułkownik Bill Faye Woodar

 
VI. Rada Federacji Galaktycznej Syriusza: Królestwo Agartha

Królestwo Agartha opisane przez członków Rady Federacji Galaktycznej Syriusza – 7 lutego 2006 r. [Przez Sheldan Nidle]
Gdy zbliżamy się nieubłaganie w kierunku objawienia, jakim jest „Pierwszy Kontakt”, zamierzamy na chwilę zwrócić naszą uwagę na waszych wewnętrznych sąsiadów. Wewnętrzna Ziemia to koncepcja, która zainspirowała wiele mitów, legend i fantastycznych historii. Pierwszą kwestią, którą należy poruszyć, jest to, że Wewnętrzna Ziemia rzeczywiście istnieje! 

Wasza nauka geologiczna od dawna twierdzi, że Matka Ziemia jest solidną sferoidą, złożoną wyłącznie z gęstej środkowej części zwanej „płaszczem” i wysoce elektromagnetycznego rdzenia centralnego. Żyjesz na zewnętrznej „skorupie” Ziemi, która otacza płaszcz.
Dzisiaj przychodzimy wam powiedzieć, że konfiguracja Matki Ziemi jest zupełnie inna. Jak wszystkie obiekty niebieskie, takie jak planety czy gwiazdy, Ziemia jest pusta. 

Ten fakt jest tłumiony przez tych, którzy potajemnie rządzą tobą, ponieważ prawda o tym ma efekt domina, który może zaburzyć inne podstawowe błędne wyobrażenia wykorzystywane do manipulowania tobą. Prawda to potężny „otwarty sezam”.

Mądrze wykorzystana może odsłonić rozległe nowe perspektywy wiedzy i zachęcić do zastosowania wewnętrznej mądrości w obecnych okolicznościach.
Wewnętrzna Ziemia składa się z dwóch głównych cech: Pierwsza to wewnętrzna skorupa Matki Ziemi, która jest kontynuacją zewnętrznej skorupy powierzchniowej. Każdy z dwóch regionów polarnych ma duże wejście lub dziurę, przypominającą wydrążone jabłko, a skorupa owija się w dół i wokół płaszcza w puste wnętrze. Zewnętrzna i wewnętrzna skorupa mają bardzo podobną topografię: obie składają się z oceanów, kontynentów, łańcuchów górskich, jezior i rzek. Po prostu wewnętrzna skorupa zwrócona jest do jądra Ziemi. Ten rdzeń świeci i jest otoczony mętną zasłoną.

Emitowane światło jest bardziej rozproszone niż światło słoneczne, więc światło dzienne na wewnętrznej powierzchni Ziemi jest bardziej miękkie i łagodniejsze niż na zewnętrznej powierzchni Ziemi. Drugą główną cechą wewnętrznej Ziemi są tak zwane światy jaskiniowe. 

Są to ogromne zagłębienia w płaszczu, z których niektóre są naturalnymi cechami stworzonymi przez Matkę Ziemię, podczas gdy inne zostały wykonane przy użyciu zaawansowanej technologii głównego społeczeństwa wewnętrznej Ziemi, krainy Agartha. Ta ziemia jest ostatnią żywą pozostałością drugiej kolonii Federacji Galaktycznej na Ziemi, Lemurii.

Lemuria w swojej pierwotnej formie była społeczeństwem powierzchniowym z komponentem podziemnym. Główna stolica znajdowała się na dużej wyspie, która zatonęła pod falami Pacyfiku około 25 000 lat temu. Druga stolica znajdowała się we wnętrzu Ziemi. To właśnie do tego miasta przeniósł się po kataklizmie rząd Lemurii. Nowy władca powierzchni, Imperium Atlantydy, nakazał uszczelnienie głównych wejść do tuneli. 

Dopiero w ostatnich dniach Atlantydy Lemurianie złamali te pieczęcie i w ten sposób uratowali wielu mieszkańców powierzchni przed pewną śmiercią.
Ci ludzie utworzyli społeczeństwo, które następnie powróciło na jakiś czas na powierzchnię i stało się Imperium Rama położone w Azji Południowej. Następnie Wielki Potop z 8000 lat p.n.e. zakończył tę próbę ocalenia ludzkości przed mrocznymi drogami Anunnaki. Pomimo tego niepowodzenia, Lemuria wytrwała w swojej roli ochrony świata na powierzchni przed tymi siejącymi spustoszenie rapscallionami. To jej galaktyczni emisariusze utrzymali członkostwo tego układu słonecznego w Federacji Galaktycznej.

Po Wielkim Potopie i upadku Imperium Rama Lemurianie przegrupowali się i nazwali swoje nowo połączone społeczeństwo Agartha. Stolicę Szamballah przeniesiono do jaskini położonej daleko pod miastem Lhasa we współczesnym Tybecie. Wiele tuneli łączy Shamballah z powierzchnią w Himalajach. Były używane przez świętych ludzi, którzy przybyli, aby szerzyć swoją wielką energię i boską mądrość na świat zewnętrzny. Na tym obszarze utrzymywano niezwykłe miejsce na specjalne okazje, gdzie święci mężowie i ich wybrani uczniowie spotykali się w celu utrzymania świętych sieci energetycznych Matki Ziemi.

Ta praca, wraz z licznymi rytuałami wykonywanymi codziennie na całej wewnętrznej Ziemi, jest w dużej mierze odpowiedzialna za utrzymanie przy życiu boskiej energii, która jest głównym dziedzictwem Lemurii dla ludów powierzchni Matki Ziemi. 

Lemuria, a później Agartha, nieustannie utrzymywały Światło dla twojej transformacji z powrotem w w pełni świadome Istoty Światła.

Agartha to świat bardzo podobny do twojego. Wewnętrzna Ziemia zawiera kwitnący ekosystem, w którym można znaleźć stworzenia, które już nie istnieją na powierzchni. 

Ta egzotyczna menażeria jest uważnie nadzorowana. W pobliżu różnych miast wewnętrznej Ziemi znajdują się specjalne obszary, w których Agarthanowie opiekują się i, w razie potrzeby, leczą wiele stworzeń z tej zróżnicowanej ekologii. Agarthans rezydują w sieci kryształowych miast rozsianych po całej wewnętrznej Ziemi
Różnią się one wielkością od około 10 000 do 1 000 000 mieszkańców, chociaż większość z nich liczy od około 100 000 do 200 000 osób. Miasta te bardziej przypominają mini-osady, które razem tworzą całe społeczeństwo. Podstawową jednostką jest „podlet”. Podlety dzielące podobny cel życiowy grupują się razem, tworząc „klany”. Klany są głównym budulcem społeczeństwa galaktycznego.
Z biegiem czasu w pełni świadomi ludzie opracowali format harmonijnego życia zwany społeczeństwem galaktycznym, którego Agartha jest najlepszym przykładem.

W jej przypadku rdzeń funkcjonowania tego społeczeństwa stanowi system 12 klanów, które są zorganizowane według zadań, np. administracja, inżynieria, nauki o uzdrowieniu itp. Każdy klan rozpada się na podlety, które liczą maksymalnie 64 osoby.
Często podlety z jednego klanu łączą się swobodnie z tymi z pozostałych 11 klanów. Te większe grupy tworzą mini-społeczności, z których każda posiada zasoby do kreatywnego rozwiązywania wszelkich pojawiających się problemów. 

Te mini-społeczności z kolei mieszają się, tworząc dzielnice miasta. W ten sposób każde miasto jest ulem osób, które spotykają się, aby dzielić się i wnosić wkład w swoją okolicę, swoje miasto i swój świat.
Rada rządząca Agartha składa się z 12 szefów klanów wybranych na to stanowisko za ich zasługi w przeszłości dla klanu i społeczeństwa. Z tej rady wybierana jest osoba uważana za najmądrzejszą i najbardziej zasługującą na tytularny honor króla lub królowej Agartha. 

Ta osoba jest odpowiedzialna za ogromną armię emisariuszy i łączników wysłanych na świat powierzchni i do odpowiednich rad Federacji Galaktycznej.
Ich obowiązkiem jest dopilnowanie, aby wasza przemiana z powrotem w fizyczne anioły przebiegała zgodnie z boskim planem. Ich praca w waszym imieniu pomogła nam przeorientować tę misję pierwszego kontaktu i pośrednio zaowocowała „Decra Zau”, czyli Operation Spirit. 

Co więcej, król i jego rada ustalili program na ten niesamowity okres, który ma podążać za faktycznymi masowymi lądowaniami na waszym świecie.
Zaawansowana technologia, która pozwala każdej osobie tworzyć swoje codzienne jedzenie i ubrania, sprawia, że ​​każde kryształowe miasto jest samowystarczalne. Rolnictwo, budownictwo i przemysł wytwórczy świata powierzchni stają się przestarzałe dzięki tej technologii światła. 

Na przykład każda osoba może według własnego uznania zmienić wygląd i wystrój wnętrza swojej rezydencji. Technologia ta przenosi również osobę z jednego punktu do drugiego niemal natychmiast.
Oznacza to, że świat staje się społecznością tak dostępną dla Ciebie, jak Twoje najbliższe sąsiedztwo. Tak więc myślenie Agarthansa nie jest ograniczone przez ograniczające warunki, w jakich żyją ich sąsiedzi na powierzchni. 

Wolność, jaką daje ta technologia Światła, uwolniła cudownie kreatywne talenty, które są w pełni wykorzystywane przez ich społeczeństwo. Na szczęście Agarthanowie używają teraz tych umiejętności, aby ponownie zjednoczyć Agarthę ze swoimi powierzchownymi braćmi. 

Podróż do Wewnętrznego Świata -Zadymiony Bóg-Willis George Emerson – 1908

Była dopiero druga w nocy, kiedy energiczne dzwonki do drzwi obudziło mnie ze spokojnego snu. 

Niewczesnym niepokojem okazał się posłaniec z notatką, nabazgraną prawie do granic nieczytelności, od starego Norsemana o nazwisku Olaf Jansen. 

Po długim rozszyfrowaniu odczytałem pismo, które po prostu brzmiało: „Jestem chory na śmierć. Chodź.” Wezwanie było konieczne i nie traciłem czasu, przygotowując się do wykonania.
Być może równie dobrze mogę tutaj wyjaśnić, że Olaf Jansen, mężczyzna, który niedawno obchodził swoje dziewięćdziesiąte piąte urodziny, przez ostatnie pół tuzina lat mieszkał samotnie w bezpretensjonalnym bungalowie niedaleko Glendale, w niewielkiej odległości od biznesowej dzielnicy Los Angeles, Kalifornia.
Niecałe dwa lata temu, gdy pewnego popołudnia spacerowałem, przyciągnął mnie dom Olafa Jansena i jego domowe otoczenie, w kierunku jego właściciela i lokatora, którego później poznałem jako wyznawcę starożytnego kultu Odyna i Thora.
Na jego twarzy malowała się łagodność, aw przenikliwych szarych oczach tego człowieka, który żył ponad cztery dziesiąte lat i życzliwy wyraz; i w sumie poczucie samotności, które przemawiało do mojej sympatii. 

Lekko pochylony, z rękami splecionymi za sobą, chodził tam iz powrotem powolnym i miarowym krokiem, tego dnia, w którym się spotkaliśmy. Trudno mi powiedzieć, jaki konkretny motyw skłonił mnie do przerwania spaceru i zaangażowania go w rozmowę. 

Wydawał się zadowolony, kiedy pogratulowałem mu atrakcyjności jego bungalowu oraz zadbanych winorośli i kwiatów, które obficie rosły nad oknami, dachem i szerokim placem.
Wkrótce odkryłem, że moja nowa znajoma nie była zwykłą osobą, ale osobą głęboką i wykształconą w niezwykłym stopniu; człowiek, który w późniejszych latach swojego długiego życia zagłębił się w książki i stał się silny w mocy medytacyjnej ciszy.
Zachęciłem go do rozmowy i wkrótce dowiedziałem się, że mieszkał tylko sześć lub siedem lat w południowej Kalifornii, a kilkanaście lat wcześniej spędził w jednym ze stanów na Bliskim Wschodzie. 

Wcześniej był rybakiem u wybrzeży Norwegii, w rejonie Wysp Lofoden, skąd odbywał wyprawy jeszcze dalej na północ na Spitzbergen, a nawet na Ziemię Franciszka Józefa.

Kiedy zacząłem się rozchodzić, wydawał się niechętny, abym poszedł i poprosił, abym przyszedł ponownie. Chociaż wtedy nic o tym nie myślałem, teraz pamiętam, że zrobił dziwną uwagę, gdy wyciągnęłam rękę na pożegnanie. 

„Przyjdziesz ponownie?” on zapytał. 

Tak, pewnego dnia przyjdziesz ponownie. Jestem pewien, że tak; Pokażę ci moją bibliotekę i opowiem ci wiele rzeczy, o których nigdy nie śniłeś, rzeczy tak cudownych, że być może mi nie uwierzysz.

Ze śmiechem zapewniłem go, że nie tylko przyjdę ponownie, ale będę gotów uwierzyć we wszystko, co zechce opowiedzieć mi o swoich podróżach i przygodach.
W ciągu następnych dni dobrze poznałem Olafa Jansena i krok po kroku opowiedział mi swoją historię, tak cudowną, że bardzo śmiała podważa rozsądek i wiarę. Stary Norseman zawsze wyrażał się z taką powagą i szczerością, że fascynowały mnie jego dziwne narracje.
Potem tej nocy zadzwonił posłaniec iw ciągu godziny znalazłem się w bungalowie Olafa Jansena.
Bardzo zniecierpliwił się długim oczekiwaniem, chociaż po wezwaniu natychmiast podszedłem do jego łóżka.
— Muszę się pospieszyć — wykrzyknął, trzymając mnie za rękę na powitanie. „Mam ci wiele do powiedzenia, czego nie wiesz, i nie ufam nikomu oprócz ciebie. W pełni zdaję sobie sprawę — ciągnął pośpiesznie — że nie przeżyję nocy. Nadszedł czas, aby dołączyć do moich ojców we wspaniałym śnie.
Poprawiłem poduszki, aby było mu wygodniej, i zapewniłem, że cieszę się, że mogę mu służyć w każdy możliwy sposób, ponieważ zaczynałem zdawać sobie sprawę z powagi jego stanu.
Późna godzina, cisza otoczenia, niesamowite uczucie bycia sam na sam z umierającym, wraz z jego dziwną historią, wszystko to sprawiło, że moje serce biło szybko i głośno z uczuciem, którego nie znam. Rzeczywiście, wiele razy tej nocy przy kanapie starego Norsemana kiedy sens, a nie przekonanie zawładnęło moją duszą i wydawało mi się, że nie tylko wierzę, ale faktycznie widzę, dziwne krainy, dziwni ludzie i dziwny świat, o których opowiadał, i usłyszeć potężny chór orkiestrowy tysiąca pożądliwych głosów.

Przez ponad dwie godziny wydawał się obdarzony niemal nadludzką siłą, mówiąc szybko i, jak się wydaje, racjonalnie. W końcu oddał w moje ręce pewne dane, rysunki i prymitywne mapy. 

„Te”, powiedział na zakończenie, „Zostawiam w twoich rękach. Jeśli dostanę twoją obietnicę, że dam je światu, umrę szczęśliwy, bo pragnę, aby ludzie poznali prawdę, bo wtedy wszystkie tajemnice dotyczące zamarzniętej Północy zostaną wyjaśnione. Nie ma szans na twoje cierpienie losu, który ja wycierpiałam. Nie zakują cię w kajdany ani nie zamkną w domu wariatów, bo nie opowiadasz swojej własnej historii, ale moją, a ja, dzięki bogom, Odynowi i Thorowi, będziemy w moim grobie i tak dalej. zasięg niewiernych, którzy chcieliby prześladować”.




Nie myśląc o dalekosiężnych skutkach obietnicy, ani nie przewidując wielu nieprzespanych nocy, które od tego czasu przyniósł mi obowiązek, podałem rękę, a wraz z nią przysięgę, że wiernie spełnię jego umierające życzenie.
Gdy słońce wzeszło nad szczytami San Jacinto, daleko na wschód, duch Olafa Jansena, nawigatora, odkrywcy i czciciela Odyna i Thora, człowieka, którego doświadczenia i podróże, jak się łączy, nie mają sobie równych w cała historia świata przeminęła, a ja zostałem sam ze zmarłymi.
A teraz, po odprawieniu ostatnich smutnych rytuałów temu dziwnemu człowiekowi z Wysp Lofoden i jeszcze dalej „Northward Ho!”, odważnemu badaczowi zamarzniętych regionów, który w schyłkowych latach (po przejściu czterech dziesiątek) mark) szukał azylu spokojnego spokoju w słonecznej Kalifornii, zobowiązuję się upublicznić jego historię.

VII. Niesamowita historia Olafa Jansena

Nazywam się Olaf Jansen. Jestem Norwegiem, chociaż urodziłem się w małym nadmorskim rosyjskim miasteczku Uleaborg, na wschodnim wybrzeżu Zatoki Botnickiej, północnej odnodze Bałtyku.
Moi rodzice byli na rejsie rybackim po Zatoce Botnickiej i w chwili moich narodzin, dwudziestego siódmego dnia października 1811 roku, zostali wprowadzeni do tego rosyjskiego miasta Uleaborg.
Mój ojciec, Jens Jansen, urodził się w Rodwig na wybrzeżu Skandynawii, niedaleko Lofoden, ale po ślubie zamieszkał w Sztokholmie, ponieważ ludzie mojej matki mieszkali w tym mieście. Kiedy miałem siedem lat, zacząłem jeździć z ojcem na jego wyprawy wędkarskie wzdłuż wybrzeża Skandynawii.
W młodości wykazywałem uzdolnienie do książek iw wieku dziewięciu lat zostałem umieszczony w prywatnej szkole w Sztokholmie, gdzie przebywałem do czternastego roku życia. Potem odbywałem regularne wycieczki z moim Ojcem we wszystkie jego wyprawy rybackie.
Mój ojciec był mężczyzną o wzroście metr osiemdziesiąt i wadze ponad piętnastu kamieni [210 funtów / 95 kg], typowym Norsemanem najbardziej wytrzymałego rodzaju i zdolnym do większej wytrzymałości niż jakikolwiek inny człowiek, jakiego kiedykolwiek znałem. 

W delikatny sposób posiadał kobiecą delikatność, ale jego determinacja i siła woli były nie do opisania. Jego wola nie przyznała się do porażki.
Byłem w moim dziewiętnastym roku, kiedy rozpoczęliśmy naszą ostatnią wyprawę jako rybaków, która zaowocowała dziwną historią, która zostanie przekazana światu – ale dopiero po zakończeniu mojej ziemskiej pielgrzymki.
Nie śmiem dopuścić do publikacji faktów, jakie znam, kiedy żyję, z obawy przed dalszym upokorzeniem, zamknięciem i cierpieniem. 

Przede wszystkim zostałem zakuty w kajdany przez kapitana statku wielorybniczego, który mnie uratował, tylko dlatego, że powiedziałem prawdę o cudownych odkryciach dokonanych przez mojego ojca i siebie. Ale to nie był koniec moich tortur.
Po czterech latach i ośmiu miesiącach nieobecności dotarłem do Sztokholmu tylko po to, by zastać moją Matkę zmarłą rok wcześniej, a majątek pozostawiony przez moich rodziców w posiadaniu ludu mojej Matki, ale od razu został mi przekazany.
Wszystko mogłoby być dobrze, gdybym wymazał z pamięci historię naszej przygody i straszliwej śmierci mojego Ojca.
Wreszcie pewnego dnia szczegółowo opowiedziałem tę historię mojemu wujowi Gustafowi Osterlindowi, człowiekowi o znacznej posiadłości, i nakłoniłem go do zorganizowania dla mnie ekspedycji w celu odbycia kolejnej podróży do dziwnegogrunt.
Na początku myślałem, że faworyzuje mój projekt. Wydawał się zainteresowany i zaprosił mnie, abym stanął przed niektórymi urzędnikami i wyjaśnił im, tak jak ja jemu, historię naszych podróży i odkryć. 

Wyobraźcie sobie moje rozczarowanie i przerażenie, gdy po zakończeniu opowiadania wujek podpisał pewne dokumenty i bez ostrzeżenia zostałem aresztowany i pospiesznie wywieziony do ponurego i strasznego odosobnienia w domu wariatów, gdzie przebywałem przez dwadzieścia osiem lat. lata – długie, żmudne, straszne lata cierpienia!
Nigdy nie przestałem domagać się zdrowego rozsądku i protestować przeciwko niesprawiedliwości mojego odosobnienia. Wreszcie 17 października 1862 roku zostałem zwolniony. Mój wujek nie żył, a przyjaciele mojej młodości byli teraz obcy. Rzeczywiście, mężczyzna po pięćdziesiątce, którego jedyną znaną historią jest szaleniec, nie ma przyjaciół.
Nie wiedziałem, jak zarabiać na życie, ale instynktownie zwróciłem się w stronę portu, w którym cumowały ogromne łodzie rybackie, i w ciągu tygodnia wysłałem statek z rybakiem o nazwisku Yan Hansen, który zaczynał długi rejs wędkarski na wyspy Lofoden.
Tutaj moje wcześniejsze lata szkolenia okazały się największą zaletą, zwłaszcza w umożliwieniu mi stania się użytecznym. To był dopiero początek innych wypraw, a dzięki oszczędnej ekonomii byłem w stanie w ciągu kilku lat posiadać własną łódź rybacką. 

Potem przez dwadzieścia siedem lat płynąłem za morzem jako rybak, pięć lat pracowałem dla innych, a ostatnie dwadzieścia dwa dla siebie.
Przez te wszystkie lata byłem bardzo pilnym uczniem książek, a także pracowitym pracownikiem w swoim biznesie, ale bardzo starałem się nie wspominać nikomu historii dotyczącej odkryć dokonanych przez mojego Ojca i przeze mnie. 

Nawet w tak późnym dniu bałbym się, że ktoś zobaczy lub dowie się o tym, co piszę, a także o zapisach i mapach, które przechowuję. Kiedy skończą się moje dni na Ziemi, zostawię mapy i zapisy, które oświecą i, mam nadzieję, przyniosą pożytek ludzkości.
Wspomnienie mojego długiego zamknięcia z maniakami i wszystkie straszliwe udręki i cierpienia są zbyt żywe, by uzasadniać dalsze ryzyko.
W 1889 roku sprzedałem swoje łodzie rybackie i odkryłem, że zgromadziłem fortunę wystarczającą, aby utrzymać mnie do końca życia. Następnie przyjechałem do Ameryki.
Przez kilkanaście lat mój dom znajdował się w Illinois, niedaleko Batavii, gdzie zgromadziłem większość książek z mojej obecnej biblioteki, chociaż przywiozłem wiele wybranych tomów ze Sztokholmu. Później przyjechałem do Los Angeles, przybywając tutaj 4 marca 1901. Datę tę dobrze pamiętam, ponieważ była to druga inauguracja prezydenta McKinleya. Kupiłem ten skromny dom i postanowiłem, tutaj w zaciszu własnego mieszkania, osłoniętego własną winoroślą i drzewem figowym, z moimi książkami o mnie, zrobić mapy i rysunki nowych lądów, które odkryliśmy, a także opisz szczegółowo tę historię od czasu, gdy mój ojciec i ja opuściliśmy Sztokholm, aż do tragicznego wydarzenia, które nas rozdzieliło na Oceanie Antarktycznym.

Dobrze pamiętam, że opuściliśmy Sztokholm w naszej pętli rybackiej trzeciego dnia kwietnia 1829 roku i popłynęliśmy na południe, pozostawiając wyspę Gothland po lewej i wyspę Oeland po prawej. Kilka dni później udało nam się podwoić Sandhommar Point i przebić się przez dźwięk, który oddziela Danię od wybrzeża Skandynawii. 

W odpowiednim czasie zatrzymaliśmy się w miejscowości Christiansand, gdzie odpoczywaliśmy przez dwa dni, a następnie wyruszyliśmy wzdłuż wybrzeża Skandynawii na zachód, kierując się na Wyspy Lofoden.
Mój ojciec był w świetnym humorze z powodu wspaniałych i satysfakcjonujących zwrotów, jakie otrzymał z naszego ostatniego połowu przez marketing w Sztokholmie, zamiast sprzedawać w jednym z nadmorskich miast na wybrzeżu Skandynawii. 

Był szczególnie zadowolony ze sprzedaży kilku kłów z kości słoniowej, które znalazł na zachodnim wybrzeżu Ziemi Franciszka Józefa podczas jednego ze swoich północnych rejsów w zeszłym roku i wyraził nadzieję, że tym razem będziemy mogli ponownie załadować nasze mała pętla wędkarska z kością słoniową, zamiast dorsza, śledzia, makreli i łososia.
Wjechaliśmy na Hammerfest, na szerokość geograficzną siedemdziesiąt jeden stopni i czterdzieści minut, na kilkudniowy odpoczynek. Tutaj spędziliśmy tydzień, kładąc zapas prowiantu i kilka beczek wody pitnej, po czym popłynęliśmy w kierunku Spitzbergenu.
Przez pierwsze kilka dni mieliśmy otwarte morze i sprzyjający wiatr, a potem napotkaliśmy dużo lodu i wiele gór lodowych. Statek większy niż nasza mała pętla rybacka nie byłby w stanie przedrzeć się przez labirynt gór lodowych ani przecisnąć się przez ledwo otwarte kanały. 

Te potworne góry przedstawiały nieskończoną liczbę kryształowych pałaców, masywnych katedr i fantastycznych łańcuchów górskich, ponurych i przypominających wartowniki, nieruchomych jak wysokie urwisko z litej skały, stojące; cichy jak sfinks, opierający się niespokojnym falom niespokojnego morza.
Po wielu wąskich ucieczkach dotarliśmy na Spitzbergen 23 czerwca i na krótki czas zakotwiczyliśmy w Wijade Bay, gdzie odnieśliśmy spore sukcesy w połowach. Następnie podnieśliśmy kotwicę i przepłynęliśmy przez Cieśninę Hinlopen i popłynęliśmy wzdłuż północno-wschodniego lądu.
Wiał silny wiatr z południowego zachodu i mój ojciec powiedział, że lepiej to wykorzystać i spróbować dotrzeć do Ziemi Franciszka Józefa, gdzie rok wcześniej przypadkowo znalazł kły z kości słoniowej, które przyniosły mu takie dobra cena w Sztokholmie.
Nigdy, przedtem ani później, nie widziałem tylu ptactwa morskiego; były tak liczne, że ukryły skały na linii brzegowej i zaciemniły niebo.
Przez kilka dni płynęliśmy wzdłuż skalistego wybrzeża Ziemi Franciszka Józefa. W końcu zerwał się sprzyjający wiatr, który umożliwił nam przedostanie się na zachodnie wybrzeże i po dwudziestoczterogodzinnej żegludze dotarliśmy do pięknej zatoki.
Trudno było uwierzyć, że to daleka Północ. Miejsce było zielone z rosnącą roślinnością i choć obszar nie zajmował więcej niż jednego czy dwóch akrów, powietrze było ciepłe i spokojne. Wydawało się, że właśnie w tym momencie wpływ Prądu Zatokowego jest najbardziej odczuwalny.
Na wschodnim wybrzeżu znajdowały się liczne góry lodowe, ale tutaj byliśmy na otwartej wodzie. Jednak daleko na zachód od nas znajdowały się lody, a jeszcze dalej na zachód lód wyglądał jak pasma niskich wzgórz. Przed nami, bezpośrednio na północy, leżało otwarte morze.
Mój ojciec był żarliwym wyznawcą Odyna i Thora i często powtarzał mi, że są to bogowie, którzy przybyli z dalekich stron „Północnego Wiatru”.
Istniała tradycja, wyjaśnił mój Ojciec, że jeszcze dalej na północ jest kraina piękniejsza niż jakikolwiek, jaki kiedykolwiek znał śmiertelny człowiek, i że jest ona zamieszkana przez „Wybranych”.
Moją młodzieńczą wyobraźnię rozpalał zapał, gorliwość i religijny zapał mojego dobrego Ojca i wykrzyknąłem: „Dlaczego nie popłynąć do tej pięknej krainy? Niebo jest piękne, wiatr sprzyjający, a morze otwarte”.
Nawet teraz widzę na jego twarzy wyraz przyjemnego zdziwienia, gdy odwrócił się do mnie i zapytał: „Mój Synu, czy chcesz iść ze mną i badać — wyjść daleko poza to, gdzie człowiek kiedykolwiek się odważył?” Odpowiedziałem twierdząco. „Bardzo dobrze”, odpowiedział. 

„Niech Bóg Odyn nas chroni!” szybko poprawiwszy żagle, spojrzał na nasz kompas, skierował dziób w odpowiednim kierunku na północ przez otwarty kanał i nasza podróż się rozpoczęła.
Słońce było nisko nad horyzontem, ponieważ było jeszcze wczesne lato. Rzeczywiście, mieliśmy przed sobą prawie cztery miesiące dnia, zanim mroźna noc mogła znów nadejść.
Nasza mała pętla wędkarska rzuciła się do przodu, jakby tak jak my spragnieni przygody. W ciągu trzydziestu sześciu godzin byliśmy poza zasięgiem wzroku najwyższego punktu na linii brzegowej Ziemi Franciszka Józefa. „Wydawało się, że znajdujemy się w silnym nurcie płynącym na północ i północny wschód. 

Daleko na prawo i na lewo od nas znajdowały się góry lodowe, ale nasza mała slupka spływała po przesmykach i przechodziła przez kanały na otwarte morza – kanały tak wąskie w miejscach, że gdyby nasz statek był inny niż mały, nigdy nie moglibyśmy przedostały się.
Trzeciego dnia przybyliśmy na wyspę. Jej brzegi obmyło otwarte morze. Mój Ojciec postanowił wylądować i zbadać przez jeden dzień. Ta nowa kraina była pozbawiona drewna, ale na północnym brzegu znaleźliśmy duże nagromadzenie drewna dryfującego. Niektóre pnie drzew miały czterdzieści stóp długości i dwie stopy średnicy.
Po jednodniowej eksploracji linii brzegowej tej wyspy podnieśliśmy kotwicę i skierowaliśmy dziób na północ na otwarte morze.
Pamiętam, że ani mój ojciec, ani ja nie próbowaliśmy jedzenia przez prawie trzydzieści godzin. Być może było to spowodowane napięciem podekscytowania z powodu naszej dziwnej podróży po wodach dalej na północ, powiedział mój ojciec, niż ktokolwiek wcześniej. Aktywna mentalność stępiła wymagania potrzeb fizycznych.
Zamiast intensywnego zimna, jak się spodziewaliśmy, było naprawdę cieplej i przyjemniej niż podczas Hammerfest na północnym wybrzeżu Norwegii, jakieś sześć tygodni wcześniej. 

Oboje przyznaliśmy szczerze, że byliśmy bardzo głodni, i od razu przygotowałem obfity posiłek z naszej dobrze przechowywanej spiżarni. Kiedy serdecznie przyjęliśmy posiłek, powiedziałem ojcu, że uważam, że będę spał, ponieważ zaczynałem czuć się dość senny. „Bardzo dobrze”, odpowiedział, „Będę czuwał”.
Nie potrafię określić, jak długo spałem; Wiem tylko, że niegrzecznie obudziło mnie straszne zamieszanie szalupy. 

Ku mojemu zdziwieniu zastałem mojego Ojca śpiącego mocno. Krzyknąłem do niego pożądliwie, a on zerwał się szybko na równe nogi. Rzeczywiście, gdyby nie chwycił się od razu poręczy, z pewnością zostałby wrzucony w wzburzone fale.
Szalała gwałtowna burza śnieżna. Wiatr wiał dokładnie za rufą, pędząc z niesamowitą prędkością i grożąc w każdej chwili, że nas wywróci. Nie było czasu do stracenia, żagle trzeba było natychmiast opuścić. Nasza łódź wiła się w konwulsjach. 

Kilka gór lodowych, które znaliśmy, znajdowało się po obu stronach nas, ale na szczęście kanał był otwarty bezpośrednio na północ. Ale czy tak pozostanie? Przed nami, opasując horyzont od lewej do prawej, była parująca mgła lub mgła, czarna jak egipska noc nad wodą i biała jak chmura pary ku górze, która w końcu zniknęła z widoku, gdy zmieszała się z wielkie białe płatki padającego śniegu.

Nie było sposobu, aby określić, czy pokrywała zdradliwą górę lodową, czy jakąś inną ukrytą przeszkodę, o którą nasz mały slup rzuciłby się i wysłał nas do wodnego grobu, czy też była tylko zjawiskiem arktycznej mgły.
Jakim cudem uniknęliśmy rozbicia na całkowite zniszczenie, nie wiem. Pamiętam, że nasz mały statek skrzypiał i jęczał, jakby pękały mu stawy. Kołysał się i zataczał w tę iz powrotem, jakby był schwytany przez jakieś gwałtowne prądy wiru lub wiru.
Na szczęście nasz kompas został przymocowany długimi śrubami do belki poprzecznej. Większość naszych zapasów została jednak wyrzucona i zmieciona z pokładu przytulanki i gdybyśmy nie zachowali ostrożności na samym początku, mocno przywiązując się do masztów slupów, bylibyśmy wciągnięci w morze.
Ponad ogłuszającym zgiełkiem szalejących fal usłyszałem głos mojego Ojca. „Bądź odważny, mój Synu”, zawołał, „Odyn jest Bogiem wód, towarzyszem odważnych i jest z nami. Nie bój się.”
Wydawało mi się, że nie ma możliwości ucieczki przed straszną śmiercią. Mała slupka transportowała wodę, śnieg padał tak szybko, że oślepiał, a fale przewracały się nad naszymi ladami z lekkomyślną, białą furią. 

Nie było wiadomo, w którym momencie powinniśmy rzucić się na jakiś dryfujący pak lodowy. Potężne fale wyniosły nas na same szczyty fal górskich, a potem zanurzyły w głębiny morskiego koryta, jak gdyby nasz pętla rybacka była kruchą muszlą. Gigantyczne fale z białymi czapami, niczym prawdziwe ściany, odgradzały nas od przodu i od tyłu.
Ta straszna szarpiąca nerwy próba, z jej bezimiennymi okropnościami napięcia i nieopisanej męki strachu, trwała ponad trzy godziny i przez cały czas pędziliśmy do przodu z niesamowitą prędkością. Potem nagle, jakby znużony gorączkowymi wysiłkami, wiatr zaczął słabnąć i stopniowo słabnąć.
W końcu byliśmy w doskonałym spokoju. Mgła również zniknęła, a przed nami rozciągał się bezlodowy kanał o szerokości około dziesięciu czy piętnastu mil, z kilkoma górami lodowymi daleko po naszej prawej i przerywanym archipelagiem mniejszych po lewej.
Uważnie obserwowałem mojego Ojca, zdecydowany milczeć, dopóki nie przemówi. Niebawem odwiązał linę z pasa i bez słowa zaczął obsługiwać pompy, które szczęśliwie nie uległy uszkodzeniu, odciążając slup wody, który przyniósł w szaleńczym sztormie.
Założył żagle slupa tak spokojnie, jakby zarzucał sieć rybacką, po czym stwierdził, że jesteśmy gotowi na sprzyjający wiatr, kiedy nadejdzie. Jego odwaga i wytrwałość były naprawdę niezwykłe.
Podczas dochodzenia odkryliśmy, że pozostała mniej niż jedna trzecia naszych zapasów, podczas gdy ku naszemu przerażeniu odkryliśmy, że nasze beczki z wodą zostały wyrzucone za burtę podczas gwałtownego zanurzania się naszej łodzi.
Dwie beczki z wodą znajdowały się w głównej ładowni, ale obie były puste. Mieliśmy spore zapasy żywności, ale nie mieliśmy świeżej wody. Od razu zdałem sobie sprawę z okropności naszego położenia. Niebawem ogarnęło mnie straszliwe pragnienie. „To naprawdę złe” — zauważył mój ojciec. „Wysuszmy jednak nasze przemoczone ubrania, bo jesteśmy przemoczeni do szpiku kości. Zaufaj Bogu Odynowi, mój Synu. Nie porzucaj nadziei.”

Słońce zachodziło ukośnie, jakbyśmy byli na południowej szerokości geograficznej, a nie na dalekiej Północy. 

Kręcił się dookoła, jego orbita była zawsze widoczna i wznosiła się coraz wyżej każdego dnia, często pokryta mgłą, ale zawsze spoglądała przez koronkę chmur jak jakieś niespokojne oko losu, strzegąc tajemniczej Północy i zazdrośnie obserwując psikusy Człowieka. Daleko po naszej prawej stronie promienie okrywające pryzmaty gór lodowych były wspaniałe. Ich odbicia emitowały błyski granatu, diamentu, szafiru. Pirotechniczna panorama niezliczonych kolorów i kształtów, poniżej widać było zabarwione na zielono morze, a powyżej fioletowe niebo.


Próbowałam zapomnieć o pragnieniu, zajęta wynoszeniem jedzenia i pustego naczynia z ładowni. Sięgając przez barierkę, napełniłem naczynie wodą w celu umycia rąk i twarzy. 

Ku mojemu zdumieniu, gdy woda zetknęła się z moimi ustami, nie czułem smaku soli. Byłem zaskoczony odkryciem. „Ojciec!” Prawie sapnąłem: „woda, woda; jest świeży!” – Co, Olafie? wykrzyknął mój Ojciec, rozglądając się pospiesznie wokół. „Na pewno się mylisz. Nie ma ziemi. Oszalałeś. „Ale spróbuj!” płakałem.
I tak dokonaliśmy odkrycia, że ​​woda jest rzeczywiście świeża, absolutnie bez najmniejszego słonego posmaku, a nawet podejrzenia o słony posmak.
[W tom. I, s. 196, Nansen pisze: „To osobliwe zjawisko – ta martwa woda. Mieliśmy w tej chwili lepszą okazję do studiowania tego, niż byśmy sobie tego życzyli. Występuje tam, gdzie na słonej wodzie morskiej spoczywa wierzchnia warstwa słodkiej wody, która jest niesiona wraz ze statkiem sunącym po cięższym morzu pod nią, jak na stałym fundamencie. 

Różnica między tymi dwiema warstwami była w tym przypadku tak duża, że ​​chociaż wodę pitną mieliśmy na powierzchni, to woda, którą dostawaliśmy z dolnego kurka maszynowni, była zbyt słona, aby można ją było wykorzystać w kotle.”]
Natychmiast napełniliśmy nasze dwie pozostałe beczki na wodę, a mój Ojciec oświadczył, że jest to niebiańska dyspensacja miłosierdzia od Bogów Odyna i Thora.
Byliśmy prawie opuszczeni z radości, ale głód kazał nam szybko skończyć z przymusem. Teraz, gdy znaleźliśmy świeżą wodę na otwartym morzu, czegóż nie moglibyśmy się spodziewać na tej dziwnej szerokości geograficznej, gdzie statek nigdy wcześniej nie pływał, a plusk wiosła nigdy nie był słyszany?
Ledwie zaspokoiliśmy nasz głód, gdy wiatr zaczął wypełniać bezczynne żagle i zerkając na kompas, znaleźliśmy północny punkt mocno przyciskający się do szyby.
W odpowiedzi na moje zdziwienie, mój Ojciec powiedział: „Słyszałem o tym wcześniej; to właśnie nazywają zanurzaniem igły”.
Poluzowaliśmy kompas i obróciliśmy go pod kątem prostym do powierzchni morza, zanim jego czubek oderwał się od szyby i skierował zgodnie z niezakłóconym przyciąganiem. Poruszał się niespokojnie i wydawał się niepewny jak pijany mężczyzna, ale w końcu wskazał kurs.
Wcześniej myśleliśmy, że wiatr niesie nas na północ przez północny zachód, ale bez igły odkryliśmy, jeśli można było na tym polegać, że płyniemy nieco na północ, na północny wschód. Nasz kurs jednak zawsze zmierzał na północ.
Morze było spokojnie gładkie, prawie nie było wzburzonej fali, a wiatr był rześki i radosny. Promienie słoneczne, uderzając w nas ukośnie, dostarczały spokojnego ciepła. I tak czas płynął z dnia na dzień, a z zapisów w naszym dzienniku pokładowym stwierdziliśmy, że od sztormu na otwartym morzu płynęliśmy jedenaście dni.
Przy najściślejszej ekonomii nasza żywność była dość dobra, ale zaczynała się kończyć. W międzyczasie jedna z naszych beczek z wodą została wyczerpana i mój Ojciec powiedział: „Napełnimy je ponownie”. 

Ale, ku naszemu przerażeniu, okazało się, że woda była teraz tak słona, jak w regionie Lofoden u wybrzeży Norwegii. To wymagało od nas szczególnej ostrożności z pozostałą beczką.
Przez większość czasu chciałem spać; nie potrafię powiedzieć, czy był to efekt ekscytującego doświadczenia żeglowania po nieznanych wodach, czy też odprężenia po strasznym podnieceniu po naszej przygodzie podczas sztormu na morzu, czy też z powodu braku pożywienia.
Często kładłem się w bunkrze naszej małej łodzi i spoglądałem daleko w niebieską kopułę nieba; i pomimo tego, że słońce świeciło daleko na wschodzie, zawsze widziałem nad sobą pojedynczą gwiazdę. Przez kilka dni, kiedy szukałem tej gwiazdy, zawsze znajdowała się ona bezpośrednio nad nami.
Było to teraz, według naszych obliczeń, około pierwszego sierpnia. Słońce było wysoko na niebie i było tak jasne, że nie mogłem już zobaczyć jedynej gwiazdy, która przyciągnęła moją uwagę kilka dni wcześniej.
Pewnego dnia, mniej więcej w tym czasie, mój Ojciec zaskoczył mnie, zwracając moją uwagę na nowy widok daleko przed nami, prawie na horyzoncie. „To udawane słońce” – wykrzyknął mój ojciec. „Czytałem o nich; nazywa się to odbiciem lub mirażem. Wkrótce przeminie”.
Ale to matowoczerwone, fałszywe słońce, jak przypuszczaliśmy, nie przeminęło przez kilka godzin; i chociaż byliśmy nieświadomi tego, że emituje jakiekolwiek promienie światła, nadal nie było czasu, kiedy nie moglibyśmy przesunąć horyzontu przed siebie i zlokalizować iluminacji tak zwanego fałszywego słońca przez okres co najmniej dwunastu godzin z co dwadzieścia cztery.
Chmury i mgły czasami prawie, ale nigdy całkowicie ukrywały jego położenie. Stopniowo wydawało się, że wspina się wyżej na horyzoncie niepewnego fioletowego nieba, gdy się zbliżaliśmy.
Trudno było powiedzieć, że przypomina słońce, z wyjątkiem swojego okrągłego kształtu, a gdy nie jest zasłonięty chmurami lub mgłą oceaniczną, miał zamglony, brązowy wygląd, który zmieniał się w białe światło, jak świetlista chmura, jak jeśli odbija jakieś większe światło poza.
„W końcu zgodziliśmy się w naszej dyskusji na temat tego zadymionego słońca w kolorze pieca, że ​​bez względu na przyczynę tego zjawiska, nie było to odbicie naszego Słońca, ale pewnego rodzaju planeta – rzeczywistość.
Wkrótce potem poczułem się bardzo senny i zapadłem w głęboki sen. Ale wydawało mi się, że niemal natychmiast podnieciło mnie energiczne potrząsanie mnie za ramię przez Ojca i mówiące: „Olafie, obudź się; w zasięgu wzroku jest ziemia!”
Zerwałem się na nogi i och! radość niewypowiedziana! Tam, daleko, ale bezpośrednio na naszej drodze, lądy śmiało wbijały się w morze. 

Linia brzegowa rozciągała się daleko na prawo od nas, jak okiem sięgnąć, a wzdłuż piaszczystej plaży fale rozbijały się w wzburzoną pianę, cofały się, a potem znów płynęły naprzód, zawsze śpiewając monotonnymi grzmotami pieśń głębia. Brzegi porośnięte były drzewami i roślinnością.
Nie mogę wyrazić radości z tego odkrycia. Mój Ojciec stał nieruchomo, z ręką na rumplu, patrząc prosto przed siebie, wylewając serce w wdzięcznej modlitwie i dziękczynieniu dla Bogów Odyna i Thora.
W międzyczasie zarzucono sieć, którą znaleźliśmy w sztauerce i złowiliśmy kilka ryb, które wzbogaciły nasz kurczący się zapas prowiantu.
Kompas, który przymocowaliśmy na swoim miejscu, w obawie przed kolejną burzą, wciąż wskazywał na Nnorth i poruszał się na swojej osi, tak jak w Sztokholmie.

Zanurzenie igły ustało. Co to może oznaczać? Również wtedy nasze długie dni żeglowania z pewnością zaprowadziły nas daleko poza biegun północny. A jednak igła nadal wskazywała północ. Byliśmy bardzo zakłopotani, bo z pewnością nasz kierunek był teraz południowy.
Płynęliśmy przez trzy dni wzdłuż linii brzegowej, po czym dotarliśmy do ujścia fiordu lub rzeki o ogromnych rozmiarach. Wyglądało to bardziej jak wielka zatoka i skierowaliśmy w nią naszą łódź rybacką, kierując się nieco na północny wschód od południa. 

Z pomocą niespokojnego wiatru, który przyszedł nam z pomocą około dwunastu godzin na każde dwadzieścia cztery, kontynuowaliśmy naszą drogę w głąb lądu, do tego, co później okazało się potężną rzeką, a którą, jak się dowiedzieliśmy, mieszkańcy nazywali Hiddekel .
Kontynuowaliśmy naszą podróż przez dziesięć dni później i odkryliśmy, że szczęśliwie dotarliśmy w głąb lądu, gdzie przypływy oceaniczne nie wpływały już na wodę, która stała się świeża.
Odkrycie nastąpiło nie za wcześnie, gdyż pozostała nam beczka wody była prawie wyczerpana. Nie traciliśmy czasu na uzupełnianie beczek i przy sprzyjającym wietrze płynęliśmy dalej w górę rzeki.
Wzdłuż brzegów widać było rozległe na wiele mil lasy, ciągnące się wzdłuż linii brzegowej. Drzewa były ogromne. 

Wylądowaliśmy po zakotwiczeniu w pobliżu piaszczystej plaży i brodziliśmy na brzegu, gdzie zostaliśmy nagrodzeni, znajdując odpowiednią ilość orzechów, które były bardzo smaczne i zaspokajały głód, oraz mile widzianą odmianę od monotonii naszych zapasów żywności.
To było mniej więcej pierwszego września, ponad pięć miesięcy, jak obliczyliśmy, od naszego wyjazdu ze Sztokholmu.

Nagle przestraszyliśmy się niemal do rozumu, słysząc w oddali śpiew ludzi. Wkrótce potem odkryliśmy ogromny statek sunący po rzece wprost do nas. Ci na pokładzie śpiewali jednym potężnym chórem, który odbijając się echem od banku do banku, brzmiał jak tysiące głosów, wypełniając cały wszechświat drżącą melodią. Akompaniament był grany na instrumentach strunowych, podobnych do naszych harf.


Był to większy statek niż jakikolwiek, jaki kiedykolwiek widzieliśmy, i był inaczej skonstruowany.
W tym szczególnym czasie nasza slup została uspokojona i znajdowała się niedaleko brzegu. Brzeg rzeki, porośnięty drzewami mamutów, wznosił się na kilkaset stóp w piękny sposób. Wydawało się, że znajdujemy się na skraju jakiegoś pierwotnego lasu, który niewątpliwie rozciągał się daleko w głąb lądu.
Ogromny statek zatrzymał się i niemal natychmiast opuszczono łódź i sześciu gigantycznych ludzi wiosłowało do naszej małej pętli rybackiej. Rozmawiali z nami w dziwnym języku. Po ich zachowaniu wiedzieliśmy jednak, że nie są nieprzyjazni. 

Dużo rozmawiali między sobą, a jeden z nich śmiał się nieumiarkowanie, jak gdyby szukając nas, dokonano dziwnego odkrycia. Jeden z nich wyśledził nasz kompas i wydawał się interesować go bardziej niż jakakolwiek inna część naszego slupa.
Wreszcie przywódca skinął, jak gdyby pytając, czy jesteśmy gotowi opuścić nasz statek i wejść na pokład ich statku. „Co powiesz, mój synu?” zapytał mój Ojciec. „Nie mogą zrobić nic więcej, jak tylko nas zabić”.
— Wydają się być życzliwie usposobieni — odparłem — chociaż jakie straszne olbrzymy! Muszą być wybraną szóstką z pułku cracków Królestwa. Spójrz tylko na ich wielki rozmiar.”
„Możemy równie dobrze iść dobrowolnie, jak dać się porwać siłą”, powiedział mój Ojciec z uśmiechem, „ponieważ z pewnością są w stanie nas pojmać”. Następnie dał do zrozumienia znakami, że jesteśmy gotowi im towarzyszyć.
W ciągu kilku minut byliśmy na pokładzie statku, a pół godziny później nasz mały statek rybacki został wyciągnięty z wody za pomocą dziwnego rodzaju haka i sprzętu, i umieszczony na pokładzie jakociekawość.
Na pokładzie tego, dla nas, mamutowego statku, który, jak odkryliśmy, znajdowało się kilkaset osób, nazywał się „Naz”, co oznacza, jak się później dowiedzieliśmy, „Przyjemność” lub, by dać bardziej właściwą interpretację, statek „Pleasure Excursion”.
Jeśli mój Ojciec i ja byliśmy z ciekawością obserwowani przez pasażerów statku, ta dziwna rasa olbrzymów oferowała nam tyle samo zdumienia.
Na pokładzie nie było ani jednego mężczyzny, który nie miałby pełnych dwunastu stóp wzrostu. Wszyscy nosili pełne brody, niezbyt długie, ale pozornie krótko przycięte. Miały łagodne i piękne twarze, niezwykle jasne, z rumianą cerą. Włosy i broda niektórych były czarne, inne piaskowe, a jeszcze inne żółte. Kapitan, jak nazwaliśmy dygnitarza dowodzącego wielkim statkiem, był o głowę wyższy niż którykolwiek z jego towarzyszy. 

Kobiety miały średnio od dziesięciu do jedenastu stóp wzrostu. Ich rysy były szczególnie regularne i wyrafinowane, a ich cera miała najdelikatniejszy odcień podkreślony zdrowym blaskiem.
Zarówno mężczyźni, jak i kobiety wydawali się posiadać tę szczególną łatwość manier, którą uważamy za oznakę dobrego wychowania, i pomimo ich ogromnej postury, nic w nich nie sugerowało niezręczności. 

Ponieważ byłem chłopcem dopiero w dziewiętnastym roku życia, bez wątpienia uważano mnie za prawdziwego Kciuka Toma. Sześć stóp i trzy stopy mojego Ojca nie podniosły czubka jego głowy ponad linię talii tych ludzi.
Każdy zdawał się rywalizować z innymi w okazywaniu nam uprzejmości i życzliwości, ale pamiętam, że wszyscy śmiali się serdecznie, kiedy musieli improwizować krzesła, żeby mój Ojciec i ja usiedli przy stole. Byli bogato odziani w charakterystyczny dla siebie strój i bardzo atrakcyjny. Mężczyźni byli ubrani w ładnie haftowane tuniki z jedwabiu i satyny, zapinani w pasie. 

Nosili spodnie do kolan i pończochy o delikatnej fakturze, a ich stopy okrywały sandały ozdobione złotymi sprzączkami. Wcześnie odkryliśmy, że złoto było jednym z najpowszechniej znanych metali i było szeroko stosowane w dekoracji.
Może się to wydawać dziwne, ale ani mój Ojciec, ani ja nie odczuwaliśmy najmniejszej troski o nasze bezpieczeństwo. „Weszliśmy w nasze własne” — powiedział do mnie mój Ojciec.

„To jest wypełnienie tradycji, którą przekazał mi mój Ojciec i Ojciec mojego Ojca, i która wciąż powraca przez wiele pokoleń naszej rasy. To z pewnością Kraina za Wiatrem Północnym.
Wydawało się, że zrobiliśmy takie wrażenie na partii, że zostaliśmy oddani specjalnie pod opiekę jednego z mężczyzn, Julesa Galdei i jego żony, w celu nauki ich języka; a my z naszej strony byliśmy tak samo chętni do nauki, jak oni do nauczania.
Na rozkaz kapitana statek został sprytnie obrócony i zaczął powracać do biegu w górę rzeki. Maszyna, choć bezgłośna, była bardzo potężna.
Wydawało się, że brzegi i drzewa po obu stronach pędzą obok. Prędkość statku czasami przewyższała prędkość każdego pociągu kolejowego, którym kiedykolwiek jeździłem, nawet tutaj, w Ameryce. Było cudownie.
W międzyczasie straciliśmy z oczu promienie słoneczne, ale znaleźliśmy blask „wewnątrz” emanujący z matowoczerwonego Słońca, które już przyciągnęło naszą uwagę, teraz wydaje białe światło pozornie z banku chmur daleko przed nami z nas. Powinienem powiedzieć, że daje większe światło niż dwie pełnie księżyca w najczystszą noc.
Za dwanaście godzin ta chmura bieli zniknie z pola widzenia, jakby zaćmiona, a następne dwanaście godzin odpowiadało naszej nocy. Wcześnie dowiedzieliśmy się, że ci dziwni ludzie byli czcicielami tego wielkiego obłoku nocy. Był to „Zadymiony bóg” „Świata wewnętrznego”.
Statek był wyposażony w tryb oświetlenia, który, jak teraz przypuszczam, był elektrycznością, ale ani mój ojciec, ani ja nie byliśmy wystarczająco biegli w mechanice, aby zrozumieć, skąd pochodzi moc do obsługi statku lub do utrzymywania miękkich, pięknych świateł, które odpowiadały temu samemu celowi naszych obecnych sposobów oświetlania ulic naszych miast, naszych domów i miejscbiznes.
Trzeba pamiętać, że czas, o którym piszę, to jesień 1829 roku, a my z „zewnętrznej” powierzchni Ziemi nie wiedzieliśmy wtedy, że tak powiem, o elektryczności.
Elektrycznie doładowany stan powietrza był stałym witalizatorem. Nigdy w życiu nie czułem się lepiej niż przez te dwa lata, kiedy mój Ojciec i ja przebywaliśmy we wnętrzu Ziemi.
Aby wznowić moją opowieść o wydarzeniach; Statek, którym płynęliśmy, zatrzymał się dwa dni po tym, jak zostaliśmy zabrani na pokład. Mój Ojciec powiedział, że o ile mógł sądzić, byliśmy bezpośrednio pod Sztokholmem lub Londynem. Miasto, do którego dotarliśmy, nazywało się „Jehu”, co oznacza port morski. Domy były duże, pięknie zbudowane i dość jednolite w wyglądzie, ale bez identyczności. Głównym zajęciem ludu wydawało się być rolnictwo; zbocza wzgórz pokrywały winnice, a doliny przeznaczono na uprawę zbóż.

Nigdy nie widziałem takiego pokazu złota. Był wszędzie. Ościeżnice drzwiowe były inkrustowane, a stoły fornirowane płatami złota. Kopuły budynków użyteczności publicznej były ze złota. Wykorzystano go najhojniej w wykończeniach wielkich Świątyń Muzyki.
Roślinność rosła w obfitej obfitości, a owoce wszelkiego rodzaju miały najdelikatniejszy smak. Kiście winogron o długości czterech i pięciu stóp, z których każde było tak duże jak pomarańcza, oraz jabłka większe niż głowa człowieka, były uosobieniem cudownego wzrostu wszystkich rzeczy „wewnątrz” Ziemi.
Wielkie sekwoje w Kalifornii byłyby uważane za zwykłe zarośla w porównaniu z gigantycznymi drzewami leśnymi rozciągającymi się na wiele mil we wszystkich kierunkach. W wielu kierunkach u podnóża gór widziano ogromne stada bydła podczas ostatniego dnia naszej podróży po rzece.
„Wiele słyszeliśmy o mieście zwanym „Eden”, ale w „Jehu” byliśmy przetrzymywani przez cały rok. Pod koniec tego czasu nauczyliśmy się dość dobrze mówić językiem tej dziwnej rasy ludzi. Nasi instruktorzy, Jules Galdea i jego żona, wykazali się godną pochwały cierpliwością.
Pewnego dnia przybył do nas wysłannik Władcy z „Edenu” i przez całe dwa dni mój Ojciec i ja zadawaliśmy sobie szereg zaskakujących pytań. 

Chcieli wiedzieć, skąd przybyliśmy, jacy ludzie mieszkali „na zewnątrz”, jakiego Boga czciliśmy, nasze wierzenia religijne, sposób życia w naszej obcej krainie i tysiące innych rzeczy.
Szczególną uwagę zwrócił kompas, który przywieźliśmy ze sobą. Mój ojciec i ja skomentowaliśmy między sobą fakt, że kompas nadal wskazuje północ, chociaż teraz wiedzieliśmy, że przepłynęliśmy krzywiznę lub krawędź otworu ziemskiego i byliśmy daleko na południe na „wewnętrznej” powierzchni skorupy ziemskiej , która według szacunków mojego Ojca i moich własnych ma około trzystu mil grubości od „wewnątrz” do „zewnętrznej” powierzchni. 

Relatywnie rzecz biorąc, nie jest on grubszy niż skorupka jajka, dzięki czemu „wewnątrz” jest prawie tyle samo powierzchni, co na „zewnątrz” Ziemi.
Wielka świetlista chmura lub kula matowoczerwonego ognia – ognisto-czerwonego rano i wieczorem, a w ciągu dnia rzucająca piękne białe światło „Dymny Bóg” – jest pozornie zawieszona w centrum wielkiej próżni”. wewnątrz” Ziemi i utrzymywane na swoim miejscu przez niezmienne prawo grawitacji lub odpychającą siłę atmosferyczną, w zależności od przypadku. Odnoszę się do znanej siły, która przyciąga lub odpycha z jednakową siłą we wszystkich kierunkach.
Podstawa tego elektrycznego obłoku lub centralnego źródła światła, siedziba Bogów, jest ciemna i nieprzejrzysta, z wyjątkiem niezliczonych małych otworów, pozornie na dole wielkiego wspornika lub ołtarza Bóstwa, na którym „Zadymiony Bóg” odpoczywa; a światła przeświecające przez te liczne otwory migoczą w nocy w całej swej okazałości i wydają się być gwiazdami, tak naturalnymi jak gwiazdy, które widzieliśmy świecące w naszym domu w Sztokholmie, z wyjątkiem tego, że wydają się większe. Dlatego „Dymny Bóg” z każdym codziennym obrotem Ziemi wydaje się pojawiać na wschodzie i schodzić na zachód, tak samo jak nasze Słońce na powierzchni zewnętrznej. W rzeczywistości ludzie „wewnątrz” wierzą, że „Dymny Bóg” jest tronem ich Jehowy i jest nieruchomy. Efekt nocy i dnia jest zatem wytwarzany przez dzienny obrót Ziemi.

Od tamtej pory odkryłem, że język ludzi ze Świata Wewnętrznego jest bardzo podobny do sanskrytu.
Po tym, jak zdaliśmy sobie sprawę emisariuszom z centralnej siedziby rządu wewnętrznego kontynentu, a mój Ojciec w swój nieokrzesany sposób narysował na ich prośbę mapy „zewnętrznej” powierzchni Ziemi, ukazując podziały lądu i wody oraz nazwanie każdego z kontynentów, dużych wysp i oceanów, zabrano nas drogą lądową do miasta „Eden”, środkiem transportu innym niż wszystko, co mamy w Europie czy Ameryce. Ten pojazd był niewątpliwie jakimś urządzeniem elektrycznym. Był bezgłośny i jechał na pojedynczej żelaznej szynie w doskonałej równowadze. Podróż odbyła się z bardzo dużą prędkością.

Byliśmy niesieni w górę wzgórz i w dół dolin, przez doliny i znowu po zboczach stromych gór, bez widocznej próby wyrównania ziemi, jak to robimy w przypadku torów kolejowych. Fotele samochodowe były ogromne, ale wygodne i bardzo wysoko nad podłogą samochodu. Na szczycie każdego samochodu znajdowały się koła zamachowe o wysokich przełożeniach leżące na bokach, które były tak automatycznie regulowane, że wraz ze wzrostem prędkości samochodu, prędkość tych kół zamachowych wzrastała geometrycznie.

Jules Galdea wyjaśnił nam, że te obrotowe, przypominające wachlarze koła na dachach samochodów zniszczyły ciśnienie atmosferyczne, czyli co ogólnie rozumie się pod pojęciem grawitacji, i z tą siłą w ten sposób zniszczone lub uczynione bezużytecznymi samochód jest równie bezpieczny przed upadkiem na jedną stronę lub drugi z pojedynczego toru kolejowego, jakby był w próżni; koła zamachowe w swoich szybkich obrotach skutecznie niszczą tak zwaną siłę grawitacji lub siłę ciśnienia atmosferycznego lub jakikolwiek potężny wpływ, który może powodować, że wszystkie niepodparte rzeczy spadają w dół na powierzchnię Ziemi lub do najbliższego punktu oporu.
Zdziwienie mojego Ojca i mnie było nie do opisania, kiedy pośród królewskiej wspaniałości przestronnej sali zostaliśmy w końcu zaprowadzeni przed Wielkiego Arcykapłana, Władcę całego kraju. Był bogato odziany i znacznie wyższy od otaczających go osób i nie mógł mieć mniej niż czternaście czy piętnaście stóp wzrostu. 

Ogromny pokój, w którym zostaliśmy przyjęci, wydawał się wykończony solidnymi płytami ze złota, gęsto wysadzanymi klejnotami, o zdumiewającym blasku.
Miasto „Eden” znajduje się w pozornie pięknej dolinie, ale w rzeczywistości znajduje się na najwyższym płaskowyżu górskim Wewnętrznego Kontynentu, kilka tysięcy stóp wyżej niż jakakolwiek część otaczającego go kraju. 

To najpiękniejsze miejsce, jakie kiedykolwiek widziałem podczas wszystkich moich podróży. W tym wzniosłym ogrodzie wszelkiego rodzaju owoce, winorośle, krzewy, drzewa i kwiaty rosną w hucznej obfitości.
W tym ogrodzie cztery rzeki mają swoje źródło w potężnej fontannie artezyjskiej. Dzielą się i płyną w czterech kierunkach. Miejsce to nazywane jest przez mieszkańców „Pępkiem Ziemi” lub początkiem „Kolebką Ludzkości”. Nazwy rzek to Eufrat, Pison, Gihon i Hiddekel.
W tym pięknym pałacu czekało nas nieoczekiwane odnalezienie naszej małej łodzi rybackiej. Został przywieziony do Najwyższego Kapłana w idealnym stanie, tak jak został zabrany z wód tego dnia, kiedy został załadowany na statek przez ludzi, którzy odkryli nas na rzece ponad rok wcześniej.
„Dostaliśmy ponad dwugodzinną audiencję u tego wielkiego dygnitarza, który wydawał się życzliwie usposobiony i taktowny. Wykazał się gorliwym zainteresowaniem, zadając nam liczne pytania i niezmiennie w sprawach, o które jego emisariusze nie dopytywali się.
Na zakończenie wywiadu wypytywał nas z przyjemnością, pytając, czy chcemy pozostać w jego kraju, czy też wolimy wrócić do „zewnętrznego” świata, pod warunkiem, że uda się odbyć udaną podróż powrotną przez zamrożone bariery pasa które otaczają zarówno północne, jak i południowe otwory Ziemi.
Mój Ojciec odpowiedział: „Byłoby mi bardzo miło odwiedzić wasz kraj i zobaczyć wasz lud, wasze kolegia i pałace muzyki i sztuki, wasze wielkie pola, wasze cudowne lasy; a po tym, jak otrzymaliśmy ten przyjemny przywilej, chcielibyśmy spróbować wrócić do naszego domu na „zewnętrznej” powierzchni Ziemi. Ten Syn jest moim jedynym dzieckiem, a moja dobra Żona będzie zmęczona oczekiwaniem na nasz powrót”.
„Obawiam się, że powrót będzie bardzo trudny” — odpowiedział Najwyższy Arcykapłan — „ponieważ droga jest najbardziej niebezpieczna. Jednak odwiedzisz różne kraje z Julesem Galdeą jako twoją eskortą i otrzymasz wszelką uprzejmość i życzliwość. Zawsze, gdy będziesz gotowy do podjęcia próby rejsu powrotnego, zapewniam cię, że twoja łódź, która jest tutaj na wystawie, zostanie umieszczona na wodach  rzeki Hiddekel u jej ujścia, a my damy ci polecenie Jehowy”.

W ten sposób zakończył się nasz jedyny wywiad z Najwyższym Kapłanem lub Władcą kontynentu.
Dowiedzieliśmy się, że mężczyźni nie żenią się przed osiągnięciem wieku od siedemdziesięciu pięciu do stu lat, a wiek, w którym kobiety wchodzą w związek małżeński jest tylko trochę niższy, i że zarówno mężczyźni, jak i kobiety często dożywają od sześciu do ośmiu lat. sto lat, a w niektórych przypadkach znacznie starsze.
W ciągu następnego roku odwiedziliśmy wiele wiosek i miasteczek, wśród których wyróżniały się miasta Nigi, Delfi, Hectea, a mój Ojciec był wzywany nie mniej niż pół tuzina razy, aby przejrzeć mapy, które zostały wykonane z surowego materiału. szkice, które pierwotnie podał, przedstawiające podziały lądu i wody na „zewnętrznej” powierzchni Ziemi.
Pamiętam, jak usłyszałem, jak mój Ojciec zauważył, że gigantyczna rasa ludzi w krainie „Zadymionego Boga” miała prawie tak samo dokładne pojęcie o geografii „zewnętrznej” powierzchni Ziemi, jak przeciętny profesor college’u w Sztokholmie.
W naszych podróżach trafiliśmy do lasu gigantycznych drzew, niedaleko miasta Delfi. Gdyby Biblia mówiła, że ​​w Ogrodzie Eden rosły drzewa o wysokości ponad trzystu stóp i średnicy ponad trzydziestu stóp, Ingersollowie, Tom Paines i Wolterowie bez wątpienia uznaliby to stwierdzenie za mit. A jednak jest to opis kalifornijskiej sekwoi gigantea; ale te kalifornijskie olbrzymy bledną i bledną w porównaniu z leśnymi Goliatami znajdującymi się na kontynencie „wewnątrz”, gdzie jest mnóstwo potężnych drzew o wysokości od ośmiuset do tysiąca stóp i średnicy od stu do stu dwudziestu stóp; niezliczone ilości i tworzące lasy ciągnące się setki mil od morza.

Ludzie są niezwykle muzykalni i wykształcili się w niezwykłym stopniu w swoich sztukach i naukach, zwłaszcza w geometrii i astronomii. 

Ich miasta wyposażone są w ogromne Pałace Muzyki, w których nierzadko aż dwadzieścia pięć tysięcy pożądliwych głosów tej gigantycznej rasy rozbrzmiewa potężnymi chórami najbardziej wysublimowanych symfonii.
Dzieci nie powinny uczęszczać do placówek edukacyjnych przed ukończeniem dwudziestego roku życia. Potem zaczyna się ich życie szkolne i trwa przez trzydzieści lat, z których dziesięć jest jednolicie poświęconych przez obie płcie nauce muzyki.
Ich główne powołanie to architektura, rolnictwo, ogrodnictwo, hodowla ogromnych stad bydła i budowa charakterystycznych dla tego kraju środków transportu do podróżowania po lądzie i wodzie. Za pomocą jakiegoś urządzenia, którego nie potrafię wyjaśnić, utrzymują ze sobą komunię między najodleglejszymi częściami ich kraju, na prądach powietrznych.
Wszystkie budynki są wznoszone ze szczególnym uwzględnieniem wytrzymałości, trwałości, piękna i symetrii, a styl architektoniczny jest o wiele bardziej atrakcyjny dla oka niż jakikolwiek inny, jaki kiedykolwiek widziałem.
Około trzy czwarte „wewnętrznej” powierzchni Ziemi to ląd, a około jedna czwarta wody. Istnieje wiele rzek o ogromnych rozmiarach, niektóre płyną w kierunku północnym, a inne w kierunku południowym. 

Niektóre z tych rzek mają trzydzieści mil szerokości i to właśnie z tych rozległych dróg wodnych, w skrajnych północnych i południowych częściach „wewnętrznej” powierzchni Ziemi, w regionach, w których występują niskie temperatury, występują góry lodowe słodkowodne. utworzone. 

Następnie są wypychane do morza jak ogromne jęzory lodu przez nienormalne wezbrania wzburzonych wód, które dwa razy w roku zmiatają wszystko przed sobą.
Widzieliśmy niezliczone okazy ptactwa nie większe niż te spotykane w lasach Europy czy Ameryki. Powszechnie wiadomo, że w ciągu ostatnich kilku lat całe gatunki ptaków opuściły Ziemię. Pisarz w niedawnym artykule na ten temat mówi: 

„Prawie co roku następuje ostateczne wyginięcie jednego lub więcej gatunków ptaków. Spośród czternastu gatunków ptaków znalezionych sto lat temu na jednej wyspie — zachodnioindyjskiej wyspie St. Thomas — osiem należy teraz do zaginionych”.
Czy nie jest możliwe, aby te ginące gatunki ptaków zrezygnowały z bytowania na zewnątrz i znalazły schronienie w „wewnątrz świata”?
Czy to w głębi lądu, wśród gór, czy nad brzegiem morza, zaobserwowaliśmy obfite życie ptaków. Kiedy rozłożyli swoje wielkie skrzydła, niektóre ptaki wydawały się mierzyć trzydzieści stóp od czubka do czubka. Są bardzo różnorodne i mają wiele kolorów. 

Pozwolono nam wspiąć się na krawędź skały i zbadać gniazdo jaj. W gnieździe było ich pięć, z których każdy miał co najmniej dwie stopy długości i piętnaście cali średnicy.
Po około tygodniu pobytu w mieście Hectea profesor Galdea zabrał nas do zatoki, gdzie na piaszczystym brzegu widzieliśmy tysiące żółwi.

Waham się określić wielkość tych wspaniałych stworzeń. Mieli od dwudziestu pięciu do trzydziestu stóp długości, od piętnastu do dwudziestu stóp szerokości i pełnych siedmiu stóp wysokości. Kiedy jeden z nich wysunął głowę, wyglądał jak jakiś ohydny potwór morski.
Dziwne warunki „wewnątrz” sprzyjają nie tylko rozległym łąkom bujnych traw, lasom olbrzymich drzew i wszelkiego rodzaju życiu roślinnemu, ale także wspaniałemu życiu zwierząt.
Pewnego dnia zobaczyliśmy wielkie stado słoni. Musiało istnieć pięćset tych potworów o grzmotach, z ich niespokojnie falującymi pniami. 

Zrywali wielkie konary z drzew i deptali mniejsze porosty w pył jak leszczyna. Miałyby średnio ponad 100 stóp długości i od 75 do 85 wysokości.
Kiedy patrzyłem na to cudowne stado gigantycznych słoni, wydawało mi się, że znów mieszkam w bibliotece publicznej w Sztokholmie, gdzie spędziłem dużo czasu studiując cuda epoki miocenu. 

Przepełniało mnie nieme zdziwienie, a mój Ojciec oniemiał ze strachu. Trzymał mnie za ramię ochronnym uściskiem, jakby straszna krzywda nas dosięgła. Byliśmy dwoma atomami w tym wielkim lesie i na szczęście nie obserwowało nas to ogromne stado słoni, które dryfowały i oddalały się, podążając za przywódcą, podobnie jak stado owiec. Zjadali z rosnących ziół, które napotykali podczas podróży, i od czasu do czasu potrząsali firmamentem swoim głębokim rykiem.


Każdego wieczoru z lądu unosi się mglista mgła i niezmiennie pada raz na dwadzieścia cztery godziny. 

Ta wielka wilgoć oraz ożywcze światło elektryczne i ciepło prawdopodobnie odpowiadają za bujną roślinność, podczas gdy wysoko naładowane elektrycznie powietrze i równomierność warunków klimatycznych mogą mieć wiele wspólnego z gigantycznym wzrostem i długowiecznością całego życia zwierzęcego.
Miejscami płaskie doliny ciągnęły się na wiele mil w każdym kierunku. „Dymny bóg” w czystym białym świetle spojrzał spokojnie w dół. 

W naładowanym elektrycznie powietrzu było odurzenie, które wachlowało policzek tak miękko jak znikający szept. Natura śpiewała kołysankę w słabym szmerze wiatrów, których oddech był słodki i pachniał pąkami i kwiatami.
Po spędzeniu znacznie ponad roku na zwiedzaniu kilku z wielu miast „wewnątrz” świata i wielu krajów interweniujących, minęły ponad dwa lata od czasu, gdy zostaliśmy zabrani przez wielki statek wycieczkowy na rzeki, postanowiliśmy ponownie rzucić nasze fortuny na morze i starać się odzyskać „zewnętrzną” powierzchnię Ziemi.
Poinformowaliśmy o naszych życzeniach i niechętnie, ale szybko je spełniliśmy. Nasi gospodarze przekazali mojemu Ojcu na jego prośbę różne mapy przedstawiające całą „wnętrzną” powierzchnię Ziemi, jej miasta, oceany, morza, rzeki, zatoki i zatoki.

Zaoferowali również hojnie, że dadzą nam wszystkie worki bryłek złota – niektóre z nich wielkości gęsiego jaja – które chcieliśmy zabrać ze sobą w naszej małej łodzi rybackiej.
W odpowiednim czasie wróciliśmy do Jehu, gdzie spędziliśmy miesiąc na naprawie i przeglądzie naszej małej łodzi rybackiej. W końcu był w pogotowiu, ten sam statek „Naz”, który pierwotnie nas odkrył, zabrał nas na pokład i popłynął do ujścia rzeki Hiddekel.
Po tym, jak nasi olbrzymowie wystrzelili dla nas nasz mały statek, bardzo serdecznie żałowali rozstania i okazywali wielką troskę o nasze bezpieczeństwo. 

Mój ojciec przysiągł na bogów Odyna i Thora, że ​​na pewno wróci za rok lub dwa i złoży im kolejną wizytę. I tak pożegnaliśmy ich. 

Przygotowaliśmy się i podnieśliśmy żagiel, ale wiatr był słaby. Uspokoiliśmy się w ciągu godziny po tym, jak nasi gigantyczni przyjaciele opuścili nas i rozpoczęli podróż powrotną.
Wiatry nieustannie wiały na południe, to znaczy wiały od północnego otwarcia Ziemi w kierunku tego, o którym wiedzieliśmy, że jest południem, ale które, zgodnie z palcem wskazującym naszego kompasu, było dokładnie na północ.
Przez trzy dni próbowaliśmy płynąć i bić pod wiatr, ale bezskutecznie. Po czym mój Ojciec powiedział: 

„Mój synu, powrót tą samą trasą, którą przyjechaliśmy, jest niemożliwy o tej porze roku. Zastanawiam się, dlaczego wcześniej o tym nie pomyśleliśmy. 

„Jesteśmy tu prawie dwa i pół roku; dlatego jest to pora, w której słońce zaczyna świecić przy południowym otwarciu Ziemi. W kraju Spitzbergen trwa długa zimna noc.
„Co powinniśmy zrobić?” zapytałem.
„Jest tylko jedna rzecz, którą możemy zrobić” — odpowiedział mój Ojciec — „a jest nią udać się na południe”. W związku z tym obrócił statek, dał mu pełną rafę i wystartował według kompasu na północ, ale w rzeczywistości dokładnie na południe. 

Wiatr był silny i wydawało się, że uderzyliśmy w prąd, który płynął z niezwykłą szybkością w tym samym kierunku.
W ciągu zaledwie czterdziestu dni dotarliśmy do Delfi, miasta, które odwiedziliśmy w towarzystwie naszych przewodników Julesa Galdei i jego żony, niedaleko ujścia rzeki Gihon. 

Tutaj zatrzymaliśmy się na dwa dni i byliśmy bardzo gościnnie przyjmowani przez tych samych ludzi, którzy powitali nas podczas naszej poprzedniej wizyty. Złożyliśmy dodatkowe prowianty i ponownie wypłynęliśmy za igłą na północ.
Podczas naszej podróży na zewnątrz przeszliśmy przez wąski kanał, który wydawał się być akwenem oddzielającym dwa znaczne zbiorniki lądowe.

Po naszej prawej stronie była piękna plaża i postanowiliśmy zrobić rekonesans. Zarzucając kotwicę, wyszliśmy na brzeg, aby odpocząć przez jeden dzień, po czym kontynuowaliśmy niebezpieczne przedsięwzięcie. 

Rozpaliliśmy ognisko i dorzuciliśmy kilka patyków suchego drewna. Kiedy mój Ojciec szedł brzegiem, przygotowałem kuszący posiłek z zapasów, które nam zapewniliśmy.
Było łagodne, świetliste światło, o którym mój Ojciec powiedział, że pochodziło z zewnętrznego Słońca świecącego z południowego otworu Ziemi. Tej nocy spaliśmy mocno, a następnego ranka obudziliśmy się tak wypoczęci, jakbyśmy byli we własnych łóżkach w Sztokholmie.
Po śniadaniu wyruszyliśmy na odkrywczą wyprawę w głąb lądu, ale nie zaszliśmy daleko, gdy zobaczyliśmy kilka ptaków, które od razu rozpoznaliśmy jako należące do rodziny pingwinów.
Są to ptaki nieloty, ale doskonałe pływaki i ogromne rozmiary, z białą piersią, krótkimi skrzydłami, czarną głową i długimi, spiczastymi dziobami. Mają pełne dziewięć stóp wysokości. Spojrzeli na nas z niewielkim zdziwieniem i po chwili zamiast szli kołysali się w stronę wody i odpłynęli w kierunku północnym.
Wydarzenia, które miały miejsce w ciągu następnych stu lub więcej dni, nie dają opisać. Byliśmy na otwartym i bezlodowym morzu. Miesiąc, który uznaliśmy za listopad lub grudzień, i wiedzieliśmy, że tak zwany biegun południowy był zwrócony ku Słońcu. Dlatego też, wychodząc i oddalając się od wewnętrznego elektrycznego światła „Zadymionego Boga” i jego genialnego ciepła, spotkalibyśmy się ze światłem i ciepłem Słońca, świecącym przez południowe otwarcie Ziemi. Nie myliliśmy się.

Były czasy, kiedy nasz mały statek, napędzany nieprzerwanym i uporczywym wiatrem, przebijał się przez wody jak strzała. Rzeczywiście, gdybyśmy napotkali ukrytą skałę lub przeszkodę, nasze małe naczynie zostałoby zmiażdżone na rozpałkę.
W końcu zdaliśmy sobie sprawę, że atmosfera staje się zdecydowanie zimniejsza, a kilka dni później góry lodowe pojawiły się daleko po lewej stronie. Mój Ojciec argumentował i słusznie, że wiatry, które wypełniały nasze żagle, pochodziły z ciepłego klimatu „wewnątrz Ziemi”.

Pora roku z pewnością była dla nas najbardziej pomyślna, aby wyruszyć w „zewnętrzny” świat i spróbować przepędzić nasz slup rybacki przez otwarte kanały zamarzniętej strefy otaczającej regiony polarne.
Wkrótce znaleźliśmy się wśród worków z lodem i tego, jak nasz mały statek przedostał się. wąskie kanały i uniknąłem zmiażdżenia nie wiem. Kompas zachowywał się w ten sam pijacki i niewiarygodny sposób, przejeżdżając przez południową krzywiznę lub krawędź skorupy Ziemi, jak to robił podczas naszej podróży powrotnej przy północnym wejściu. Kręciło się, zanurzało i wydawało się, że jest opętane.
Pewnego dnia, gdy leniwie spoglądałem przez burtę szalupy na czystą wodę, mój Ojciec krzyknął: „Przedstawiamy łamacze!” Patrząc w górę, zobaczyłem przez unoszącą się mgłę biały obiekt, który miał kilkaset stóp wysokości, całkowicie odcinając nasz marsz. 

Natychmiast opuściliśmy żagiel i wcale nie za wcześnie. Po chwili znaleźliśmy się między dwoma monstrualnymi górami lodowymi. Każdy tłoczył się i ocierał o swoją bliźniaczą górę lodu. Byli jak dwaj bogowie wojny walczący o dominację. Byliśmy bardzo zaniepokojeni. Rzeczywiście, znajdowaliśmy się między liniami królewskiej bitwy; dźwięczny grzmot miażdżącego lodu przypominał ciągłe salwy artylerii. 

Bloki lodu większe niż dom były często podnoszone na sto stóp przez potężną siłę bocznego nacisku; drżały i kołysały się tam i z powrotem przez kilka sekund, po czym spadały z ogłuszającym rykiem i znikały w spienionych wodach. 

W ten sposób przez ponad dwie godziny trwał konkurs lodowych gigantów.
Wydawało się, że nadszedł koniec. Ciśnienie lodu było potworne i chociaż nie złapaliśmy się w niebezpiecznej części dżemu i na razie byliśmy bezpieczni, napełniało nas falowanie i rozdzieranie ton lodu, który spadał, rozpryskując się tu i ówdzie w wodniste tony. z drżącym strachem.
Wreszcie, ku naszej wielkiej radości, miażdżenie lodu ustało i w ciągu kilku godzin wielka masa powoli podzieliła się i, jak gdyby dokonał się akt Opatrzności, tuż przed nami utworzył się otwarty kanał. Czy powinniśmy zaryzykować z naszym małym statkiem to otwarcie? Jeśli presja znów by się powtórzyła, nasza mała pomyłka i my sami zostalibyśmy zmiażdżeni w nicość. Postanowiliśmy zaryzykować i odpowiednio podnieśliśmy żagiel do sprzyjającego wiatru i wkrótce wystartowaliśmy jak koń wyścigowy, pokonując rękawicę tego nieznanego wąskiego kanału otwartej wody.

Przez następne czterdzieści pięć dni nasz czas był zajęty unikaniem gór lodowych i kanałów łowieckich; w rzeczy samej, gdyby nie sprzyjał nam silny południowy wiatr i mała łódka, wątpię, czy ta historia mogłaby kiedykolwiek zostać przekazana światu.
W końcu nadszedł poranek, kiedy mój Ojciec powiedział: 

„Mój synu, myślę, że zobaczymy dom. Jesteśmy prawie przez lód. Widzieć! Przed nami otwarte wody”.
Było jednak kilka gór lodowych, które płynęły daleko na północ, w otwarte wody, wciąż przed nami po obu stronach, ciągnąc się na wiele mil. Bezpośrednio przed nami, przy kompasie, który teraz się wyprostował, na północ, było otwarte morze.
„Co za cudowna historia, którą mamy opowiedzieć mieszkańcom Sztokholmu” — kontynuował mój ojciec, podczas gdy wyraz wybaczalnego uniesienia rozjaśnił jego szczerą twarz. 

„I pomyśl o samorodkach złota schowanych w ładowni!”
Wypowiedziałem miłe słowa uwielbienia dla mojego Ojca, nie tylko za jego męstwo i wytrwałość, ale także za jego odważną śmiałość jako odkrywcy i za odbycie podróży, która teraz obiecywała pomyślny koniec. Byłem też wdzięczny, że zebrał bogactwo złota, które nosiliśmy do domu.
Gratulując sobie dobrego zaopatrzenia w żywność i wodę, które wciąż mieliśmy pod ręką, oraz niebezpieczeństw, przed którymi uciekliśmy, zaskoczyła nas przerażająca eksplozja, spowodowana rozerwaniem ogromnej góry lodu.

Był to ogłuszający ryk, jak wystrzał tysiąca armat. Płynęliśmy w tym czasie z wielką prędkością i znaleźliśmy się w pobliżu monstrualnej góry lodowej, która, jak się wydaje, była nieruchoma jak wyspa skalna. Wydawało się jednak, że góra lodowa pękła i zaczęła się rozpadać, po czym równowaga potwora, po którym płynęliśmy, została zniszczona i zaczęła opadać z nas. Mój ojciec szybko przewidział niebezpieczeństwo, zanim zdałem sobie sprawę z jego okropnych możliwości. 

Góra lodowa sięgała do wody na wiele setek stóp, a gdy się przewróciła, porcja wynurzająca się z wody chwyciła nasz statek rybacki jak dźwignia na punkcie podparcia i wyrzuciła ją w powietrze, jakby była piłka nożna.
Nasza łódź spadła z powrotem na górę lodową, która do tego czasu zmieniła stronę obok nas na szczyt. Mój ojciec wciąż był na łodzi, zaplątawszy się w takielunek, podczas gdy ja zostałem wyrzucony jakieś dwadzieścia stóp dalej.
Szybko zerwałem się na nogi i krzyknąłem do mojego Ojca, który odpowiedział: „Wszystko jest w porządku”. Właśnie wtedy uświadomiłem sobie.

Horror za horrorem! Krew zamarzła mi w żyłach. Góra lodowa wciąż była w ruchu, a jej wielki ciężar i siła przewracania się spowodowały jej chwilowe zanurzenie. 

W pełni zdałem sobie sprawę, jak ssący wir wytworzy pośród światów wody ze wszystkich stron. Wpadliby w depresję z całą swoją furią, jak wilki z białymi kłami, żądne ludzkiej ofiary.
Pamiętam, jak w tej najwyższej chwili psychicznej udręki spoglądałem na naszą łódź, która leżała na boku, i zastanawiałem się, czy może ona sama się naprawić i czy mój Ojciec może uciec. Czy to już koniec naszych zmagań i przygód? Czy to była śmierć? Wszystkie te pytania przemknęły mi przez głowę w ułamku sekundy, a chwilę później wdałem się w walkę na śmierć i życie. 

Masywny monolit lodu zatonął pod powierzchnią, a lodowate wody bulgotały wokół mnie w szaleńczym gniewie. Byłem w spodku, a woda lała się ze wszystkich stron. Jeszcze chwila i straciłem przytomność.
Kiedy częściowo odzyskałem zmysły i obudziłem się z omdlenia na wpół utopionego mężczyzny, leżałem na górze lodowej mokry, sztywny i prawie zamarznięty. 

Ale nie było ani śladu mojego Ojca ani naszej małej łodzi rybackiej. Potworna góra odzyskała równowagę i dzięki nowej równowadze uniosła głowę na jakieś pięćdziesiąt stóp nad fale. Szczyt tej lodowej wyspy był płaskowyżem o powierzchni około pół akra.
Bardzo kochałam mojego Ojca i byłam zasmucona okropnością jego śmierci. Narzekałem na los, że mnie też nie pozwolono spać z nim w głębinach oceanu. 

Wreszcie wstałem i rozejrzałem się. Niebo z fioletowymi kopułami na górze, bezbrzeżny zielony ocean pod spodem i tylko sporadycznie dostrzegalna góra lodowa! Moje serce pogrążyło się w beznadziejnej rozpaczy. 

Ostrożnie wybrałem drogę przez górę na drugą stronę, mając nadzieję, że nasz statek rybacki sam się wyprostował.
Czy odważyłem się pomyśleć, że to możliwe, że mój Ojciec nadal żył? To był tylko promyk nadziei, który zapłonął w moim sercu. Ale to oczekiwanie ogrzało moją krew w żyłach i zaczęło pędzić jak jakiś rzadki stymulant przez każde włókno mojego ciała.
Podkradłem się do urwistej strony góry lodowej i zajrzałem daleko w dół z nadzieją, wciąż z nadzieją. Potem zrobiłem krąg góry, skanując każdą stopę drogi, i tak krążyłem w kółko i w kółko. 

Jedna część mojego mózgu z pewnością stawała się maniakalna, podczas gdy druga część, jak sądzę i do dziś, była całkowicie racjonalna.
Byłem świadomy, że okrążyłem dziesiątki razy i chociaż jedna część mojej inteligencji wiedziała, że ​​nie ma śladu nadziei, to jednak jakaś dziwna, fascynująca aberracja zaczarowała mnie i zmusiła do oszukiwania się oczekiwaniem. 

Druga część mojego mózgu zdawała się mówić mi, że chociaż nie było możliwości, aby mój Ojciec żył, to jednak, jeśli przestanę odbyć okrężną pielgrzymkę, jeśli zatrzymam się na chwilę, będzie to uznanie porażki, a jeśli Robię to, czułem, że powinienem oszaleć. Tak więc godzina po godzinie chodziłem w kółko, bojąc się zatrzymać i odpocząć, ale fizycznie bezsilny, aby kontynuować znacznie dłużej. 

Oh! horror okropności! zostać wyrzuconym na tę rozległą przestrzeń wód bez jedzenia i picia, a tylko zdradziecką górę lodową jako miejsce stałego pobytu. Moje serce zamarło we mnie, a wszelkie pozory nadziei zamieniły się w czarną rozpacz.
Wtedy ręka Wybawiciela została wyciągnięta i śmiertelna cisza samotności, która szybko stała się nie do zniesienia, została nagle przerwana wystrzałem z karabinu sygnałowego. Spojrzałem w górę ze zdumieniem, gdy zobaczyłem, niecałe pół mili dalej, statek wielorybniczy zmierzający ku mnie z pełnym żaglem.
Najwyraźniej moja ciągła aktywność na górze lodowej przyciągnęła ich uwagę. Zbliżywszy się, zgasili łódź i schodząc ostrożnie na brzeg, zostałem uratowany, a nieco później uniesiony na pokład wielorybnika.
Odkryłem, że to szkocki wielorybnik „Arlington”. Wypłynęła z Dundee we wrześniu i natychmiast wyruszyła na Antarktydę w poszukiwaniu wielorybów. Kapitan, Angus MacPherson, wydawał się życzliwie usposobiony, ale w sprawach dyscypliny, jak się wkrótce dowiedziałem, miał żelazną wolę.

Kiedy próbowałem mu powiedzieć, że przybyłem z „wnętrza” Ziemi, Kapitan i Mate spojrzeli na siebie, potrząsnęli głowami i nalegali, aby umieścić mnie w koi pod ścisłą obserwacją lekarza okrętowego.
Byłem bardzo słaby z braku jedzenia i nie spałem od wielu godzin. Jednak po kilkudniowym odpoczynku pewnego ranka wstałem i ubrałem się bez pytania lekarza czy kogokolwiek innego, i powiedziałem im, że jestem tak samo zdrowy na umyśle jak wszyscy.
Kapitan posłał po mnie i ponownie wypytywał mnie, skąd przybyłem i jak zostałem sam na górze lodowej na dalekim Oceanie Antarktycznym. 

Odpowiedziałem, że właśnie przybyłem z „wnętrza” Ziemi i zacząłem mu opowiadać, jak mój Ojciec i ja weszliśmy przez Spitzbergen i wyszliśmy przez kraj Bieguna Południowego, po czym zostałem umieszczony w okowy. 

Usłyszałem potem, jak kapitan powiedział oficerowi, że jestem szalony jak marcowy zając i że muszę pozostać w zamknięciu, dopóki nie będę na tyle rozsądny, by zdać z siebie prawdę.
W końcu, po wielu błaganiach i wielu obietnicach, zostałem zwolniony z kajdan. Od czasu do czasu postanowiłem wymyślić jakąś historię, która zadowoliłaby Kapitana i nigdy więcej nie odnosić się do mojej podróży do krainy „Dymnego Boga”, przynajmniej dopóki nie będę bezpieczna wśród przyjaciół.
W ciągu dwóch tygodni pozwolono mi zająć miejsce jako jeden z marynarzy. Nieco później Kapitan poprosił mnie o wyjaśnienie. Powiedziałem mu, że moje doświadczenie było tak straszne, że bałem się swojej pamięci i błagałem go, aby pozwolił mi pozostawić pytanie bez odpowiedzi na jakiś czas w przyszłości. „Myślę, że znacznie wracasz do zdrowia”, powiedział, „ale nie jesteś jeszcze zdrowy na umyśle”. „Pozwól mi wykonać taką pracę, jaką możesz zlecić”, odpowiedziałem, „a jeśli to ci nie wynagrodzi, zapłacę ci natychmiast po dotarciu do Sztokholmu – do ostatniego grosza”. Tak więc sprawa się skończyła.

Po dotarciu w końcu do Sztokholmu, jak już wspomniałem, odkryłem, że moja dobra Matka poszła po swoją nagrodę ponad rok wcześniej. 

Opowiedziałem też, jak później zdrada krewnego sprowadziła mnie do domu wariatów, gdzie spędziłem dwadzieścia osiem lat – pozornie niekończących się lat – i jeszcze później, po uwolnieniu, jak wróciłem do życia rybaka , śledząc ją skrupulatnie przez dwadzieścia siedem lat, potem jak przybyłem do Ameryki i wreszcie do Los Angeles w Kalifornii. Ale to wszystko może być mało interesujące dla czytelnika. Rzeczywiście, wydaje mi się, że punkt kulminacyjny moich cudownych podróży i dziwnych przygód osiągnął, gdy żaglowiec Scotch zabrał mnie z góry lodowej na Oceanie Antarktycznym. [ thenewearth.org]

Kończąc tę ​​historię moich przygód, pragnę stwierdzić, że głęboko wierzę, że nauka o kosmologii Ziemi jest jeszcze w powijakach. Jest tak wiele rzeczy, których nie wyjaśnia dzisiejsza światowa wiedza i tak pozostanie, dopóki ziemia „Dymiącego Boga” nie zostanie poznana i uznana przez naszych geografów.

Jest to kraina, z której pochodzą wielkie kłody cedru, które odkrywcy znaleźli na otwartych wodach daleko za północnym krańcem skorupy ziemskiej, a także ciała mamutów, których kości znajdują się w rozległych pokładach na wybrzeżu Syberii.

Północni odkrywcy dokonali wiele. Sir John Franklin, De Haven Grinnell, Sir John Murray, Kane, Melville, Hall, Nansen, Schwatka, Greely, Peary, Ross, Gerlache, Bernacchi, Andree, Amsden, Amundson i inni starali się szturmować zamarzniętą cytadelę tajemnicy .

Mocno wierzę, że Andree i jego dwaj dzielni towarzysze, Strindberg i Fraenckell, którzy odpłynęli balonem „Oreon” z północno-zachodniego wybrzeża Spitzbergenu tego niedzielnego popołudnia 11 lipca 1897 roku, są teraz w świecie „wewnętrznym” i bez wątpienia są zabawiane, tak jak mój ojciec i ja byliśmy zabawiani przez życzliwą rasę olbrzymów zamieszkującą wewnętrzny kontynent atlantycki.

Mając, na swój skromny sposób, wiele lat poświęconych tym zagadnieniom, dobrze znam przyjęte definicje grawitacji, jak również przyczynę przyciągania igły magnetycznej i jestem gotów powiedzieć, że głęboko wierzę, iż na igłę wpływają wyłącznie prądy elektryczne, które całkowicie otaczają ziemię jak ubranie, oraz że te prądy elektryczne w nieskończonym obwodzie wychodzą z południowego krańca ziemskiego cylindrycznego otworu, rozpraszając się i rozprzestrzeniając po całej „zewnętrznej” powierzchni, oraz szaleńczo pędząc w kierunku bieguna północnego. I chociaż te prądy pozornie rozbijają się w przestrzeni na krzywej lub krawędzi Ziemi, to jednak ponownie opadają do „wewnątrz”

(24 „Pan Lemstrom doszedł do wniosku, że wyładowanie elektryczne, które można było zobaczyć jedynie za pomocą spektroskopu, zachodziło na powierzchni ziemi wokół niego i że z pewnej odległości wyglądałoby to jak słaby pokaz Aurory, zjawisko bladego i płonącego światła, które czasami można zobaczyć na szczytach Gór Spitzbergenu” (The Arctic Manual, strona 739).

Co do grawitacji, nikt nie wie, co to jest, ponieważ nie ustalono, czy to ciśnienie atmosferyczne powoduje upadek jabłka, czy też 150 mil pod powierzchnią ziemi, rzekomo w połowie głębokości skorupy ziemskiej , istnieje jakaś potężna atrakcja, która go przyciąga. Dlatego studenci fizyki nie wiedzą, czy jabłko opuszczające konar jest ciągnięte, czy też pchane w dół do najbliższego punktu oporu.

Sir James Ross twierdził, że odkrył biegun magnetyczny na mniej więcej siedemdziesięciu czterech stopniach szerokości geograficznej. To jest błędne – biegun magnetyczny znajduje się dokładnie w połowie odległości przez skorupę ziemską. Tak więc, jeśli skorupa ziemska ma trzysta mil grubości, jak oceniam odległość, to biegun magnetyczny jest niewątpliwie sto pięćdziesiąt mil pod powierzchnią ziemi, nie ma znaczenia, gdzie przeprowadza się test. I w tym konkretnym punkcie, sto pięćdziesiąt mil pod powierzchnią, grawitacja ustaje, zostaje zneutralizowana; a kiedy przekroczymy ten punkt w kierunku „wewnętrznej” powierzchni ziemi, odwrotne przyciąganie geometrycznie rośnie w siłę, aż do pokonania pozostałych stu pięćdziesięciu mil odległości,

Tak więc, gdyby wywiercić dziurę w skorupie ziemskiej w Londynie, Paryżu, Nowym Jorku, Chicago lub Los Angeles na odległość trzystu mil, połączyłaby ona dwie powierzchnie. Podczas gdy bezwładność i pęd ciężarka spadającego z „zewnętrznej” powierzchni przeniósłby go daleko poza środek magnetyczny, to jednak przed dotarciem do „wewnętrznej” powierzchni ziemi stopniowo zmniejszałby prędkość, po przekroczeniu półmetka, w końcu zatrzymać się i natychmiast opaść z powrotem w kierunku „zewnętrznej” powierzchni, i kontynuować w ten sposób oscylowanie, jak kołysanie wahadła z usuniętą mocą, aż w końcu spocznie ono w środku magnetycznym, lub w tym konkretnym punkcie dokładnie w połowie odległość między „zewnętrzną” powierzchnią a „

Ruch obrotowy Ziemi w jej codziennym wirowaniu po spirali — z prędkością większą niż tysiąc mil na godzinę, czyli około siedemnaście mil na sekundę — czyni z niej olbrzymie ciało wytwarzające elektryczność, ogromną maszynę, potężny prototyp mizernego dynama stworzonego przez człowieka, który w najlepszym przypadku jest jedynie marną imitacją oryginału natury.

Doliny tego wewnętrznego kontynentu Atlantydy, graniczące z górnymi wodami najdalszej północy, są w sezonie pokryte najwspanialszymi i bujniejszymi kwiatami. Nie setki i tysiące, ale miliony akrów, z których pyłek lub kwiaty są przenoszone daleko w prawie każdym kierunku przez spiralne wirowanie ziemi i wynikające z tego poruszenie wiatru, i to właśnie te kwiaty lub pyłki z rozległych łąki „wewnątrz”, które produkują kolorowe śniegi regionów arktycznych, które tak zadziwiły północnych odkrywców.(25)

(25 Kane, t. I, s. 44, mówi: „Przed południem 5 sierpnia minęliśmy 'karmazynowe klify’ Sir Johna Rossa. Plamy czerwonego śniegu, od których wywodzą swoją nazwę, były wyraźnie widoczne z odległości dziesięć mil od wybrzeża”.

La Chambre, w relacji z wyprawy balonowej Andree, na stronie 144, mówi: „Na wyspie Amsterdam śnieg jest zabarwiony na czerwono na znacznej odległości, a uczeni zbierają go, aby zbadać go pod mikroskopem. W rzeczywistości przedstawia , pewne osobliwości; uważa się, że zawiera bardzo małe rośliny. Scoresby, słynny wielorybnik, już to zauważył.”)

Nie ulega wątpliwości, że ta nowa kraina „wewnątrz” jest domem, kolebką rasy ludzkiej i patrząc z punktu widzenia dokonanych przez nas odkryć, musi z konieczności mieć najważniejsze znaczenie dla wszystkich fizycznych, paleontologicznych, archeologicznych, filologicznych i mitologiczne teorie starożytności.

Ta sama idea powrotu do krainy tajemnic – do samego początku – do początków człowieka – znajduje się w egipskich tradycjach wcześniejszych ziemskich regionów bogów, bohaterów i ludzi, z historycznych fragmentów Manethona, w pełni zweryfikowanych przez zapisy historyczne zaczerpnięte z nowszych wykopalisk w Pompejach, a także tradycje Indian północnoamerykańskich.

Jest już godzina po północy — nadszedł nowy rok 1908, a jest to jego trzeci dzień, a skończywszy wreszcie zapis moich dziwnych podróży i przygód, które chcę przekazać światu, jestem gotowy, a nawet tęsknota za spokojnym odpoczynkiem, który, jak jestem pewna, nastąpi po życiowych próbach i perypetiach. Jestem stary od lat, dojrzały zarówno w przygodach, jak i smutkach, ale bogaty w kilku przyjaciół, których umocniłem w swoich zmaganiach o prowadzenie sprawiedliwego i prawego życia. Jak historia, która jest prawie opowiedziana, moje życie odpływa. Przeczucie jest we mnie silne, że nie dożyję wschodu kolejnego słońca. Na tym kończę moją wiadomość. OLAF JANSEN.

CZĘŚĆ SIÓDMA. POSŁOWO AUTORA

ZNALAZŁEM wiele trudności w rozszyfrowaniu i zredagowaniu rękopisów Olafa Jansena. Pozwoliłem sobie jednak zrekonstruować tylko kilka wyrażeń, a czyniąc to, w żaden sposób nie zmieniłem ducha ani znaczenia. Poza tym oryginalny tekst nie został ani dodany, ani z niego wzięty.

Nie mogę wyrazić swojej opinii na temat wartości i wiarygodności wspaniałych wypowiedzi Olafa Jansena. Podany tu opis dziwnych krain i ludzi przez niego odwiedzonych, lokalizacja miast, nazwy i kierunki rzek oraz inne informacje tutaj połączone, są zgodne pod każdym względem z przybliżonymi rysunkami przekazanymi mi przez tego starożytnego Normana, które to rysunki wraz z rękopisem mam zamiar w późniejszym terminie przekazać Smithsonian Institution, aby zachować dla dobra osób zainteresowanych tajemnicami „Najdalszej Północy” — zamrożony krąg ciszy. Jest pewne, że w literaturze wedyjskiej jest wiele rzeczy, w „Józefie”, „Odysei”, „Iliadzie”,

KONIEC

VIII. „Wiadomości z Wewnętrznej Ziemi” – Dianne Robbins

Wreszcie, są teraz dostępne niektóre bardzo ważne niedawne komunikaty z Wewnętrznej Ziemi (ok. 2000-7) w dwóch książkach Dianne Robbins, po pierwsze, „ Wiadomości z pustej ziemi ” od Mikosa w pustej sferze Wewnętrznej Ziemi we wnętrzu wnęki Planety, a po drugie, „ TELOS – Podziemne miasto pod górą Shasta ” od Adamy z jaskiniowego miasta-cywilizacji Telos w skorupie ziemskiej, położonego kilka mil poniżej góry Shasta w Kalifornii.
Oto kilka fragmentów powyższych książek:
VIII. „Wiadomości z pustej ziemi””autorstwa Dianne Robbins
Wprowadzenie Dianne:
Nie tylko nasza Ziemia, ale wszystkie planety są puste! Planety tworzą gorące gazy wyrzucane ze słońca na orbitę, a powłoka planet jest tworzona przez grawitację i siły odśrodkowe, a BIEGUNY POZOSTAJĄ OTWARTE i prowadzą do pustego wnętrza. Proces ten tworzy pustą sferę z Wewnętrznym Słońcem w kolorze przydymionym, która emituje miękkie i przyjemne światło słoneczne o pełnym spektrum, czyniąc wewnętrzną powierzchnię wysoce sprzyjającą wzrostowi roślinności i ludzkiemu życiu, z tylko długimi dniami i bez nocy.

Nie tylko nasza Ziemia, ale wszystkie planety są puste! Planety powstają z gorących gazów wyrzucanych ze Słońca na orbitę, a powłoka planet jest tworzona przez grawitację i siły odśrodkowe, a Bieguny POZOSTAJĄ OTWARTE i prowadzą do pustego wnętrza.

Proces ten tworzy pustą kulę z Wewnętrznym Słońcem o przydymionym kolorze, która emituje miękkie i przyjemne światło słoneczne o pełnym spektrum, dzięki czemu wewnętrzna powierzchnia bardzo sprzyja wzrostowi roślinności i życiu ludzkiemu, z tylko długim dniem i bez nocy.ISTOTY PUSTEJ ZIEMI są bardzo rozwinięte duchowo i zaawansowane technologicznie i żyją wewnątrz wewnętrznego jądra naszej Pustej Ziemi.

Te zaawansowane cywilizacje żyją w pokoju i braterstwie w Centrum naszej Ziemi, które zawiera Wewnętrzne Centralne Słońce, a oceany i góry są wciąż w nieskazitelnym stanie.Jama Pustej Ziemi jest nadal w nieskazitelnym stanie, ponieważ nie chodzą ani nie budują na swojej ziemi. Nie ma budynków, centrów handlowych ani autostrad. Podróżują w pojazdach elektromagnetycznych, które lewitują kilka cali nad ziemią.

Chodzą wzdłuż strumieni, rzek i oceanów oraz wspinają się po górach – ale to jest zakres kontaktu ich stóp z ziemią. Resztę swojej ziemi zostawiają naturze, bo to też jest kraina natury.Rządzące miasto w Pustej Ziemi nazywa się Shamballa. Znajduje się w samym centrum planety i można się do niego dostać poprzez dziury na biegunie północnym lub południowym.

Zorza Północna i Południowa, które widzimy na naszym niebie, są w rzeczywistości odbiciami Wewnętrznego Centralnego Słońca naszej Pustej Ziemi, które emanuje z jej pustego jądra.

Wykorzystują darmową energię do oświetlania swoich miast, domów i tuneli. Używają kryształów w połączeniu z elektromagnetyzmem, który generuje małe słońce z oświetleniem o pełnym spektrum, które trwa przez pół miliona lat i zapewnia im całą potrzebną moc.Skorupa ziemska znajduje się w odległości około 800 mil od zewnętrznej do wewnętrznej powierzchni. Ponieważ nasza Ziemia jest pusta i nie jest stałą kulą, środek ciężkości nie znajduje się w środku Ziemi, ale w środku jej skorupy, która znajduje się 600 km pod powierzchnią.

Siła grawitacji w Wewnętrznej Ziemi jest o połowę mniejsza niż na powierzchni zewnętrznej, co może być jednym z wyjaśnień większej wysokości ludzi, roślin i drzew; niektóre z ich sekwoi osiągają ponad tysiąc stóp wysokości.

Źródło ziemskiego pola magnetycznego pozostaje tajemnicą. Wewnętrzne Słońce w centrum Ziemi jest tajemniczym źródłem mocy pola magnetycznego Ziemi.Na całej Ziemi znajdują się jaskinie wejściowe, w których mogą zachodzić interakcje. Tylko niektóre są obecnie otwarte. Nikola Tesla, genialny wynalazca technologii elektrycznej, mieszka teraz w Pustej Ziemi.

Zaczął otrzymywać informacje pod koniec XIX wieku i odkrył, że: „energia elektryczna jest wszędzie obecna w nieograniczonych ilościach i może napędzać światowe maszyny bez potrzeby stosowania węgla, ropy, gazu czy jakichkolwiek innych powszechnych paliw”.

W latach trzydziestych XX wieku wejścia do tuneli i przejścia zostały zamknięte przez cywilizacje Pustej Ziemi, ponieważ ówczesne „korporacje” nadużywały technologii Tesli, aby dostać się do Wewnętrznej Ziemi.Dwa główne Portale Pustej Ziemi znajdują się w Dziurach na Biegunach, które zostały zamknięte w 2000 roku, ponieważ nasze rządy podkładały detonacje w stronę Polaków, aby wysadzić wejścia do ich świata.

Zainstalowali pole magnetyczne wokół otworów polarnych Ziemi, aby jeszcze bardziej zamaskować wejścia. W ten sposób otwory są chronione przed obserwacjami z powietrza i lądu.

W przeszłości wejścia do Biblioteki Portologos znajdowały się na powierzchni. Jednym z takich wejść była Biblioteka Aleksandryjska, która została zniszczona przez pożar w roku 642.

Wewnątrz znajduje się więcej lądu (3/4 lądu i 1/4 wody), a ląd jest bardziej skondensowany niż nasz. Wszystko na Pustej Ziemi jest bardzo starannie utrzymywane, aby zrównoważyć system ekologiczny wszystkich form życia, które tam żyją.Obecnie na Pustej Ziemi mieszka kilka milionów Katarów/Aghartystów. Istnieją Katarczycy, którzy inkarnowali się jako ludzie na powierzchni. Na planecie Jowisz żyją także katarzy.

Przeciętny katar ma 15 stóp wzrostu, a u niektórych Mistrzów dorasta do 23 stóp. Istnieje również 36 000 ludzi z naszej zewnętrznej powierzchni, którzy obecnie żyją wewnątrz Ziemi. W ciągu ostatnich 200 lat około 50 ludzi z powierzchni weszło do środka, aby tam zamieszkać; jednakże w ciągu ostatnich 20 lat tylko 8 osób weszło do środka, aby tam zamieszkać.

Biblioteka Portologos

Jestem Mikos, Strażnik zapisów Ziemi i wszystkich zapisów waszego Układu Słonecznego i Wszechświata. Jestem tutaj, w ziemskiej jamie, przede wszystkim po to, aby strzec historii wszelkiego życia na całym świecie. To jest nasz główny cel i cel Biblioteki Portologos.Nasza Biblioteka jest jedyną w swoim rodzaju w naszym rozległym systemie Planet. Nasza Biblioteka jest tak ogromna, że ​​zajmuje powierzchnię 456 mil kwadratowych i posiada ogromne skarbce zawierające zapisy zapisane na kryształowych slajdach, które można oglądać za pomocą naszych kryształowych projektorów.

Nasze magazyny są rozległe, zorganizowane i podzielone na kategorie, dzięki czemu można łatwo zlokalizować informacje, których szukasz i pobrać je do przeglądania. Dysponujemy rozległymi przenośnikami, które dostarczą Twoje zamówienie w ciągu kilku minut, a następnie zwrócą je z powrotem do miejsca przechowywania.W ten sposób każda pozycja w Bibliotece jest zawsze tam, gdzie powinna, można ją łatwo znaleźć i doskonale zachować. Takie są nasze możliwości technologiczne.

Czerpaliśmy bowiem z technologii Wszechświata, w którym żyjemy, i dysponujemy najbardziej zaawansowanymi metodami konserwacji, przechowywania i wyszukiwania, które zdumiewałyby Twoje systemy biblioteczne. . .

A teraz ja i moja świta czekamy na Was u progu Biblioteki Portologos, gdzie białe alabastrowe schody mienią się iskrami osadzonych kryształów i diamentów, prowadząc do wielkich sal naszej Biblioteki znajdujących się w rozległym wnętrzu Ziemi.

Dziś oprowadzimy Cię po naszych salach i pokażemy, jak będzie wyglądać prawdziwa biblioteka w Twojej przyszłości. Twoje przyszłe biblioteki będą wyglądać jak nasze, ponieważ to nasz model będzie replikowany przez wszystkie biblioteki. Zaczniemy od terenów zewnętrznych, ponieważ istnieją również tereny wewnętrzne.

Zewnętrzne tereny są bujne, porośnięte trawami, kwiatami, krzewami i drzewami; pośrodku znajdują się okrągłe polany z miękkimi ławkami i leżakami, którym towarzyszą małe, okrągłe, wysokie stoły, na których można ustawić swój sprzęt.W tych zagrodach znajdują się małe źródła wodospadów i fontann, ponieważ nasza woda jest żywa i ma pełny stan świadomości, która śpiewa.

Tak, nasza woda śpiewa, a kiedy odpoczywasz w naszym odosobnionym pomieszczeniu, śpiewa ci woda życia, która tryska z naszych fontann melodiami głębokiej miłości, która harmonizuje i równoważy wszystkie komórki twojego ciała. Z tego stanu głębokiego spokoju i harmonii w ciągu dnia pracy co jakiś czas siadamy i odpoczywamy.A teraz wchodzimy do Biblioteki Portologos i wchodzimy po kryształowych schodach, gdzie drzwi otwierają się na Wszechświat. Tak, Biblioteka jest wielowymiarowa!

Wchodząc, widzisz unoszącą się wokół Ciebie Galaktykę Drogi Mlecznej i możesz spojrzeć w niebo poza nią, które obejmuje cały nasz Wszechświat. Widzisz gwiazdy, słońca i inne układy słoneczne krążące wokół naszego centralnego słońca; i czujesz się częścią „Wszystkiego Co Jest”, bo rzeczywiście jesteś….Wszędzie widzisz ludzi – chodzących, rozmawiających, studiujących, siedzących, leżących, marzących i po prostu zanurzonych w wibracjach spokoju. Wszędzie są kwiaty o wielkiej wibracji oraz fontanny i kałuże wody, z których wydobywają się chóry pieśni. Rozglądasz się i widzisz odosobnione wnęki rozsiane po rozległych korytarzach, z najbardziej ergonomicznie skonstruowanymi krzesłami zachęcającymi do odpoczynku.

Znajdujesz jedno wezwanie do ciebie, siadasz i doświadczasz połączenia z tym krzesłem, które dostraja cię do jego wibracji, dzięki czemu jesteś podłączony do komputera głównego wewnętrznego komputera w bibliotece.Jesteście, że tak powiem, „podłączeni” przewodami bezprzewodowymi i w pełni połączeni z systemem operacyjnym, którym sterujecie swoimi myślami i uczuciami i który zabierze Was gdziekolwiek „chcecie” udać się w naszej Galaktyce. Nawigujesz za pomocą umysłu, używając myśli jako kompasu kierunkowego do wyznaczania współrzędnych szerokości i długości geograficznej.

I jest tak naturalny, że zachwycasz się jego prostotą i naturalnością. Podróżujesz w świadomości i odkrywasz naszą Galaktykę i Wszechświat „z pierwszej ręki” i po raz pierwszy w swoim w pełni świadomym stanie Ludzkim.

To kolejny aspekt tego, co nasza biblioteka oferuje swoim gościom, wraz z kryształowymi slajdami przedstawiającymi całą zarejestrowaną historię całego naszego Wszechświata. A ty jesteś tutaj poprzez wibracyjną częstotliwość naszych słów, kiedy je czytasz i wyobrażasz sobie widoki w swojej „wyobraźni”.

Witamy Cię i zapraszamy do wejścia w dowolnym momencie. Po prostu zadzwoń do nas, aby wejść, ponieważ nasze wezwanie zawsze kierujemy do Ciebie. Jestem Mikos i jestem tutaj, aby osobiście poprowadzić Cię przez naszą Bibliotekę, kiedy tylko zadzwonisz. Nie potrzebujesz „Karty Bibliotecznej”, ponieważ Twoja identyfikacja jest wpisana w DNA Twoich komórek. Czekamy na Twoją wizytę.

Nasze oceany i plaże – nasza woda żyje świadomościąDzień dobry. To Mikos woła do ciebie z brzegu oceanu w Pustej Ziemi, gdzie spaceruję plażą, obserwując fale uderzające w piasek. Nasze oceany są duże, ba, ogromne w porównaniu do waszych, z falami większymi i silniejszymi.

Oceany szybko przepływają wokół naszego wewnętrznego globu, przypływy i odpływy podlegają wpływom zewnętrznego Księżyca Ziemi, podobnie jak Twoje przypływy. Ponieważ przyciąganie magnetyczne Księżyca jest odczuwalne również wewnątrz Ziemi.

Wszyscy spędzamy większość czasu na plażach, spacerując po piasku wzdłuż brzegu i pływając w czystej, przejrzystej wodzie oceanu. Woda w naszych oceanach i rzekach składa się z żywej świadomości i to właśnie świadomość wody utrzymuje nas na zawsze młodych.Nasze linie brzegowe są wypełnione najczystszym piaskiem, białym kolorem oraz miękkimi i krystalicznie czystymi szczegółami najgładszych cząstek, po jakich kiedykolwiek nadepnąłeś.

Spacer po naszych piaszczystych plażach przypomina najlepszy możliwy masaż stóp. I właśnie w tym celu spacerujemy po naszych plażach, gdyż ich masaż koi jednocześnie nasze stopy i umysł.Fale naszego oceanu oblewają nasze brzegi najczystszą wodą, jaką kiedykolwiek widziałeś lub próbowałeś. A temperatura jest zawsze idealna dla naszego organizmu.

Nie za ciepło i nie za zimno. Wchodzimy do naszych oceanów, gdzie są one płytkie, i pływamy na duże odległości, nigdy nie czując zmęczenia ani zimna.

Nikt tutaj nigdy nie tonie. To coś niespotykanego i niewyobrażalnego. Wszyscy jesteśmy świetnymi pływakami, a nasze oceany i jeziora wspierają nas, dzięki czemu możemy utrzymać się na powierzchni wody.Nasza woda ma świadomość i rozmawia z nami, gdy jesteśmy w niej zanurzeni. Tak, nasze rozmowy o wodzie. Kiedy pływamy, woda staje się częścią naszego ciała, a my jesteśmy jednym ciałem, jednym oceanem, płynącym wzdłuż prądów i fal.

Łączymy się całkowicie ze świadomością wody, a nasze pływanie jest podróżą w samą świadomość.To o wiele więcej niż to, czego doświadczacie w powierzchniowych jeziorach i oceanach, gdzie świadomość waszej wody stała się tak zagęszczona i zanieczyszczona, że ​​straciła swój głos, witalność i siłę życiową. Słabo do ciebie woła, ale ty go nie słyszysz.

Woła Cię o pomoc. Wzywa was, abyście przestali go zanieczyszczać, abyście zaprzestali bombardowania go falami dźwiękowymi ELF, aby powstrzymali statki wielorybnicze i podwodne eksperymenty, wycieki ropy, łodzie podwodne i statki wycieczkowe przed zniszczeniem i zatruciem jego siły życiowej. Ale niestety, pozostaje to głuchymi.

Oceany Ziemi Wewnętrznej zawierają całe życie występujące w górnych oceanach i nie tylko. Nasze oceany tętnią życiem, a wszystkie formy morskie żyją ze sobą w harmonii.

Wszyscy są na diecie wegetariańskiej i nie polują na innych. Wszyscy żyją w harmonii. Całe życie morskie jest bardzo rozwinięte w porównaniu z życiem w oceanach powierzchniowych. Wszystkie są przyzwyczajone do spokoju i bezpieczeństwa naszych wód i wszystkie są dla nas dostępne. Wszyscy komunikujemy się bezpośrednio z waleniami i rybami oraz żyjemy ze sobą w zgodzie i zgodzie.Ponieważ wszyscy jesteśmy na diecie wegetariańskiej, nie polujemy na wieloryby, nie łowimy ryb ani nie hodujemy krewetek. Dlatego Matka Natura może swobodnie ewoluować w naszych oceanach, a nasze oceany są sanktuariami dla całego życia oceanicznego.

Po prostu dzwonimy do kogokolwiek, z kim chcemy porozmawiać, a on płynie do naszych brzegów i rozmawia z nami. Tobie wydawałoby się to naprawdę magiczne, ale dla nas jest to codzienność. Pamiętajcie, wszyscy na Pustej Ziemi wiemy, że jesteśmy JEDNYM….Na naszych obszarach nasze pola zbóż błyszczą i kwitną oraz są doskonale dotykane przez „Słońce” i deszcz, aby wytworzyć najbardziej soczyste plony, które są tak przyjemne dla naszego podniebienia i tak orzeźwiające dla naszego ciała.

Nasze pożywienie pulsuje siłą życia, a zjedzone przez nas przenosi siłę życiową do naszych komórek, co skutkuje doskonałym zdrowiem i długowiecznością lat.Oto sekret życia; to ukryta fontanna młodości, której wszyscy szukaliście na swojej powierzchni.

Można go znaleźć na samej Ziemi i tylko czeka, aby dać wam swoją Siłę Życiową, jeśli tylko będziecie postępować zgodnie z prawami Natury dotyczącymi sadzenia i zbierania plonów, wykorzystując wyłącznie samą Naturę do kierowania procesem i nadzorowania wzrostu.

Dzięki wielkim siłom Natury współpracującym z Tobą nie musisz dodawać niczego do gleby, a zbiory są zawsze wspaniałe pod względem wielkości, składników odżywczych i smaku.

Adama z Telos opowiada o swoim doświadczeniu odwiedzania oceanów i gór w jamie Wewnętrznej Ziemi

Wnętrze Ziemi jest lustrzanym odbiciem powierzchniowego podłoża. We wnętrzu Ziemi wszystko jest w odwrotnej kolejności. Pasma górskie są wprost proporcjonalne do wymiarów jamy ziemskiej i górują nad krajobrazem.

Oceany są większe niż życie i płyną spokojnie i szybko wokół wnętrza globu. Powietrze jest rześkie i czyste, a piasek biały. Centralne Słońce jest ciemniejsze niż słońce na zewnątrz i odbija Światło z Niebios.

Wszystkie miasta położone są w bujnych lasach, przepełnionych kwiatami i ogromnymi drzewami. Wokół wszystkich konstrukcji stworzonych przez człowieka rośnie zieleń. Wszystko jest w ciągłym rozkwicie i rozkwicie. To kraina cudów i piękna.

Wszystko jest w idealnej proporcji do wielkości obwodu wnętrza. Wszystko jest większe niż życie – nawet wielkie Istoty zamieszkujące wnętrze są większe niż Śmiertelnicy na zewnątrz. Wszystko jest pięknem i wszystko jest w niebiańskim stanie błogości.

Wyobraź sobie tylko fundament wewnętrzny odzwierciedlający fundament zewnętrzny; z wyższymi pasmami górskimi, prądami oceanicznymi szybszymi i bujną roślinnością niezrównaną. Nie trzeba sobie wyobrażać zmiany w konturze terenu.

Nadal zachowało się nieskazitelne piękno i odzwierciedla życie na powierzchni. Dokładna lokalizacja pasm górskich i oceanów nie jest obecnie konieczna. Trzeba wiedzieć, że ten Wewnętrzny Świat istnieje i współistnieje z powierzchnią, w pokojowych i sprzecznych warunkach….

Pusta Ziemia to raj z wysokimi, pełnymi wdzięku górami wystającymi w „niebo”; oraz duże, czyste, czyste jeziora i oceany, które obfitują w życie. Dieta na Pustej Ziemi jest ściśle wegetariańska, a ludzie są zdrowi, silni i silni.

Oni także odizolowali się od populacji powierzchniowej, chociaż swobodnie przybywają i opuszczają Ziemię za pomocą statku kosmicznego, który jest przetrzymywany w porcie kosmicznym we wnętrzu Ziemi. Zatem chociaż znajdują się wewnątrz Ziemi, mają wolność i zdrowie, obfitość i pokój – wszystkie niezbędne składniki życia, o które wołaliście na powierzchni.

Pomiędzy podziemnymi miastami a Pustą Ziemią można podróżować tunelami, korzystając z naszych pociągów elektromagnetycznych, które mogą zabrać nas z jednej części Ziemi do drugiej w ułamku czasu potrzebnego na powierzchni. Nasz transport jest szybki, sprawny i nie powoduje spalania paliwa. Dlatego pod ziemią nie ma żadnych zanieczyszczeń.

Mieszkamy w Cavern Homes, skąd możemy patrzeć na nasz zielony świat na zewnątrz

Mikos: Teraz, gdy już trochę zaznajomiłeś się z Pustą Ziemią, możemy „dokopać się” głębiej w twoją wiarygodność i wprowadzić pod ziemię kolejny czynnik dotyczący naszych warunków życia.Pod ziemią nie żyjemy na otwartej przestrzeni tak jak na powierzchni. Nasza jama Pustej Ziemi jest nieskazitelna, ponieważ nie stąpamy po jej wewnętrznej powierzchni ani nie budujemy na niej.

Nie mamy centrów handlowych, rozległych autostrad ani wysokich budynków. Żyjemy w jaskiniach, których otwory są skierowane na zewnątrz, w stronę otwartych, szerokich przestrzeni Jamy Pustki wewnątrz Ziemi.

Jasne, do wnętrza jaskini podróżujemy naszymi pojazdami elektromagnetycznymi, które lewitują kilka cali nad ziemią, nigdy jej nie dotykając.

Kroczymy miękko ziemnymi ścieżkami, biegamy wzdłuż strumieni, rzek i oceanów oraz wspinamy się na wysokie góry. Ale to jest zakres kontaktu naszej stopy z terenem. Resztę pozostawiamy dewom i żywiołakom Natury, ponieważ to także ich kraina.

Cała nasza żywa aktywność odbywa się w naszych wewnętrznych jaskiniach, które są rozległe, szerokie i wysokie i składają się z krystalicznych skał, klejnotów i kryształowych łuków promieniujących kolorowe tęcze błyszczącego światła o pełnym spektrum do atmosfery naszej jaskini. Nasze ściany pokryte są naturalnymi tęczowymi wodospadami, które nawilżają powietrze wibracją i śpiewem spadającej kaskadą wody.

Tak, nasza woda „śpiewa” – a jej refren harmonizuje komórki naszego ciała, dzięki czemu nasze ciała zawsze wibrują w rytm wody i krystalicznego otoczenia, które zapewnia nam energię i żywotność przez cały dzień. Potrzebujemy niewiele snu, ponieważ nasze komórki są zawsze dostrojone i pozostają w harmonii z naturalnym rytmem samej Matki Ziemi.Kiedy jesteś dostrojony jak kamerton, niesiesz w sobie całą siłę życiową naszej Matki, a Twoja bateria nigdy się nie wyczerpuje. Dlatego nie ma potrzeby tak długich godzin snu, jak tego doświadczasz.

Po dniu spędzonym w „spotshopach” jesteście wyczerpani i wyczerpani, ale pod koniec naszych dni zawsze jesteśmy tak samo pełni energii, jak wtedy, gdy je rozpoczynamy. Żyjemy „w” i „z” Ziemią, podczas gdy wy żyjecie „na zewnątrz” i „oddzieleni” od niej. Dlatego wy jesteście „odcięci”, a my jesteśmy „częścią” Jej. To jest ta wielka różnica.

Wasza Duchowa Hierarchia przygotowuje dla was mieszkanie w tych ogromnych, niezamieszkanych jaskiniach we wnętrzu Ziemi, a kiedy nadejdą zewnętrzne „Zmiany Ziemi”, wielu z was zostanie masowo przeniesionych do nich, aby kontynuować swoją obecną inkarnację wewnątrz Ziemi, a nie „na niej”.

Spotkasz „zupełnie” nowy sposób życia, który będzie zdrowy, bogaty i doskonały pod każdym względem. Poszerzy to twoją świadomość i poszerzy horyzont, a twój horyzont będzie wewnętrznym horyzontem szerszym niż wtedy, gdy spacerujesz na zewnątrz po powierzchni. Zupełnie nowy horyzont czeka na Ciebie, abyś mógł go doświadczyć.Wydarzenia zaczną się teraz dziać szybko, ponieważ czas przyspiesza jeszcze szybciej, gdy światowa karma się rozgrywa. Po prostu płyń z prądem i miej pewność, że jesteś bezpieczny, gdziekolwiek jesteś.

Wszyscy jesteście kierowani i prowadzeni od wewnątrz i wszyscy jesteście zaopatrzeni. To, czego jesteś świadkiem za pośrednictwem mediów, to tylko „sztuka”, dramat, w który chcą, abyś uwierzył, że jest prawdziwy, tylko dlatego, że aktorzy są prawdziwi.

Ale aktorzy po prostu „odgrywają swoją rolę” w światowym dramacie, a to jest największy „hit” nowego tysiąclecia, grający wszędzie na ekranach telewizorów i kin. Po prostu wyłącz pokrętło, wejdź w głąb siebie i poczuj i skup się na Pokoju Światowym. Pokój to prawdziwy film i jedyna „szpula” do obejrzenia.

Wkrótce nas zobaczysz, a wkrótce i Ty będziesz żył idealnie dostosowany do swojego nowego stylu życia.

[Wiadomości z pustej ziemi” – transmitowane, publikowane i dystrybuowane przez: Dianne Robbins – Box 825, Weed, CA 96094 USA. E-mail: TelosMtShasta@gmail.com]

IX. TELOS – Podziemne miasto pod górą Shastaautorstwa Dianne Robbins

Pozdrowienia z Telosu! JAM JEST ADAMA, Wniebowstąpiony Mistrz i Najwyższy Kapłan Telos, podziemnego miasta pod górą Shasta w Kalifornii. Dyktuję wam to przesłanie z mojego domu pod Ziemią, gdzie ponad milion z nas żyje w wiecznym pokoju i dobrobycie.

Jesteśmy ludźmi i fizyczni tak samo jak ty, z wyjątkiem faktu, że nasza zbiorowa świadomość zawiera myśli jedynie o Nieśmiertelności i Doskonałym Zdrowiu. Dlatego w tym samym ciele możemy żyć setki, a nawet tysiące lat. Ja sam znajduję się w tym samym ciele już od ponad 600 lat.Przybyliśmy tu ponad 12 000 lat temu, zanim miała miejsce termiczna wojna nuklearna, która zniszczyła powierzchnię Ziemi. Stanęliśmy w obliczu takich trudności i nieszczęść na powierzchni, że zdecydowaliśmy się kontynuować naszą ewolucję pod ziemią.

Zwróciliśmy się do Duchowej Hierarchii Planety o pozwolenie na renowację istniejącej już jaskini wewnątrz góry Shasta i przygotowanie jej na czas, kiedy będziemy musieli ewakuować nasze domy na powierzchnię.Kiedy wojna miała się rozpocząć, Hierarchia Duchowa ostrzegła nas, abyśmy rozpoczęli ewakuację do tej podziemnej jaskini, przechodząc przez rozległy system tuneli rozsianych po całej planecie.

Mieliśmy nadzieję ocalić cały nasz naród Lemurian, ale był tylko czas, aby ocalić 25 tysięcy dusz. Pozostała część naszej rasy zginęła w wybuchu.

Przez ostatnie 12 000 lat byliśmy w stanie szybko ewoluować w świadomości dzięki naszej izolacji od grasujących band istot pozaziemskich i innych wrogich ras, które żerują na populacji powierzchniowej. Populacja powierzchniowa doświadczała wielkich skoków świadomości w ramach przygotowań do przejścia Ludzkości przez Pas Fotonów.

Z tego powodu zaczęliśmy kontaktować się z mieszkańcami powierzchni, aby ujawnić nasze istnienie. Aby bowiem Ziemia i Ludzkość mogły nadal wznosić się w świadomości, cała planeta musi zostać zjednoczona i połączona w JEDNYM Światłem z dołu i JEDNYM Światłem z góry.

Z tego powodu kontaktujemy się z Tobą, aby uświadomić Ci naszą podziemną egzystencję, abyś mógł zwrócić uwagę na fakt naszego istnienia naszych braci i sióstr na powierzchni.Nasza księga przekazów channelingowych jest napisana dla Ludzkości w nadziei, że rozpoznają nas i przyjmą, kiedy wyjdziemy z naszych domów pod ziemią i połączymy się z nimi na powierzchni, w niezbyt odległej przyszłości.

Będziemy Ci wdzięczni za rolę, jaką odegrałeś w pomaganiu nam w rozpowszechnianiu rzeczywistości naszego istnienia. Dziękujemy. W imię Jedynego Stwórcy Wszystkiego, JESTEM ADAMA

P: Jak wyglądają Twoje dni?

Siedzimy tutaj, pod drzewem, w bujności naszego otoczenia. Ja, Adama, jestem tutaj. Mikos oczywiście jest w Pustej Ziemi. Więc chcesz zacząć?Dzisiaj porozmawiamy o sobie i o tym, jak bardzo jesteśmy błogosławieni, że pozostaliśmy na Ziemi.

Chociaż myślisz, że nasze życie jest łatwe, co z pewnością jest, mamy wiele obowiązków i wiele obowiązków do wykonania każdego dnia, z których najważniejszym jest połączenie się z naszą Wyższą Jaźnią w celu uzyskania wskazówek na dany dzień.

Dokładnie planujemy swój dzień, tak aby wywiązać się ze swoich obowiązków i mieć jeszcze czas na relaks i zabawę.Nasze dni są wypełnione śmiechem, bez względu na to, co robimy, i zawsze jesteśmy otoczeni naszą rodziną i przyjaciółmi. Bo jak już powiedzieliśmy, nie ma tu obcych.

Rozumiemy koncepcję jedności i praktykujemy ją we wszystkim, co robimy. Na przykład, gdy wykonujemy swoją pracę w jakiejkolwiek dziedzinie, polegamy na sobie nawzajem i pomagamy sobie nawzajem, pracując zgodnie, aby wykonać zadanie i to perfekcyjnie.

Nie pomijamy szczegółów, aby zakończyć szybciej, jak robią to niektórzy ludzie na powierzchni, ponieważ w wynik inwestujemy całe życie. Wiemy, jak ważne jest robienie wszystkiego dobrze, ponieważ wszyscy jesteśmy zależni od jakości tego, co produkujemy.Nic tutaj się nie psuje ani nie starzeje tak jak na powierzchni, więc nie musimy ciągle wymieniać rzeczy.

Dlatego mamy tu tyle wolnego czasu, bo nie musimy w kółko odtwarzać tego samego, bo nic się nie psuje. Większość rzeczy trwa setki, jeśli nie tysiące lat.

To również wyjaśnia, że ​​w Telos nie mamy żadnych składowisk, ponieważ nie powstają tam żadne odpady. Wszystkie nasze produkty uboczne są poddawane recyklingowi i ponownie wykorzystywane, a jeśli pozostaną jakieś składniki, których nie będziemy mogli wykorzystać, po prostu je dematerializujemy. Voila i zniknęły! W ten sposób uwalniamy całą naszą przestrzeń lądową na przestrzeń życiową, parki i strumienie.I oczywiście nie mamy dróg, tylko ścieżki, po których można chodzić, i nasze pojazdy, które lewitują i zabierają nas tam, gdzie im wskażemy. Latamy za pomocą naszych umysłów, używając naszych myśli jako kompasu kierunkowego.

Nasze pojazdy są małe do poruszania się po centrum miasta, po prostu z nimi rozmawiamy i mówimy, gdzie jest nasz cel, i trzymamy się tej myśli i wizji, dopóki tam nie dotrzemy.

Wszystko jest bardzo proste, jak pewnego dnia zobaczysz. Nasze miasto to zabawne miejsce, w którym zawsze dzieje się wiele rzeczy. Są sztuki teatralne, musicale i wszystko, co tylko przyjdzie Ci do głowy, z wyjątkiem sportów wyczynowych. Nie konkurujemy tutaj; współpracujemy tylko w naszej lekkoatletyce i dobrze się bawimy. Nie robi się niczego, aby „wygrać”, a jedynie po to, aby w pełni cieszyć się grą.

Nasz las jest bogaty w tlen i codziennie spacerujemy po lesie, aby się zregenerować, tak jak ty to robisz na powierzchni. Nasz styl życia nie różni się zbytnio od innych, z wyjątkiem tego, że nasz jest wolny od stresu i zmartwień i przepełniony radością. Pomaga to w zapewnieniu długiego życia.

Bo stres powoduje rozkład komórek, a depresja przyspiesza ten proces. Nawet w dzisiejszych książkach o uzdrawianiu mówią o znaczeniu śmiechu i zabawy w walce z chorobami i przedłużeniu życia. Zatem nasze życie nie różni się zbytnio od Twojego; po prostu nauczyliśmy się je przeżywać w pełni, bez przeszkód.A teraz Mikos tu jest. Pozdrowienia z miasta Catharia, gdzie jest mój dom. Mieszkam w małej wnęce położonej na niewielkim wzgórzu, otoczonej bujną roślinnością, kwiatami, krzewami i wysokimi drzewami.

Właściwie wszystko tutaj jest wysokie, łącznie z ramą ciała, która u większości naszej populacji zazwyczaj osiąga wysokość 15 stóp. Telosianie mają średnio 7 stóp wzrostu, a Adama ma 7 stóp i 2 cale wzrostu. Ja sam mam nieco ponad 15 stóp wzrostu, co stanowi około połowę wysokości drzew na powierzchni.Wszyscy mieliśmy być wysocy, nawet ludzie z powierzchni mieli kiedyś średnio 5 stóp wzrostu, kiedy powierzchnia była chroniona przed promieniowaniem słonecznym przez firmament. Twoje Słońce teraz się zmienia i staje się magnetyczne.

To zatrzyma spadek twojego wzrostu i z czasem znowu zaczniesz zyskiwać na wysokości. Zauważysz, że wielu z twojej młodzieży jest wyższych od twojego pokolenia. Chcieliśmy tylko dać Państwu trochę jasności w tej kwestii.

Produkcja i konsumpcja żywnościW Telos priorytetem jest produkcja żywności. Wszyscy jesteśmy przeszkoleni w zakresie uprawy i produkcji żywności. Mamy bardzo zróżnicowaną dietę, jedząc tylko te pokarmy, które zawierają w sobie Siłę Życiową.

Dlatego jemy tylko warzywa, zboża, owoce i orzechy. Całe mięso jest zakazane. Na powierzchni nadal jecie martwe pokarmy – pokarmy, które nie niosą już Siły Życiowej.

Wszyscy w Telos pracują w ogrodach hydroponicznych, uprawiając naszą żywność. Wszyscy na zmianę rozwijamy i eksperymentujemy z naszymi uprawami. Gdy żywność zostanie wyhodowana, trafia do naszego centrum dystrybucyjnego, gdzie każdy przychodzi po swoje zapasy.Nie zamrażamy żywności tak jak to robisz na powierzchni. Cała nasza żywność jest spożywana na świeżo, ponieważ w ten sposób zużywane są wszystkie składniki odżywcze.

Codziennie ludzie odbierają jedzenie na dany dzień. Łatwiej jest nam codziennie „zakupować” żywność. Ponieważ nasz dzień pracy trwa tylko cztery godziny, mamy znacznie więcej czasu na zadbanie o swoje odżywianie i zdrowie.

Mamy czas na gotowanie pożywnych potraw, czas na ćwiczenia i czas na oddanie się naszej kreatywności. To wolniejsze tempo ma wiele zalet. Nie mamy takiego ciśnienia i stresu jak na powierzchni. Wszystko, co robimy, to harmonia i spokój. Nasze życie jest spokojne i zgodne ze Stwórcą.Wszystko, co wykorzystujemy w produkcji do spożycia, jest ponownie wykorzystywane. Nie mamy składowisk śmieci, jak wy na powierzchni, ponieważ wszystko, czego używamy, jest wielokrotnie poddawane recyklingowi.

Jest to zaleta posiadania zaawansowanych technologii. Wszystko, czego używamy, wykorzystujemy ponownie. Nic bowiem nie jest marnowane ani produkowane w nadmiarze. Wszystko jest w harmonii z naturą i wszystko, co robimy, wspiera naturę.

Przyroda w swej chwale i obfitości rodzi ogromne ilości pożywienia. Natura pozostawiona sama sobie produkuje obfitość. Żyjemy więc blisko natury i podążamy za jej rytmami i cyklami w łańcuchu pokarmowym.

Przede wszystkim wszyscy jesteśmy pracownikami godnymi zaufania i odpowiedzialnymi. Cenimy Ziemię, a cała nasza produkcja żywności odbywa się z honorem i szacunkiem dla zasobów Ziemi. Nie używamy papieru ani plastiku, ani w żaden sposób nie pakujemy żywności.

Nasza żywność jest produkowana, a następnie dostarczana bezpośrednio do naszych centrów dystrybucyjnych. Dzięki temu wszystko, czego używamy, będzie można od razu wymienić. Wszystko jest skomputeryzowane poprzez główny komputer żywnościowy, który uwzględnia wszystkie nasze wymagania dietetyczne. Oczywiście wszystko jest prowadzone i kierowane przez naszych ludzi, którzy na zmianę zajmują się różnymi obszarami „pracy domowej”.Cała nasza żywność jest uprawiana i produkowana przez nas. Jest czysty, wolny od chemikaliów i zanieczyszczeń. Zajmujemy się ogrodnictwem organicznym, gdyż tylko w ten sposób można przetrwać i zachować pełną świadomość.

Do przechowywania żywności używamy pojemników i te pojemniki są używane wielokrotnie. Nigdy niczego nie wyrzucamy ani nie zakopujemy niczego w naszej ziemi; bo Ziemia także żyje i szanujemy ją i chronimy.Zatem nasz sposób produkcji i dystrybucji żywności znacznie różni się od Twojego, ponieważ dysponujemy technologią, która znacznie przewyższa Twoją. Rozwijamy się dzięki naszemu stylowi życia i zapraszamy Cię do przyłączenia się do naszego stołu, gdy nas tutaj odwiedzisz.

Bo my będziemy dzielić z wami nasze święto życia, a wy zachwycicie się jego prostotą i smakiem. Witamy was wszystkich w Telos, gdzie będziemy bawić i pokazywać cuda życia w wyższym stanie świadomości.

P: Czy jesz wyłącznie żywą żywność zawierającą Siłę Życiową, czy też używasz ciepła do gotowania?

Nasze jedzenie jest bardzo delikatnie przygotowane, a wszystko „żywe” i świeżo zebrane. Jemy głównie owoce i warzywa oraz produkty zbożowe, a także produkty sojowe, które fermentujemy na świeżym powietrzu. Rzeczywiście „gotujemy” niektóre nasze potrawy, ale nasz rodzaj „gotowania” znacznie różni się od waszego, ponieważ nie używamy elektryczności, kuchenek mikrofalowych, patelni, piekarników ani ognia.

Stosujemy technologię, która kieruje ciepło do żywności, powodując jej jedynie podgrzanie, bez jakiejkolwiek zmiany jej struktury molekularnej. Mamy technologię, która ogrzewa, nie uszkadzając Siły Życiowej. Ale większość naszych produktów jemy w temperaturze pokojowej i jesteśmy przyzwyczajeni do jedzenia w tej temperaturze.Ponieważ tutaj, w Telos i na Pustej Ziemi, zawsze jest ciepło, nie mamy ochoty na ciepłe jedzenie. Preferujemy chłodne potrawy, które właśnie zostały zebrane i przygotowane w odmianach sałatkowych. Nie pieczemy tutaj żadnych wypieków, przynajmniej nie takich, jakie robi się na powierzchni.

Tak, mamy „wypieki”, ale są one „pieczone” w inny sposób, podobnie jak suszarki do żywności, których używasz do suszenia chipsów bananowych. W ten sposób możemy upiec pyszne ciasta, które nadal zachowują siłę życiową i nienaruszone enzymy.Rozumiemy, że w chłodniejszych regionach Ziemi ludzie potrzebują rozgrzewających potraw nie tylko ze względu na temperaturę ciała, ale także ze względu na efekt pocieszenia. I tak, siła życiowa jest niszczona przez ciepło elektryczne.

Jest to kolejny powód, dla którego długość życia jest tak krótka, a poziom energii tak niski w porównaniu z naszym. Dzieje się tak dlatego, że sposób, w jaki przygotowujesz jedzenie, okrada cię z jego Siły Życiowej, dawcy życia. Jest to siła, która daje ci życie, która daje twojemu życiu energię potrzebną do utrzymania cię w każdym fizycznym klimacie i sytuacji.

Jednak w ciągu tysiącleci, gdy klimat w wielu miejscach na powierzchni zmienił się z umiarkowanego na zimny, nawyki żywieniowe i styl życia ludzi zmieniły się, aby dostosować się do chłodniejszego klimatu, w związku z czym długość życia ludzi skróciła się z setek lat do zaledwie 70-80 lat.

Istnieje bardzo wyraźny związek pomiędzy ilością siły życiowej w pożywieniu, wytrzymałością organizmu i długością lat, jakie organizm może przeżyć. To Siła Życiowa utrzymuje nas przy życiu, a im więcej Siły Życiowej mamy, tym bardziej jesteśmy „żywi” i tym żywsi się czujemy. Dziękujemy za to pytanie. Jestem Adama.

P: Jaka jest różnica między twoimi drzewami a roślinami?Jestem Mikos. Dziękujemy za pytanie. Tutaj, na Pustej Ziemi, nie rozróżniamy pomiędzy naszymi drzewami, roślinami i warzywami, ponieważ wszystkie są żywymi istotami, każde z własną świadomością niosącą Siłę Życiową.

Jednakże rośliny i warzywa oddają się nam swobodnie do spożycia, pod warunkiem, że pozostawimy roślinę nietkniętą i zjadamy tylko jej owoce, aby mogła się rozmnażać i rozmnażać rok po roku.Nie wyciągamy rośliny po zbiorze owoców, jak to się robi na powierzchni. Widzicie, mamy jeden długi, ciągły sezon wegetacyjny, który trwa wiecznie – a nie jak na powierzchni z porami roku.

Wraz z porami roku, gdy rośliny i warzywa wydadzą plony, są one odrzucane, a ich nasiona przesadzane w następnym sezonie wegetacyjnym. Nie robimy tego w Pustej Ziemi.

Pozwalamy roślinom rządzić się same i rozmnażać się tak często, jak chcą, bez naszej ingerencji. Sama Matka Ziemia jest reżyserem i reguluje ich cykl wzrostu.

Nasze rośliny oddają się nam swobodnie, pozwalając nam jeść owoce swoich zbiorów, ponieważ nigdy nie usuwamy ani nie zabijamy rośliny, na której rośnie owoc lub warzywo. Ponieważ żyją w świadomości i zawierają nienaruszoną Siłę Życiową, konsumujemy Siłę Życiową rośliny, a ona kontynuuje w nas swoje istnienie. W efekcie to żyje dalej.Podobnie jest z drzewami. Jemy ich owoce, ale nigdy nie wycinamy drzew. Nasze drzewa są ogromne i wspaniałe i rozmnażają się cykl po cyklu, dając nam najbogatsze, soczyste owoce. W ten sposób nasze drzewa żyją dalej, a my żyjemy, spożywając z nich owoce i warzywa, w najmniejszym stopniu ich nie niepokojąc.

Stosujemy płodozmian, który pozwala zachować minerały, witaminy i enzymy docierające do roślin, dzięki czemu nasza ziemia jest zawsze bogata w minerały i idealna do uprawy naszych roślin. My robimy dla ziemi najmniej, a ona sama robi najwięcej. To dlatego jesteśmy tacy dzielni, zdrowi i silni.

Zatem naprawdę nie ma różnicy pomiędzy naszymi drzewami i roślinami – każde z nich traktujemy ze świętością i czcimy ich istoty. Rozmawiamy z nimi, dziękujemy im za hojność, a następnie jemy ich owoce i warzywa. Nasze drzewa to po prostu duże rośliny, rodzące więcej owoców niż mniejsze rośliny i warzywa.Nasze drzewa służą innemu wielkiemu celowi: wytwarzaniu bogatego, czystego tlenu, którym oddychamy i chronieniu naszego krajobrazu, jednocześnie zużywając wydychany dwutlenek węgla. Są strażnikami, zachowują czujność i dbają o nasze środowisko.

Nasze drzewa są wielkimi istotami światła, a nasze rośliny i warzywa są jak ich dzieci, sięgające nieba, mając nadzieję, że pewnego dnia przekształcą się w drzewo. Całe życie ewoluuje od niższych do wyższych stanów świadomości, tak jak my, ludzie, nieustannie ewoluujemy w świadomości.

Po prostu wiedz, że kiedy jesz owoce lub warzywa, z drzew lub roślin, to ich siła życiowa jest potrzebna dla twojego zdrowia. To jest Siła Życiowa, której pragniesz i dzięki której jesteś połączony ze Stwórcą. Kiedy jesz martwe, toksyczne pokarmy, stajesz się właśnie tym – martwym i toksycznym – a twoje życie ulega skróceniu i utrzymanie ciała staje się trudne. Potem pojawia się choroba.Cała nasza żywność jest oczywiście uprawiana organicznie, co jest kolejnym powodem, dla którego jesteśmy tak zdrowi i silni, a także możemy żyć setki i tysiące lat w tym samym ciele.

Im mniej ingerujesz w Matkę Naturę, tym więcej składników odżywczych otrzymasz w jedzeniu. Ludzie dopiero zaczynają zdawać sobie z tego sprawę i dlatego przemysł żywności organicznej rozwija się tak szybko.Trudno jest dokonać rozróżnienia pomiędzy roślinami i drzewami, ale różnica polega na ilości świadomości, jaką każde z nich może posiadać. Drzewa mogą posiadać ogromną ilość świadomości w porównaniu do roślin, a drzewa mają podziemną sieć, która łączy je wszystkie telepatycznie ze sobą na planecie.

Mają swój własny serwis informacyjny i wiedzą, co dzieje się na Ziemi, zanim my to zrobimy. Szybko komunikują się ze sobą o wydarzeniach, które mają się wkrótce wydarzyć na Planecie. Mają informacje z pierwszej ręki.Często korzystamy z ich systemu komunikacji, aby wiedzieć, co wydarzy się w różnych miejscach powierzchni.

Ty też możesz skorzystać z tego systemu. Po prostu postaw stopy stabilnie na ziemi obok drzewa, połóż dłoń na jego pniu i połącz się z jego esencją. Zadaj pytanie, a następnie poczekaj i słuchaj.

Usłyszysz, jak do ciebie przemawia. Drzewa czekały eony, aby ponownie zacząć się z wami komunikować na powierzchni. To jest ich najgłębsze pragnienie.

Zatem błogosławcie drzewa, błogosławcie rośliny i błogosławcie Ziemię – bo to owoce i warzywa z naszych zbiorów, które spożywamy, stają się materiałem do budowy i utrzymania naszych ciał. Ponieważ dosłownie jesteśmy stworzeni z Ziemi i naprawdę jesteśmy Jednym, dlatego możemy się z nimi komunikować.

P: Czy Telos i inne miasta na Ziemi Wewnętrznej istnieją fizycznie?Odpowiemy na Twoje pytanie. Tak i nie. Tak, Telos istnieje w twoim trzecim wymiarze i istnieje również w piątym wymiarze. Faktycznie istnieje fizycznie wewnątrz góry Shasta w trzecim wymiarze. Wewnątrz góry Shasta nie prowadzi się żadnej działalności wulkanicznej.

Tunele lawowe w górze Shasta zostały przez nas przekierowane ponad 12 000 lat temu, kiedy Lemurianie zeszli pod ziemię i podróżowali tunelami, aby zamieszkać na górze Shasta, w wyniku wojen atlantydzkich i lemuryjskich, które zdewastowały powierzchnię.

Zatem rzeczywiście istniejemy w naszych trójwymiarowych formach ciała, do których możemy teraz wchodzić i wychodzić według własnego uznania. Ewoluowaliśmy do punktu, w którym możemy podnosić i obniżać nasze pola energetyczne oraz wchodzić i wychodzić z wcielenia. Więc gdybyś był w Telos w swojej trójwymiarowej formie, widziałbyś nas.

Jednakże, kiedy dochodzimy na zewnątrz Góry, modyfikujemy nasze pole energetyczne i przenosimy się do piątego wymiaru i jesteśmy „osłonieni” przed waszymi fizycznymi oczami, chyba że możecie zajrzeć do piątego wymiaru. Jeśli potraficie dostrzec energię piątego wymiaru, zobaczylibyście nas. I tak, wyglądamy dokładnie tak jak ty.Nie ma żadnych różnic w naszych ciałach fizycznych, z wyjątkiem faktu, że mamy teraz więcej nici DNA w wyniku naszego długiego życia, w którym możemy ewoluować w pokoju, harmonii i braterstwie.

Ewolucja wymaga bowiem spokojnego środowiska i to właśnie stworzyliśmy, kiedy opuściliśmy powierzchnię i przybyliśmy na górę Shasta.Kiedy chcemy, żeby widzieli nas ci, którzy znajdują się na zewnątrz Góry, możemy z łatwością stać się dla Was widoczni.

Ale w większości wolimy pozostać niewidzialni dla własnego bezpieczeństwa. Nadejdzie czas, kiedy pojawimy się na powierzchni, a ten czas jest już bardzo blisko. Mamy nadzieję, że to odpowiedziało na Twoje pytanie. Jestem Mikos.

P: Jaka jest różnica pomiędzy Ziemią Wewnętrzną a Pustą Ziemią?Wewnętrzna Ziemia składa się z Telos i ponad 120 innych Podziemnych Miast Światła Agartha, zaledwie kilka mil pod powierzchnią Ziemi, w tym miasto Catharia, które znajduje się bezpośrednio w środkowym jądrze Ziemi (pod Morzem Egejskim) i gdzie znajduje się Biblioteka Porthologos i skąd pochodzi Mikos.

Wewnętrzna Ziemia składa się z całego obszaru znajdującego się pod powierzchnią Ziemi na całym świecie, w tym jaskiń i rozległego systemu tuneli. Obejmuje całe 1300 km od szczytu powierzchni Ziemi do wewnętrznego pustego otworu w środku.

Pusta Ziemia to po prostu obszar znajdujący się w samym centrum Ziemi, który jest Pusty i zaczyna się na głębokości 800 km w dół. Gdy znajdziesz się w pustej przestrzeni Ziemi, średnica otwartej przestrzeni wynosi 10 000 km. Średnica całej Ziemi wynosi 8 000 mil.

P: Dlaczego pomijamy czwarty wymiar, kiedy przechodzimy do piątego wymiaru?Wszyscy spróbujemy odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ jest ono złożone. Jesteśmy Radą Wewnętrznej Ziemi, której przewodniczy Mikos.

Mówimy wam, abyście nie byli tak pochłonięci wymiarami, ale raczej skupili się na wznoszeniu swojej energii i wznoszeniu jej na wyższe poziomy świadomości, ponieważ tam istnieją wyższe wymiary. Istnieją w wyższych stanach świadomości. Można więc uzyskać dostęp do wyższych wymiarów poprzez dostęp do wyższych stanów świadomości.Przeniesiesz się bezpośrednio do piątego wymiaru, ponieważ czwarty wymiar już nie będzie istniał.

Jest w trakcie demontażu i usuwania przez Hierarchię Duchową w ramach przyspieszonego Planu Wzniesienia, który katapultuje was bezpośrednio do Piątego Wymiaru.

Czwarty wymiar był używany w przeszłości przez odchodzące dusze, które nie udawały się bezpośrednio do Światła, ale pozostawały tam przez dłuższy czas.

Ten korytarz wyjścia został teraz zmieniony lub został „przekierowany”, jak można powiedzieć, tak że odchodzące dusze nie są już uwięzione w przestarzałych wymiarach czekających przez setki lub tysiące lat na przejście do Światła. To już koniec. Dlatego wszyscy przejdziecie bezpośrednio do Piątej, bez żadnych wymiarów pomiędzy.Następny krok to miejsce, w którym chcesz postawić stopę. Po osiągnięciu świadomości piątego wymiaru i bezpiecznym przebywaniu w piątym wymiarze, w tym czasie wybierzesz swój przyszły cel.

Niektórzy z Was mogą zdecydować się na powrót do trzeciego wymiaru, aby pomóc innym duszom odzyskać pełną świadomość, a niektórzy z Was mogą zdecydować się na powrót na swoje Planety Macierzyste.Twoje Planety Domowe istnieją w wielu różnych wymiarach Wszechświata, w zależności od tego, jak rozwinięta jest Twoja Dusza.

Częstotliwość Twojej Duszy odpowiada częstotliwości Twojej planety. Więc tak, niektórzy z was mogą zdecydować się na powrót do domu na planetę szóstego wymiaru, a niektórzy mogą zdecydować się na powrót do domu na planetę siódmego wymiaru, a niektórzy z was mogą zdecydować się na powrót do domu na planetę ósmego wymiaru i tak dalej.

Czy rozumiesz to? Wiele dusz może chcieć pozostać w piątym wymiarze i doświadczyć jego spokoju, obfitości i bogactwa, a następnie kontynuować tam rozwój swojej duszy przez jakiś czas, zanim pójdą dalej.Kiedy dotrzesz do piątego wymiaru, będziesz miał niezliczoną ilość możliwości wyboru, więc nie musisz się tym teraz martwić ani próbować podejmować decyzji co do tego, dokąd chcesz się udać. Nie ma pośpiechu.

Jedynym pośpiechem jest dotarcie do piątego wymiaru istnienia, gdzie znów będziesz wolny od bólu, wolny od chorób, wolny od braków i całkowicie wolny pod każdym względem.

Otrzymasz wszystko, czego możesz sobie życzyć, a nawet więcej. Bądźcie zatem dostrojeni do swojej świadomości, bądźcie czujni na wszystko, co was otacza, dokonujcie pozytywnych i pełnych miłości wyborów i wysyłajcie miłość każdemu. To najszybszy sposób na zwiększenie świadomości i rozwój świadomości.

Zawsze pamiętaj, że my, mieszkańcy Wewnętrznej Ziemi, wszyscy stoimy obok ciebie, delikatnie prowadząc cię na twojej ścieżce do Gwiazd.

Zawsze pamiętaj, że wszyscy na Ziemi Wewnętrznej stoimy obok ciebie, delikatnie prowadząc cię na twojej drodze do gwiazd.
Więcej referencji: www.DianneRobbins.com, www.TheNewEarth.org

X. Podróż na naszą pustą Ziemię

Informacje o podróży do Hollow Earth:

Steve Currey jest jednym z czołowych badaczy rzek na świecie. Pokonał pierwsze zjazdy górną rzeką Jangcy w Chinach, Brahmaputrą i Górnym Gangesem w Indiach, Futaleufu w Chile, Katun na Syberii i Tsangpo w Tybecie przez najgłębszy kanion świata, o którym mowa w magazynie National Geographic Adventure. 

Przez ostatnie 30 lat Currey’owie zabrali na swoje ekspedycje ponad 1/4 miliona zadowolonych gości, w tym senatorów, kongresmenów, głów państw, liderów biznesu, celebrytów i odkrywców.

Wyprawa ta przeprowadzi obserwacje naukowe w Arktyce, które, jak mamy nadzieję, rozstrzygną raz na zawsze, czy teoria pustej Ziemi ma jakąkolwiek ważność.

Ta ekspedycja przeprowadzi obserwacje naukowe w Arktyce, co do których mamy nadzieję, że raz na zawsze rozstrzygną, czy teoria pustej ziemi ma jakąkolwiek słuszność.
Nie przegap tej szansy, aby osobiście odwiedzić ten raj na naszej ziemi przez otwarcie bieguna północnego i poznać wysoce zaawansowanych, przyjaznych ludzi, którzy tam mieszkają. Uważamy, że są to legendarne Zaginione Plemiona Izraela, które wyemigrowały do ​​Kraju Północy ponad 2500 lat temu i dosłownie zaginęły w wiedzy ludzkości.
Wyjazd planowany jest na 26 czerwca 2007. Plan podróży, koszt i pełne instrukcje dotyczące wyprawy są dostępne tutaj na tej stronie internetowej.
W Murmańsku w Rosji (na około 33 długości geograficznej wschodniej i 69 szerokości geograficznej północnej) członkowie ekspedycji wejdą na pokład światowej klasy Nuclear Icebreaker, dosłownego motelu na lodzie, zapewniającego najwyższy komfort i udogodnienia, który ma moc 75 000 koni mechanicznych i przecina Arktykę lód jak masło. Naszym pierwszym przystankiem będzie geograficzny biegun północny na północ od Ziemi Franciszka Józefa.
To właśnie z Ziemi Franciszka Józefa Olaf Jansen i jego ojciec popłynęli na północny wschód przez ołów w lodzie 1 lipca 1829 roku i przypadkowo odkryli otwarcie bieguna północnego na naszą pustą Ziemię.

Z geograficznego bieguna północnego skierujemy nasz kurs na południe przez lód z prędkością 12 węzłów w kierunku Wysp Nowosyberyjskich na południku 141 długości geograficznej wschodniej.
Szacuje się, że w odległości około 600 mil od bieguna północnego na tym południku ekspedycja dotrze do otwartego oceanu wnętrza Ziemi.
Na powyższej mapie kierunki zostały dodane do rysunku Arktyki Jana Lamprechta (jako niebieskie linie), gdzie wszystkie przecinają się na około 84,4 szerokości geograficznej północnej i 141 długości geograficznej wschodniej, w tym linię wskazującą kierunek, w którym Olaf Jansen płynął na północny wschód od Ziemi Franciszka Józefa do polarnego otworu. Jest to najbardziej prawdopodobna lokalizacja Otwarcia Polaru Północnego na naszą pustą Ziemię.
Rzeczywiście, uważa się za najbardziej prawdopodobne, że znajdziemy Północne Otwarcie Polarne w kierunku, w którym Rosjanie widzieli miraż ziemi Sannikowa na północ od Wysp Nowej Syberii, gdzie również admirał Peary, porucznik Green i MacMillan dostrzegli ląd Crockera na północny zachód od Przylądka Thomasa. Hubbard z Wyspy Ellesmere w północnej Kanadzie, której również dr Cook zrobił zdjęcie lądu na północny zachód od swojej linii podróży w kierunku bieguna północnego z Wyspy Ellesmere w 1906 roku i nazwał go lądem Bradley, i w kierunku którego kapitan Keenan również widział ląd na północny zachód od Harrison Bay na Alasce, jak trafnie opisał Jan Lamprecht (imię wymawiane „Ziewanie”) z Republiki Południowej Afryki w jego książce z 1998 roku „Puste planety”. 

Ta legendarna kraina widziana przez wielu arktycznych odkrywców nie istnieje na żadnej mapie.
Otwarcie bieguna północnego (moim zdaniem rozmiar wejścia jest dokładny)

Jeśli uda nam się znaleźć otwarcie bieguna, to w promieniu 1700 mil od najdalej na północ wysuniętego lądu arktycznego graniczącego z Oceanem Arktycznym powinniśmy dotrzeć do wewnętrznego kontynentu, tak jak zrobił to admirał Richard E. Byrd podczas swojego lotu poza biegun w 1947 r., jak opisano w Amadeo Książka Gianniniego z 1959 roku, Światy poza Polakami . W tym czasie Giannini napisał: „Te polarne siły eksploracyjne Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych przygotowywały się do podjęcia jednej z najbardziej pamiętnych przygód w historii świata. Pod dowództwem kontradmirała Richarda Evelyna Byrda z USN miał on penetrować ląd rozciągający się poza rzekomy koniec Ziemi na Biegunie Północnym… 

„Kiedy zbliżała się godzina podróży lotniczej do lądu, admirał Byrd nadał z bazy arktycznej ogłoszenie radiowe o swoim celu, ale ogłoszenie było tak zdumiewające, że jego znaczenie zostało utracone dla milionów, które chciwie czytały je w nagłówkach prasowych w całym świat…

„Słowa przesłania były doniosłe: 'Chciałbym ujrzeć tę KRAINĘ ZA Biegunem.”… „Ten obszar ZA Biegunem jest

CENTRUM WIELKIEGO NIEZNANEGO!”

Następnie „…admirał i jego załoga wykonali fizyczny, trwający siedem godzin lot w kierunku północnym poza biegun północny. Każda mila i każda minuta tej podróży była nad lodem, wodą lub lądem, których żaden odkrywca nie widział…

„W miarę postępów poza punktem biegunowym bezpośrednio pod kursem samolotu zaobserwowano bezlodowe lądy i jeziora oraz góry, w których występowała obfitość listowia. Co więcej, w krótkiej relacji prasowej z lotu stwierdzono, że członek załogi admirała zauważył potworne zwierzę o zielonkawej barwie poruszające się w zaroślach tego lądu za biegunem”.
Intencją tej ekspedycji jest odnalezienie i zbadanie obszaru poza biegunem, który odkrył kontradmirał Richard Evelyn Byrd. Szacuje się, że w promieniu 1500 mil od bieguna wyprawa powinna dotrzeć na kontynent wewnętrzny. 

Następnie można było prześledzić linię brzegową wewnętrznego kontynentu w poszukiwaniu rzeki Hiddekel i popłynąć w górę rzeki do miasta Jehu, aby spotkać mieszkańców wewnętrznej ziemi, tak jak zrobili to Olaf Jansen i jego ojciec w 1829 roku.
W obrębie Naszej pustej Ziemi w Mieście Jehu członkowie ekspedycji mogli wsiąść do pociągu jednotorowego z wnętrza Ziemi, aby odwiedzić zaginiony Ogród Edenu, położony pod Ameryką na najwyższym płaskowyżu górskim Wewnętrznego Kontynentu. Według Olafa Jansena to także stolica Ziemi Wewnętrznej. 

Być może w tym mieście Eden możemy odwiedzić pałac Króla Świata Wewnętrznego, podobnie jak Olaf Jansen i jego ojciec.
To opinia autora World Top Secret: Our Earth Is Hollow! że wielkim arcykapłanem nad całą ziemią Wewnętrznej Ziemi jest król Dawid i zasiada na legalnym tronie Dawida, bezpośredniego potomka Dawida, który był założycielem starożytnego narodu Izraela w Palestynie, z którego zaginęło dziesięć plemion wyemigrował do krajów północnych w około 687 pne 

Szacuje się, że podróż w obie strony do i z pustej ziemi Północnych Krajów Wewnętrznej Ziemi przez otwarcie bieguna północnego wynosi około 20 dni.
Steve Currey, nasz organizator wyprawy, przyniesie ze sobą swój telefon satelitarny, za pomocą którego będzie można wysyłać e-maile do znajomych ze szczytu świata. 

Plan podróży do pustej ziemi:

Termin wyjazdu: 26.06.2007 – 19.07.2007Dzień 1  Wyjazd do Moskwy, Rosja. Będziesz musiał sam zorganizować przelot do Moskwy.

Dzień 2  Przylot do Moskwy. Zatrzymasz się w hotelu Rossiya (Rosja) przy Soborze Wasyla Błogosławionego. Spędź resztę dnia na zwiedzaniu Moskwy.

Dzień 3  Zakończ zwiedzanie Moskwy rano. Popołudniowy lot do Murmańska w Rosji, gdzie wsiądziemy na pokład rosyjskiego lodołamacza YAMAL

.Dni 4-7  Baw się dobrze w drodze na Biegun Północny na Jamale

.Dzień 8  Spędź dzień na biegunie północnym, a nawet zadzwoń do domu, aby porozmawiać z rodziną lub przyjaciółmi!

Dni 9-11  Rozpoczęcie poszukiwań Otwarcia Polaru Północnego na Kontynencie Wewnętrznym.Dni

12-14  Po znalezieniu udaj się w górę rzeki Hiddekel do miasta Jehu. *

Dni 15-16  Wybierz się na wycieczkę kolejką jednoszynową do miasta Eden, aby odwiedzić Pałac Króla Świata Wewnętrznego.

Dni 17-18  Podróż powrotna kolejką jednotorową do miasta Jehu. Następnie będziemy kontynuować naszą podróż przez North Polar Opening, na pokładzie Jamalu, w drodze powrotnej do domu.

Dni 19-23  Zapraszamy na podróż powrotną do Murmańska

.Dzień 24  Lot z Murmańska do Moskwy. Następnie możesz złapać lot z przesiadką do swojego miasta rodzinnego.
* Należy pamiętać, że jeśli nie będziemy w stanie znaleźć otworu polarnego, wrócimy przez Wyspy Nowej Syberii, aby odwiedzić szczątki szkieletów egzotycznych zwierząt, które prawdopodobnie pochodzą z Wewnętrznej Ziemi.
Podróż na naszą pustą ziemię: 

ODWOŁANA!

„Rdzenni Eskimosi wierzą, że w Oceanie Arktycznym znajduje się dziura, a obserwacje kilku badaczy Arktyki, takich jak Olaf Jansen i kontradmirał Richard Evelyn Byrd z USN, którzy twierdzą, że widzieli miraże odsłoniętego lądu w pobliżu bieguna północnego, wskazują, że najbardziej prawdopodobna lokalizacja otwór znajduje się na szerokości geograficznej 84,4 N, długości geograficznej 141 E.
Firma ekspedycyjna Steve’a Curreya wyczarterowała rosyjski Nuclear IceBreaker YAMAL, aby zabrał 100 poszukiwaczy przygód na biegun północny na ekspedycję w celu przeprowadzenia obserwacji naukowych, które mogłyby raz na zawsze rozstrzygnąć, czy teoria pustej ziemi ma jakąkolwiek słuszność!

Artykuł Pusta Ziemia: Agartha konfrontacja pochodzi z serwisu Portal unikalnej wiedzy.

Czytaliśmy o legendarnych opowieściach o nazistach, którzy badali południowe regiony naszej planety, a nawet tworzyli tajne bazy w Nowej Szwabii.

Niektórzy mówią również o operacjach Highjump i podróżach admirała Byrda, podczas których widziano niezwykle zaawansowane statki powietrzne, które latały wokół i badały nowe terytoria.

Nie tak dawno odkryliśmy mapę III Rzeszy, na której przedstawiono kilka tajnych przejść, które były wykorzystywane przez niemieckie U-Booty, aby uzyskać dostęp do tajemniczych podziemnych regionów, a także pełną mapę obu półkul i tajemniczego królestwa Agartha.

Natknęliśmy się również na list, rzekomo napisany przez Karla Ungera, który znajdował się na pokładzie niemieckiego U-Boota 209 dowodzonego przez Heinricha Broddę, w którym stwierdza, że ​​załoga dotarła do wnętrza Ziemi i nie rozważała przybycia plecy.Oficjalne nazistowskie instrukcje dotyczące dotarcia do Agarthy:

A oto tłumaczenie:

Powyższe historie są poparte mapami wykonanymi przez słynnego kartografa i artystę Heinricha C. Beranna dla National Geographic Society w 1966 roku.

Na tej mapie kontynent antarktyczny można obserwować bez grubej warstwy lodu.

Ale najbardziej intrygującym szczegółem jest obecność podwodnych przejść rozciągających się na całym kontynencie i wydaje się, że zbiegają się w dokładnej lokalizacji, która jest identyfikowana jako otwarcie w kierunku pustej Ziemi lub Ziemi Wewnętrznej.

Hitler miał obsesję na punkcie mistycyzmu i tego, co niewytłumaczalne, bardzo interesował się UFO i starożytną historią, a wielu jego zwolenników wiedziało o tym i wspierało go.Oto oficjalne nazistowskie mapy świata wewnętrznego:

Możliwość, że ziemia jest pusta i że można się do niej dostać przez biegun północny i południowy, i że rozkwitają na niej tajemne cywilizacje, przez wieki pobudzała wyobraźnię ludzi.

Może się przecież okazać prawdą, że jakoś i gdzieś jest dostęp, który prowadzi do zupełnie innego świata, od lat trzymanego w tajemnicy

Pusta Ziemia: Zakazana Kraina Agartha I Tajne Stowarzyszenie Thule

W 1943 roku wielki admirał niemieckiej marynarki wojennej Karl Doenitz oświadczył, że niemiecka flota okrętów podwodnych „zbudowała dla Führera nie do zdobycia fortecę na drugim końcu świata” w regionie Ziemi Królowej Maude na Antarktydzie, przemianowanej później na Neuschwabenland.

Według niemieckich archiwów marynarki wojennej, dwa miesiące po kapitulacji Niemiec aliantom w kwietniu 1945 roku, niemiecki okręt podwodny U-530 opuścił port w Kilonii, kierując się na Antarktydę.

Gdy łódź podwodna dotarła na biegun południowy, 16 członków jego załogi otrzymało rozkaz budowy jaskini lodowej w rejonie Nowej Szwabii. Niemiecki U-boot wpłynął następnie do argentyńskiego portu Mar-del-Plata i poddał się władzom.

W sierpniu 1945 roku, miesiąc i siedem dni po kapitulacji U-530, U-977 również wpłynął na wody Mar-del-Plata i poddał się władzom.

W 1946 roku rozpoczęła się operacja Highjump w ramach US Naval Antarctic Developments Project, zorganizowanego przez Sekretarza Marynarki Wojennej Jamesa Forrestala.

Grupa zadaniowa składała się z ponad 40 okrętów, w tym dwóch okrętów klasy niszczycieli i lotniskowca USS Philippine Sea oraz kilku samolotów wyposażonych w trymetrion (tajną kamerę szpiegowską), magnetometr (do rejestrowania wszelkich anomalii magnetycznych). oraz niedawno opracowane butelki wspomagania startu (JATO), które pomogły podczas startów z krótkiego pasa startowego lotniskowca lub startów na twardym lodzie.

Naukowcy od dawna myśleli, że historia mapowania Marynarki Wojennej była niczym innym jak przykrywką chroniącą przed prawdziwą operacją.

Szukali podziemnej bazy nazistowskiej (Baza-211), w której przechowywano niemieckie latające dyski Vril, znane jako flugscheiben i napędzane rtęcią prototypy statków kosmicznych Thule, znane również jako jenseitsflugmaschines.

Tajemnicze wydarzenia i wypowiedzi

W 1947 admirał Richard Byrd powiedział:

„projekt był konieczny, aby Stany Zjednoczone podjęły działania obronne przeciwko bojownikom wroga pochodzącym z regionów polarnych”.

Czy miał na myśli potencjalne sowieckie samoloty lub nazistowskie Luftwaffe atakujące Stany z Antarktydy? Nigdy nie wyjaśnił.

Krótko po konferencji prasowej admirała Byrda sowiecki dziennik marynarki wojennej Czerwona Flota stwierdził, że:

„Środki USA na Antarktydzie świadczą, że amerykańskie kręgi wojskowe dążą do podporządkowania Regionów Polarnych kontroli i stworzenia stałych baz dla swoich sił zbrojnych”.

Kolejne operacje i ukryte informacje

W innym dziwnym skręcie rządy Nowej Zelandii, Australii i Chile poprosiły swoich wojskowych o przyłączenie się do ekspedycji operacji Highjump, ale odmówiono im udziału.

W 1948 r. wysłano również drugą grupę zadaniową o nazwie Operation Windmill, która miała zrobić zdjęcia Nowej Szwabii, ponownie rzekomo do celów mapowania. Chociaż najwyraźniej udało im się wykonać swoje zadanie, rząd nie udostępnił jeszcze tych zdjęć opinii publicznej i nigdy nie podano powodu ich nieujawniania.

Niektórzy uważają, że powodem, dla którego zdjęcia nigdy nie zostały opublikowane, jest to, że ta operacja wojskowa była w rzeczywistości misją rozpoznawczą i ratunkową.

Tajemnicza śmierć Forrestala

W 1949 sekretarz obrony James Forrestal, bliski przyjaciel admirała Byrda, został wysłany do szpitala Bethesda Naval Hospital.

Zaczął dyskutować o operacji Highjump z personelem szpitala, opowiadając dziko o UFO, Atlantydzie i podziemnym nazistowskim mieście. Odmówiono mu gości, w tym jego żonie, a wkrótce potem „spadł” przez okno szpitala na śmierć.

 Rzeczywiste zdjęcia latających spodków Vril — Odnośnik do zdjęcia ;

Oficjalny raport mówi, że popełnił samobójstwo, ale uporczywe plotki mówią, że został zamordowany przez agentów rządowych, aby powstrzymać go od dalszych rozmów na temat tego, co naprawdę zostało znalezione na pustyni Antarktydy podczas operacji Highjump.

Anomalie i współczesne odkrycia

Cała prawda w tej sprawie może nigdy nie wyjdzie na jaw, ale wiadomo, że wielu amerykańskich żołnierzy niespodziewanie straciło życie podczas operacji Highjump; rzekoma operacja mapowania, która powinna być całkowicie bezpiecznym przedsięwzięciem.

Ponadto podczas operacji zestrzelono wiele samolotów, w tym George One, który zgodnie z dokumentami Marynarki Wojennej w tajemniczy sposób „wyleciał w powietrze” nad lodem podczas pierwszego lotu na Antarktydzie.

Według brytyjskiego wywiadu wiemy, że zaawansowane, niewidzialne myśliwce foo i statki latające w kształcie spodka Vril zostały opracowane i przetestowane w Niemieckim Instytucie Rozwoju Lotnictwa.

Innym motywem związanym z nazistowskim zaangażowaniem na Antarktydzie jest to, że podobno było to wejście do zaginionej aryjskiej ojczyzny Thule. Chociaż Antarktyda została połączona z zaginionym kontynentem Atlantydą, powiązanie z Thule jest mniej widoczne.

Thule (znany również między innymi jako Thula, Thyle, Thila, Tila, Tyle lub Tylen) został po raz pierwszy napisany przez greckiego odkrywcę Pyteasza po jego podróżach między 330 p.n.e. a 320 p.n.e.

W 150 rne grecki pisarz Antonius Diogenes napisał Cuda poza Thule. Ta praca, choć interesująca literacko, nie ujawniła żadnych tajemnic dotyczących Thule.

W średniowiecznych geografiach Thule określano jako odległe miejsce położone poza „granicami znanego świata”. Okultystyczni mistycy wierzą w historyczną Thule (zwaną również Hyperboreą) jako starożytne pochodzenie rasy aryjskiej.

Co robiła armia amerykańska na Antarktydzie w 1946 i 1947 roku? Czy brali udział w rutynowej misji mapowania, czy też angażowali resztki nazistowskich bojowników z zaawansowaną alternatywną technologią?

Czy naziści naprawdę zbudowali bazę wojskową na Antarktydzie lub ukryli tam ogromne ilości złota w nadziei na sfinansowanie przyszłych wysiłków na rzecz wskrzeszenia Czwartej Rzeszy? A może, jak twierdzą niektórzy, odkryli zaginioną krainę Atlantydy lub Thule?

Możemy nigdy nie wiedzieć na pewno, ale w 2001 roku amerykańska Narodowa Agencja Geospatial-Intelligence i Biuro Wsparcia Badań Aero-geofizycznych potwierdziły istnienie anomalii magnetycznej na wschodnim brzegu jeziora Wostok na Antarktydzie, zgodnie z konstrukcją stworzoną przez człowieka. .

Niedawno, w październiku 2006 r., Scripps Institute of Oceanography poinformował, że odkrył kilka nieznanych wcześniej jezior wodnych pod rozległą pokrywą lodową Antarktydy. Te jeziora leżą pod 2300 stóp sprężonego śniegu i lodu.

Czy ta anomalia może być częścią podziemnej bazy nazistowskiej, której szukali amerykańscy agenci podczas operacji Highjump? Coś rzeczywiście odkryto na Antarktydzie. Jednym z pytań, które aż się prosi, jest to, czy najpierw znaleźli naziści, cokolwiek to jest?

Opublikowana w 1978 roku książka zatytułowana Tajne nazistowskie wyprawy polarne opowiada o tym, jak Niemcy zabrali statek z małym samolotem, który wystartowali ze swojego statku po dotarciu do lodu w pobliżu Antarktydy.

Przeleciał po lodzie na Antarktydę, prawdopodobnie w locie zwiadowczym, a potem z powrotem na statek. Ale książka nie mówiła nic o tym, co rzekomo znalazła, ani o tym, co według elity partii nazistowskiej było wejściem do wnętrza (pustej) ziemi.

Niedawno pojawił się interesujący dokument uzyskany przez Joe Watsona z Talkeetna na Alasce.

Pan Watson twierdzi, że jest to kopia listu napisanego 2 marca 1985 roku w języku niemieckim od niemieckiego członka załogi łodzi podwodnej, który był na pokładzie. W nim podane są pewne współrzędne ich misji, która podobno miała podróżować do środka Ziemi. 

Ich łódź podwodna została nazwana U-209 pod dowództwem kapitana Heinricha Broddy. Poniższy obrazek jest kopią oryginalnego, odręcznie napisanego listu od Karla Ungera, członka załogi niemieckiego U-209, a także tłumaczeniem na język angielski (kliknij, aby powiększyć).

W nim Karl potwierdził, że ziemia jest rzeczywiście pusta i że z powodzeniem dotarli do wewnętrznej, zamieszkałej ziemi niemieckim okrętem podwodnym U-209 po tym, jak II wojna światowa zniszczyła Niemcy.

List został wysłany do jego przyjaciela na powierzchni, który przekazał jego kopię panu Woodardowi, który dał kopię Joe Watsonowi. Karl wysłał list z pustej ziemi przez niemiecką kolonię w Brazylii, która wiele lat wcześniej znalazła jaskinię sięgającą do pustej ziemi. 

Ta niemiecka kolonia w Brazylii jest udokumentowana w Genesis For a New Age, która rzekomo odkryła wejście do jaskini w XVI wieku. Kiedy ktoś przeszukuje niemieckie archiwum w poszukiwaniu informacji o zaginionym niemieckim okręcie podwodnym U-209, okazuje się, że rzeczywiście zgłoszono jego zaginięcie. 

5 lipca 1943 była to ostatnia zgłoszona pozycja między Grenlandią a Islandią na współrzędnych 52°00’N-38°00’W. Raport mówi, że dowódcą łodzi podwodnej był Heinrich Brodda.

Mapy III Rzeszy i Agartha

Ponadto pojawiły się niedawno dokumenty uzyskane przez sowiety pod koniec II wojny światowej, które pokazują mapę z 1944 r. z Trzeciej Rzeszy, przedstawiającą nie tylko bezpośrednie przejście używane przez niemieckie U-Booty, aby uzyskać dostęp do tej podziemnej domeny, ale także kompletną mapę obu półkul. wewnętrznego królestwa Agharty, mitycznej nazwy zamieszkałego podziemnego świata (kliknij obraz, aby powiększyć).

Jeśli wydaje się to zbyt niewiarygodne, porównaj z tymi mapami, tą mapą sporządzoną przez słynnego tyrolskiego kartografa i artystę Heinricha C. Beranna dla National Geographic Society, począwszy od 1966 roku.

Poniższa mapa wyraźnie pokazuje kontynent Antarktydy bez pokrywy lodowej:

 
Intrygującym szczegółem jest to, że istnieją podwodne przejścia, które biegną prawie przez całą długość kontynentu i wydają się zbiegać w dokładnym miejscu zidentyfikowanym jako wejście do głębokiej wewnętrznej lub podziemnej ziemi.

Poniżej znajduje się tłumaczenie ściśle tajnych instrukcji i szczegółowych szczegółowych wskazówek pozostawionych nazistowskim kapitanom U-bootów, aby dotrzeć do wewnętrznego królestwa Agartha (kliknij, aby powiększyć).

Atlantyda, Thule i końcowe pytania

W swoim przełomowym bestsellerze Mapa starożytnych królów mórz Charles Hapgood (1904-1982), profesor historii w Springfield College w Springfield w stanie Massachusetts, po raz pierwszy przedstawił teorię, że Atlantyda znajdowała się na Antarktydzie i została zniszczona w wyniku przemieszczenia skorupy ziemskiej.

W swoim bestsellerze When The Sky Fell: W poszukiwaniu Atlantydy Rand rozwinął tę ideę, że pod lodami Antarktydy znajdują się pozostałości Atlantydy.

Artykuł Tajne mapy III Rzeszy: wejścia do wnętrza Ziemi? pochodzi z serwisu Portal unikalnej wiedzy.

Dopiero w XVII wieku naukowiec o nazwisku „Edmond Halley” zaproponował nową teorię zwaną „Teorią pustej ziemi

Co to jest teoria pustej ziemi? Teoria pustej ziemi to teoria zaproponowana przez Edmonda Halleya, że ​​wnętrze planety Ziemia jest puste i dostępne przez biegun północny i południowy. Ziemia wewnętrzna zapewnia również środowisko, które może podtrzymywać życie razem z życiem na Ziemi.

Dziś, pomimo postępu technologicznego, teoria pustej ziemi nadal fascynuje ludzką wyobraźnię.

Pusta ziemia Edmonda Halleya

W XVII wieku słynny astronom i fizyk Edmond Halley opublikował swoją teorię, że Ziemia jest pusta. Jego teoria została oparta na pracach Izaaka Newtona.

Zgodnie z jego teorią o pustej ziemi możliwą przyczyną fluktuacji pola magnetycznego Ziemi jest to, że wokół niej występuje inne pole magnetyczne. To spowodowałoby przeciwne przyciąganie grawitacyjne. Słynny astronom dokonał następnie przeglądu nowego modelu Ziemi

W proponowanej przez niego teorii istniały cztery wewnętrzne sfery, które leżały jedna w drugiej. Halley przedstawił również teorię, że każda z kul była oświetlona świecącym gazem, który, jak twierdził, były dowodem obecności gazu.

Halley wysunął również teorię, że każda ze sfer może być zamieszkana przez różne formy życia. Jednak nie miał żadnych dowodów na to, że kule w ogóle nadają się do zamieszkania. (  4  )  ,  (  6  )

Hollow Earth i Admirał Byrd

To prawda, że ​​było wielu odkrywców, którzy próbowali zbadać regiony polarne. Był tylko jeden człowiek, który odniósł największy sukces, nazywał się „Admirał Richard Byrd”. W latach 1928-1930 eksplorował jałowe ziemie Antarktydy i podczas swojej pierwszej wyprawy opisał w swoim dzienniku, że Antarktyda to kraina odwiecznej tajemnicy.

Podczas swojej wyprawy admirał Byrd przypadkowo znalazł dodatkowy świat na Ziemi. Podobno Byrd nakręcił film o dwóch podróżach, które odbył w ciągu tych lat, a film pokazywał różne zdjęcia gór, rzek, drzew, a nawet starożytnych zwierząt.

Film już dziś nie istnieje, ale jego nawigator lotniczy o nazwisku Lloyd K. Grenlie potwierdził istnienie filmu w swojej książce „World Beyond The Poles”. (  2  )

Pamiętnik Pustej Ziemi Admirała Byrda

W dzienniku Byrda pisze, że wszedł do wydrążonej ziemi lub „Agartha”, jak nazywali ją zastępy wewnętrznej ziemi. Zarejestrował temperaturę w pomieszczeniu na poziomie 74 stopni Fahrenheita i przebył 17 mil z widokiem na rzeki, zieloną roślinność, góry, jeziora, a nawet dziką przyrodę. Opisał zwierzęta jako duże, a nawet porównał je do mamutów włochatych.

W końcu znalazł cywilizację i został powitany przez zaawansowane samoloty. Piloci tych samolotów zmusili jego samolot do lądowania i powitali go przed zabraniem go do króla i królowej Agarty. Powiedzieli mu, że pozwolono mu wejść do wewnętrznego świata Agartha, ponieważ ma wysoki charakter moralny i etyczny.

Król i królowa powiedzieli mu następnie, że martwią się o powierzchnię, kiedy niedawno rozpoczęli próby nuklearne. Byrd został ostatecznie wyniesiony na powierzchnię. Zanim wyszedł, zauważył, że wewnętrzny świat również ma wewnętrzne słońce. (  8  )

Wpis do dziennika ekspedycji i dzienniki lotów admirała Bryda

Muszę napisać ten pamiętnik tajemniczy i mroczny. Chodzi o mój lot do Arktyki dziewiętnastego lutego czterdziestego siódmego roku.

Nadchodzi czas, kiedy ludzka racjonalność musi stać się nieistotna i trzeba zaakceptować nieuchronność prawdy! 

Nie wolno mi ujawniać następujących materiałów zawartych w tym liście … może on nigdy nie ujrzeć światła publicznego, ale muszę wypełnić swój obowiązek i zapisać go tutaj, aby wszyscy mogli kiedyś przeczytać.

W świecie chciwości i wyzysku niektórych ludzi to, co jest prawdą, nie może już dłużej tłumić.

DZIENNIK LOTU – BASE CAMP ARCTIC – 19.02.1947

6:00  – Wszystkie przygotowania do lotu na północ dobiegły końca i jesteśmy w powietrzu o 6:10 z pełnymi zbiornikami paliwa.

6:20  – Mieszanka paliwowa silnika na sterburcie wydaje się zbyt bogata, ustawienia wprowadzone, a Pratt Whittney pracuje płynnie.

07:30  – sprawdzenie radiowe z bazą. Wszystko jest w porządku, a odbiór radiowy normalny.

7:40  – Zauważ niewielki wyciek oleju w prawym silniku. Jednak  odczyt ciśnienia oleju  wydaje się normalny.

8-00  – Lekkie turbulencje ze wschodu na wysokości 2321 stóp, korekta do 1700 stóp, koniec turbulencji, ale narastający wiatr tylny, niewielka regulacja przepustnicy, samoloty pracują teraz bardzo dobrze.

8:15  – sprawdzenie radiowe z bazą, sytuacja normalna.

8:30  –  Powtarzające się  turbulencje, wzniesienie do 2900 stóp, znowu płynne warunki lotu.

9:10– Zwróć uwagę na ogromny lód i śnieg poniżej, żółtawe zabarwienie i rozprowadzenie w liniowy wzór. Zmiana kursu pomoże ci zbadać tę próbkę koloru poniżej. Zwróć także uwagę na czerwonawy lub fioletowy kolor. Okrąż ten obszar dwa pełne obroty i wróć do przypisanego kierunku kompasu. Kontrola pozycji została przeprowadzona ponownie w bazie, a informacje o zabarwieniu lodu i śniegu przekazano poniżej.

9:10 godzin – Zarówno magnetyczny, jak i żyrokompas zaczynają się obracać i chybotać. Nie możemy utrzymać kursu za pomocą oprzyrządowania. Podnieś kompas słoneczny, ale wszystko wydaje się w porządku. Elementy sterujące wydają się reagować wolno i mają powolną jakość, ale nie ma dowodów na oblodzenie!
9:15  – w oddali wydają się być góry.

9:49  – 29 minut czasu lotu upłynęło od pierwszego ujrzenia gór, to nie jest złudzenie. To góry i składa się z małego łańcucha, którego nigdy wcześniej nie widziałem!

9:55   – wysokość zmienia się na 2950 stóp i powracają silne turbulencje.

10:00– Przekraczamy małe pasmo górskie i nadal kierujemy się na północ, najlepiej jak potrafimy. Za pasmem górskim znajduje się dolina z niewielką rzeką lub strumieniem przepływającym przez centralną część. Nie powinno być zielonej doliny! Coś tu jest zdecydowanie nie tak i to nie jest normalne! Powinniśmy być na lodzie i śniegu! Na górskich zboczach portu rosną duże lasy. Nasze instrumenty nawigacyjne wciąż się obracają, żyroskop kołysze się w przód iw tył!

10:05  – Zmieniam wysokość na 1400 stóp i ostro skręcam w lewo, żeby lepiej zbadać dolinę poniżej. Jest zielony z mchem lub gęstą trawą. Tutaj światło wydaje się być inne. Nie widzę już słońca. Ponownie skręcamy w lewo i widzimy pod sobą duże zwierzę. Wygląda jak słoń! NIE!!! Wygląda bardziej jak mamut! To jest niesamowite! Ale oto jest! Obniż elewację do 1000 stóp i użyj lornetki, aby lepiej przyjrzeć się zwierzęciu. To potwierdzone – to zdecydowanie zwierzę podobne do mamuta! Zgłoś to do bazy.

10:30 – Teraz napotkaj łagodniejsze zielone wzgórza. Wyświetlacz temperatury zewnętrznej pokazuje 74 stopnie Fahrenheita! Teraz przejdź do naszego kierunku. Instrumenty nawigacyjne wydają się teraz normalne. Jestem zdezorientowany co do ich działań. Spróbuj skontaktować się z bazą. Radio nie działa!

11;30 – Krajobraz poniżej jest bardziej płaski i normalny (jeśli mogę użyć tego słowa). Przed nami widzimy, jak wygląda miasto !!!! To niemożliwe! Samoloty wydają się lekkie i dziwnie pływające. Sterowanie odmawia odpowiedzi !! Mój Boże!!! Poza naszymi skrzydłami na lewej i prawej burcie są dziwne typy samolotów. Szybko zamykają się obok! Mają kształt dysku i promienną jakość. Jesteś teraz wystarczająco blisko, aby zobaczyć na nich oznaczenia. To rodzaj swastyki !!! To jest fantastyczne. Gdzie jesteśmy! Co się stało. Znowu pociągam za sterowanie. Nie odpowiesz !!!! Jesteśmy uwięzieni w niewidzialnym występku!

11:35  – Nasze radio trzeszczy i dobiega głos w języku angielskim z być może lekkim akcentem nordyckim lub germańskim! Wiadomość brzmi: 

»

WITAMY, ADMIRALE, W NASZYM DOMU. WYLĄDUJEMY ZA OKOŁO DWIE MINUTY! JESTEŚ W DOBRYCH RĘKACH. ‚ 

Zauważyłem, że silnik naszego samolotu już nie pracuje! Samolot jest pod jakąś dziwną kontrolą i teraz sam się skręca. Sterowanie jest bezużyteczne.

11:40   – Otrzymałem kolejną wiadomość radiową. Rozpoczynamy teraz proces lądowania i za kilka chwil samolot lekko się zatrząśnie i zacznie zniżać, jakby był uwięziony w dużej, niewidzialnej windzie! Ruch w dół jest znikomy, a lądowanie następuje tylko lekkim szarpnięciem!

11:45– Robię pospieszny ostatni wpis w dzienniku. Kilku mężczyzn zbliża się pieszo do naszego samolotu. Jesteś wysoki i masz blond włosy. W oddali wielkie mieniące się miasto pulsujące tęczowymi kolorami. Nie wiem, co się teraz stanie, ale nie widzę żadnych śladów broni na zbliżających się. Teraz słyszę głos, który mówi mi po imieniu, żebym otworzył drzwiczki. Zgadzam się. 

END LOG

Od tego momentu będę zapisywał tutaj wszystkie poniższe wydarzenia z pamięci. To wymyka się wyobraźni i wydaje się dalekie od szaleństwa, gdyby tak się nie stało.

Radioman i ja wysiadamy z samolotu i witamy nas bardzo ciepło. Następnie wsiedliśmy do małego pojazdu podobnego do platformy bez kół! Z wielką szybkością przenosi nas w stronę lśniącego miasta. Kiedy się zbliżamy, miasto wydaje się być zbudowane z kryształu. 

Wkrótce dotrzemy do dużego budynku, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem. Wydaje się, że pochodzi prosto z tablicy projektowej   Franka Lloyda Wrighta  , a raczej ze     środowiska Buck Rogers !!

Dostajemy jakiś ciepły napój, który nie smakuje jak nic, co kiedykolwiek jadłem. To jest pyszne. Po około dziesięciu minutach dwóch z naszych pozornie wspaniałych gospodarzy przychodzi do naszych kwater i ogłasza, że ​​powinienem im towarzyszyć. Nie mam innego wyjścia, jak tylko się podporządkować. Zostawiam swojego radiooperatora, idziemy kawałek i wchodzimy do czegoś, co wygląda na windę. 

Schodzimy na chwilę, maszyna zatrzymuje się i drzwi cicho się podnoszą! Następnie idziemy długim korytarzem oświetlonym różowym światłem, które wydaje się pochodzić z samych ścian! Jednym z ruchów istoty jest zatrzymanie się przed dużymi drzwiami. Nad drzwiami jest napis, którego nie mogę odczytać. Wielkie drzwi otwierają się bezszelestnie i jestem proszony o wejście. 

Jeden z moich gospodarzy mówi. 

„ PROSZĘ SIĘ NIE OBAWIAĆ, ADMIRALE, BĘDZIE PAN MIAŁ AUDIENCJĘ ”

Wchodzę i moje oczy przyzwyczajają się do pięknego koloru, który wydaje się całkowicie wypełniać pomieszczenie.

Wtedy zaczynam widzieć swoje otoczenie. To, co przywitało moje oczy, to najpiękniejszy widok w całym moim życiu. Rzeczywiście, jest to zbyt piękne i cudowne, aby je opisać. Jest wykwintny i delikatny. Nie sądzę, aby istniał ludzki termin, który mógłby opisać to szczegółowo w sposób sprawiedliwy! 

Moje myśli serdecznie przerywa ciepły, bogaty głos o melodyjnej jakości. 

„WITAJCIE W NASZEJ DOMENIE, ADMIRALE”.

Widzę mężczyznę o delikatnych rysach i lat wytrawionych na twarzy. Siedzi przy długim stole. Prosi, żebym usiadł na jednym z krzeseł. 

Kiedy już siedzę, składa opuszki palców i uśmiecha się. 

Znowu mówi cicho i przekazuje następujące informacje:

„POZWOLILIŚMY PANU TU WEJŚĆ, PONIEWAŻ MA PAN SZLACHETNY CHARAKTER I JEST PAN DOBRZE ZNANY W ŚWIECIE POWIERZCHNI, ADMIRALE”.”. 

Surface World, w połowie łapię powietrze! 

„TAK”, MISTRZ ODPOWIADA Z UŚMIECHEM, „JESTEŚ W DOMENIE ARIANNI, WEWNĘTRZNEGO ŚWIATA ZIEMI”. NIE OPÓŹNIAMY TWOJEJ MISJI NA DŁUGO, A TY BEZPIECZNIE PODRÓŻESZ NA POWIERZCHNIĘ I JEJ USUŃ. ALE TERAZ, ADMIRALE, POWIEDZĘ CI, DLACZEGO ZOSTAŁA WZWANA TUTAJ. 

NASZE ZAINTERESOWANIE ZACZYNA SIĘ WŁAŚCIWIE PO WYBUCHOWANIU PIERWSZYCH BOMB ATOMOWYCH NAD HIROSHIMĄ I NAGASAKI W JAPONII. W TYM CZASIE OSTRZEGANIA WYSŁALIŚMY NASZE MASZYNY LATUJĄCE, „LATAJĄCE KOŁA”, W ŚWIAT POWIERZCHNI, ABY ODKRYĆ, CO ZROBIŁA ICH Rasa. TO JUŻ PRZESZŁOŚĆ, OCZYWIŚCIE, MÓJ DROGI ADMIRIE, ALE MUSZĘ KONTYNUOWAĆ. 

WIDZISZ, NIGDY NIE INTERESOWALIŚMY W WOJNACH I BARBARIACH TWOICH RAS, ALE TERAZ MUSIMY SIĘ NAUCZYĆ SIĘ MANIPULUJĄCĄ PEWNĄ SIŁĄ, KTÓRA NIE JEST DLA LUDZI, TO JEST ENERGIA ATOMOWA. NASI PRACOWNICY PRZESYŁALI JUŻ WIADOMOŚCI DO WŁADZ TWOJEGO ŚWIATA, ALE NIE ZWRACAJĄ SIĘ NA NICH. TERAZ JESTEŚ WYBRANY, ABY OGLĄDAĆ TUTAJ, ŻE NASZ ŚWIAT ISTNIEJE. 

WIDZISZ, NASZA KULTURA I NAUKA JEST WIELE TYSIĘCY LAT POZA ICH RASĄ, ADMIRIE. ‚

 Przerwałem 

– ALE CO TO MA WSPÓLNEGO ZE MNĄ, SIR?

Oczy Mistrza zdawały się wnikać głęboko w mój umysł i po kilku chwilach studiowania mnie odpowiedział: 

„TWOJA RASA OSIĄGNĘŁA DO PUNKTU BEZ POWROTU, PONIEWAŻ ISTNIEJĄ TYCH, KTÓRZY ZNISZCZĄ TWÓJ ŚWIAT, ZAMIAST PODAWAJĄC TWOIM TAKIM, JAKIM WIEMY … 

TWOJA RASA OSIĄGNĘŁA JUŻ PUNKT BEZ POWROTU, PONIEWAŻ SĄ WŚRÓD WAS TACY, KTÓRZY ZNISZCZYLIBY TEN ŚWIAT,W IMIENIU WŁADZY.

Skinąłem głową, a mistrz kontynuował: 

W 1945 R. I PÓŹNIEJ PRÓBOWALIŚMY NAWIĄZAĆ KONTAKT Z WASZA RASĄ, ALE NASZE WYSIŁKI SPOTKAŁY SIĘ Z WROGOŚCIĄ, NASZEJ RADY BYŁY OSTRZELIWANE.

TAK, NAWET ŚCIGANE ZE ZŁOŚLIWOŚCIĄ I WROGOŚCIĄ PRZEZ WASZE SAMOLOTY BOJOWE. WIĘC TERAZ MÓWIĘ CI, MÓJ SYNU, ŻE W TWOIM ŚWIECIE JEST WIELKA BURZA, CZARNA FURIA,

MOŻE ONA TRWAĆ TAK DŁUGO, AŻ KAŻDY KWIAT KULTURY ZOSTANIE ZDEPTANY, A WSZYSTKIE LUDZKIE SPRAWY POGRĄŻĄ SIĘ W CHAOSIE. WASZA OSTATNIA WOJNA BYŁA TYLKO PRELUDIUM TEGO, CO CZEKA WASZA RASĘ. Z KAŻDĄ GODZINĄ WIDZIMY TO CORAZ WYRAŹNIEJ. TWIERDZISZ, ŻE SIĘ MYLĘ?

„NIE”, ODPOWIADAM, „TO JUŻ SIĘ ZDARZAŁO, NASTAŁY CIEMNE WIEKI I TRWAŁY PONAD PIĘĆSET LAT”.

„TAK, MÓJ SYNU”, ODPOWIEDZIAŁ MISTRZ, „CIEMNE WIEKI, KTÓRE TERAZ NADCHODZĄ DLA WASZEJ RASY, POKRYJĄ ZIEMIĘ JAK BLADOŚĆ, ALE WIERZĘ, ŻE NIEKTÓRZY Z WASZEJ RASY PRZETRWAJĄ BURZĘ, POZA TYM NIE MOGĘ POWIEDZIEĆ.” .

WIDZIMY Z DUŻEJ ODLEGŁOŚCI NOWY ŚWIAT WYRUSZAJĄCY SIĘ Z RUIN WASZYCH RAS SZUKAJĄCYCH ZAGUBIONYCH I LEGENDARNYCH SKARBÓW, A TY BĘDZIE TUTAJ, MÓJ SYNU, BEZPIECZNIE POD NASZĄ OPIEKĄ

BYĆ MOŻE DO TEGO CZASU NAUCZĄ SIĘ ŻE WOJNA I JEJ KONFLIKTY NIE MAJA SENSU …

TYM CZASIE CZĘŚĆ WASZEJ KULTURY I NAUKI ZOSTANIE ZWRÓCONA, ABY WASZA RASA MOGŁA ZACZĄĆ OD NOWA. TY, MÓJ SYNU, POWRÓCISZ DO ŚWIATA POWIERZCHNIOWEGO Z TĄ WIADOMOŚCIĄ

Tymi ostatnimi słowami wydawało się, że nasze spotkanie dobiegło końca. Stałem przez chwilę we śnie … ale nadal wiedziałem, że to rzeczywistość iz jakiegoś dziwnego powodu skłoniłem się lekko, albo z szacunku, albo z pokory, nie wiem sam.

Nagle ponownie zdałem sobie sprawę, że dwóch uroczych gospodarzy, którzy mnie tu przywieźli, znów jest przy mnie. 

„TĘDY, ADMIRALE” – POWIEDZAL JEDEN Z NICH.

Odwróciłem się ponownie przed wyjściem i spojrzałem na Mistrza. Na jego delikatnej, wiekowej twarzy wyrył się delikatny uśmiech. 

„Żegnaj, mój synu” – powiedział, a potem zinterpretował piękną, smukłą ręką ruch pokoju i nasze spotkanie naprawdę dobiegło końca.

Szybko wróciliśmy przez duże drzwi do komnaty Mistrza i ponownie weszliśmy do windy.

Drzwi osunęły się cicho i od razu weszliśmy na górę. Jeden z moich gospodarzy odezwał się ponownie: „Musimy się teraz spieszyć, Admirale, ponieważ Mistrz nie chce dłużej opóźniać was w planowanym harmonogramie i musi Pan wrócić do swojego swiata z jego przesłaniem.”

Nic nie powiedziałem. Wszystko to było prawie niewiarygodne i znowu moje myśli zostały przerwane, kiedy się zatrzymaliśmy. Wszedłem do pokoju i wróciłem do swojego radiooperatora. Miał zmartwiony wyraz twarzy. 

Dwie istoty pomachały nam do czekającego wagonu, wsiedliśmy i wkrótce wróciliśmy do samolotu. Silniki pracowały na biegu jałowym i natychmiast wsiedliśmy. 

Cała atmosfera wydawała się teraz naładowana pewną pilnością. Po zamknięciu drzwi ładunkowych ta niewidzialna siła natychmiast uniosła samolot, aż osiągnęliśmy wysokość 2700 stóp. Dwa samoloty były nieco obok nas i prowadziły nas w drodze powrotnej. 

Muszę tu powiedzieć, że wskaźnik prędkości nie zarejestrował odczytu, ale poruszaliśmy się z bardzo dużą prędkością.

21:5 godzin  – Przychodzi wiadomość radiowa. 

„”ZOSTAWIAMY PANA TERAZ, ADMIRALE. . ŻEGNAJ !!!! ‚ !!!! ‚ 

Patrzyliśmy przez chwilę, jak wirniki znikały w jasnoniebieskim niebie.

Samolot nagle poczuł się na chwilę uwięziony w silnym prądzie zstępującym. Szybko odzyskaliśmy kontrolę

Udział w protokole lotu będzie kontynuowany

2;20 godzin  – znów jesteśmy nad dużymi połaciami lodu i śniegu i około 27 minut od bazy.. Zgłaszamy wszystkie warunki jako normalne

3:00 godzin  – gładko lądujemy w bazie. Mam misję …

Admirał Byrd stwierdził, że bieguny północny i południowy to tylko dwa z wielu otwarć w Agartha

KONIEC WPISÓW W DZIENNIKU.

11 marca 1947

Właśnie uczestniczyłem w spotkaniu personelu w Pentagonie. W pełni przedstawiłem moje odkrycie i przesłanie Mistrza. 

Wszystko jest poprawnie nagrane. Prezydent był obradowany. Jestem przetrzymywany od kilku godzin (sześć godzin, dokładnie trzydzieści dziewięć minut).   Przeprowadzam obszerne wywiady z  najwyższymi siłami bezpieczeństwa i zespołem medycznym. To była męka !!!! 

Jestem ściśle kontrolowany przez przepisy bezpieczeństwa narodowego Stanów Zjednoczonych Ameryki. Polecono mi milczeć o wszystkim, czego nauczyłem się w imieniu ludzkości !!! Niesamowite! 

Przypomina mi się, że jestem żołnierzem i muszę wykonywać rozkazy.

30/12/56 – KOŃCOWE WEJŚCIE

Ostatnie lata od 1947 roku nie były łaskawe dla …

Dokonuję teraz mojego ostatniego wpisu w tym wyjątkowym dzienniku. Na zakończenie muszę stwierdzić, że przez te wszystkie lata wiernie utrzymywałem tę sprawę w tajemnicy. Było to całkowicie sprzeczne z moimi wartościami moralnego prawa. Teraz wydaje mi się, że czuję długą noc i ta tajemnica nie umrze ze mną, ale jak każda prawda, zatriumfuje i tak się stanie.

To może być jedyna nadzieja dla ludzkości. Ujrzałem prawdę i to ożywiło mojego ducha i uwolniło mnie! Spełniłem swój obowiązek wobec monstrualnego kompleksu wojskowo-przemysłowego.

Teraz zbliża się długa noc, ale nie będzie końca.

Tak jak kończy się długa arktyczna noc, powróci promienne słońce prawdy … a ci, którzy są w ciemności, wpadną w jej światło … Widziałem bowiem tę ziemię za biegunem, to centrum wielkiej niewiadomej.

Admirał Richard E. Byrd
Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych
24 grudnia 1956 r

https://news-for-friends.com/was-ist-die-theorie-der-hohlen-erde/

.

Artykuł Czym jest teoria pustej ziemi? pochodzi z serwisu Portal unikalnej wiedzy.